II SA/Sz 682/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 682/12 wydanego w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu Uzasadnienie : Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 682/12 oddalił skargę W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. W dniu [...] skarżący nadał w urzędzie pocztowym pismo (opatrzone datą [...]), w którym zwrócił się o uzupełnienie wyroku i sprostowanie uzasadnienia wyroku z dnia [...]. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2013 r. Sąd w punkcie pierwszym oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku jako złożony po terminie, zaś w punkcie drugim odmówił sprostowania uzasadnienia wyroku. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu [...], co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy ( ). W dniu [...] W. R. złożył "wniosek o przywrócenie terminu i rozpatrzenie pisma z dnia". Uzasadniając powyższy wniosek, skarżący w piśmie z dnia [...] wyjaśnił, że jest rolnikiem i obowiązki związane z rolnictwem z uwagi na terminy agrarne i związane z obsługą zwierząt, nie pozwoliły mu na terminowe złożenie pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd pismo skarżącego z dnia [...] potraktował jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] mając na uwadze okoliczność, że w postanowieniu [...] oddalono wniosek strony o uzupełnienie wyroku jako wniesiony z przekroczeniem ustawowego terminu. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1), przy czym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Jednocześnie z wnioskiem należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 87 § 3). Warunki powyższe muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Przyjmując bowiem najbardziej korzystną dla strony interpretację, trzeba stwierdzić, że przyczyna uchybienia ustała w dacie, w której powzięto informację o uchybieniu terminu, tj. w dniu doręczenia odpisu postanowienia Sądu z dnia 24 stycznia 2013 r. czyli w dniu 14 lutego 2013 r. Wniosek zaś został nadany w urzędzie pocztowym w dniu [...], a więc niewątpliwie przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto, w sprawie spełniona została przesłanka z art. 87 § 4 powołanej ustawy, skoro czynność o przywrócenie, której skarżący wnioskował, została dokonana przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tejże czynności. W ocenie Sądu, w sprawie natomiast nie zaistniały okoliczności pozwalające na uznanie, że skarżący nie ponosi winy w nieterminowym dokonaniu czynności procesowej jaką jest złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]. Brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej ma miejsce wówczas, gdy strona wykaże, że nawet przy dołożeniu najwyższej staranności nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przy czym przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zatem przy ocenie braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu zatem ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się chociaż lekkiego niedbalstwa. Okolicznościami uzasadniającymi brak winy mogą być na przykład: nagła choroba, zdarzenie losowe, błędne pouczenie czy stany nadzwyczajne. Za taką okoliczność, zdaniem Sądu, nie może być jednak uznany powołany przez skarżącego fakt sprawowania obowiązków związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Terminowe wykonanie prac agrarnych, w tym związanych z obsługą zwierząt nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej niedokonanie czynności w określonym czasie, gdyż nie są to przyczyny niezależne od strony, których nie można przezwyciężyć przy dochowaniu należytej staranności. Pomijając fakt, że skarżący nie sprecyzował dokładnie jakie to konkretne prace agrarne uniemożliwiły mu terminowe złożenie wniosku do Sądu, to stwierdzić należy, że obowiązki w gospodarstwie rolnym są możliwe do przewidzenia, a tym samym pozwalają na podjęcie działań umożliwiających zapobiegnięciu uchybienia terminu. Należy bowiem wskazać, że to w gestii skarżącego pozostaje zorganizowanie sobie pracy w gospodarstwie rolnym i wygospodarowanie czasu na dokonanie terminowe czynności sądowej. Natomiast w przypadku gdyby niezbędna była jego obecność w gospodarstwie rolnym, to nic nie stało na przeszkodzie, aby sporządzony przez W. R. wniosek o uzupełnienie wyroku wysłać za pomocą domowników. Ponadto mając na uwadze konieczność terminowego wykonania prac agrarnych skarżący mógł również ustanowić pełnomocnika do prowadzenia niniejszej sprawy przed sądem, który dokonywałby niezbędnych czynności sądowych w imieniu skarżącego. W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.