II SA/Sz 681/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. i W. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Ich skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania zastępczego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pismem z dnia [...] r. E. i W. G., reprezentowani przez adwokata P. M., złożyli, wraz ze skargą, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zlecenia wykonania zastępczego obowiązku rozbiórki ogrodzenia. Zdaniem pełnomocnika skarżących, z uwagi na wskazane w skardze argumenty oraz przez wzgląd na możliwość wyrządzenia szkody poprzez dowolne wykonanie nieprecyzyjnie sformułowanego orzeczenia przez organ zasadne jest wstrzymanie jego wykonania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s.190). Przyznanie zatem stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z treści zaś przepisu art. 61 § 3 tej ustawy można wywodzić spoczywający na stronie tego postępowania obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. W przypadku, gdy wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku nie odniesie się do nich w sposób pozwalający na uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, okoliczności te nie mogą być przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., sygn. akt [...]). Sąd musi bowiem opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko w sprawie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. sygn. akt [...]). Analizując złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że nie został on przekonująco uzasadniony. Jak wynika z treści wniosku, pełnomocnik strony skarżącej upatruje, w pierwszej kolejności, zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w jego wadliwości. Odnosząc się do tego argumentu pełnomocnika strony, wskazać należy, że przywołana okoliczność nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezgodność zaskarżonego aktu z prawem - będąca przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy - i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy stanowią bowiem dwie różne kwestie. Stąd oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności postanowienia z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. W drugiej kolejności, uzasadniając przedmiotowy wniosek, pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że wykonanie zaskarżonego aktu - z uwagi na jego nieprecyzyjne sformułowanie - może spowodować szkodę. Z treści wniosku nie wynika jednak na czym miałaby polegać przedmiotowa szkoda. Tymczasem samo stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wyrządzić szkodę stronie nie może stanowić - samo przez się - podstawy do wstrzymania jego wykonania. Warunkiem takiego wstrzymania jest bowiem nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Strona skarżąca powinna poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r., sygn. akt [...], niepubl.), a tego strona w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła. Na marginesie, wskazać należy, że, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych zobowiązał się pokryć koszty wykonania zastępczego obowiązku rozbiórki ogrodzenia. Gdyby zatem przyjąć, że pod pojęciem "szkody", o którym mowa w uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku, należy rozumieć wydatki związane z wykonaniem obowiązku wynikającego z zaskarżonego postanowienia, to argument ten, w zaistniałych okolicznościach, byłby pozbawiony racji bytu i tym bardziej nie mógłby stanowić uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.