II SA/Sz 686/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpatrzeniu w dniu 10 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. O. i K. O. o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji w sprawie z Ich sprzeciwu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji zakwestionowanej sprzeciwem. M. Z. i D. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sprzeciw, zarejestrowany pod sygn. akt II SA/Sz 686/18, od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. ustalającej na rzecz ww. warunki zabudowy dla budowy pawilonu handlowo – usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą i urządzeniami budowlanymi na terenie części działek nr [...], [...], [...] z obr. [...] położonych przy ul. [...] w S.. Ze sprzeciwem do Sądu od ww. decyzji organu odwoławczego, zarejestrowanym pod sygn. akt II SA/Sz 741/18 wystąpili również B. O. i K. O.. W związku z tym, że sprzeciw B. O. i K. O. oraz sprzeciw M. Z. i D. Z. dotyczą tej samej decyzji, zarządzeniem z dnia [...] r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowił połączyć sprawę o sygn. akt II SA/Sz 741/18 ze sprawą II SA/Sz 686/18 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, pod wspólną sygn. akt II SA/Sz 686/18. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2018 r. Sąd odrzucił sprzeciw M. Z. i D. Z.. B. O. i K. O. we wniesionym sprzeciwie wnieśli o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji do czasu rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej zwanej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wymaga podkreślenia, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., natomiast sąd może wstrzymać wykonanie kwestionowanego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na następstwa wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kierując się powyższym, Sąd uznał, iż wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej sprzeciwem decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, już choćby z tego powodu, że wnioskodawcy nie poparli swego żądania jakimkolwiek uzasadnieniem. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd uzasadniający odmowę uwzględnienia tego wniosku. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że instytucji wstrzymania wykonania podlegają te akty lub czynności organu, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Objęte wnioskiem o wstrzymanie rozstrzygnięcie nie wymaga, a wręcz nie nadaje się do wykonania. Przedmiotowa decyzja ma charakter kasacyjny i wydana została w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Podstawą wydania decyzji o charakterze stricte kasacyjnym jest art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, którego istota polega na uchyleniu kwestionowanej odwołaniem decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania z uwagi na dostrzeżone przez organ odwoławczy naruszenie przepisów postępowania. Z zasady decyzja kasacyjna nie skutkuje dla stron obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. W zaistniałym stanie faktycznym brak jest decyzji ostatecznej ustalającej warunki zabudowy. Należy przy tym także uwzględnić, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją określającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, jakie należy spełnić przygotowując się do realizacji określonej inwestycji. Decyzja ustalająca warunki zabudowy sama w sobie nie rodzi skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż takie skutki mogą wystąpić jedynie wskutek wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. W oparciu o powyższe Sąd uznał, iż brak było podstaw do wstrzymania wykonania kwestionowanej sprzeciwem decyzji, co oznacza, że wniosek B. O. i K. O. nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tych względów Sąd, orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.