II SA/Sz 687/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w S. dnia [...] nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Z. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] r., nr [...], uchylającą decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...] r. i nakazującą skarżącej doprowadzenie, w terminie do 31 marca 2017 r., drogi pożarowej o utwardzonej powierzchni, umożliwiającej dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej o każdej porze roku do budynku usytuowanego przy [...], poprzez wypełnienie szczegółowo wymienionych w tej decyzji wymogów co do dostępu do elewacji budynku lub (alternatywnie) wymaganych rozmiarem okien, drogi pożarowej i oznakowania znakiem bezpieczeństwa. Wraz ze skargą złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca podniosła powinność ustalenia przez organ terminu wykonania przedmiotowego obowiązku w sposób racjonalny. Uważa, że organ przemilczał w uzasadnieniu decyzji termin wykonania nałożonego obowiązku. Stwierdziła, że organ nie uwzględnił faktu, że jej dotrzymanie nie jest możliwe w przypadku zainicjowania przez skarżącą sprawy przed sądem administracyjnym. Podniosła, że dotrzymanie tego terminu jest w ogóle niemożliwe z uwagi na fakt, że Wspólnota nie jest wnioskodawcą w sprawie o wydanie zezwolenia na wycinkę drzew, jak również nie jest jej wykonawcą, a leży to w kompetencji zarządcy drogi. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, gdyż wiązać się będzie z konsekwencjami materialnymi (kary pieniężne), jakie spotykają skarżącą z chwilą, gdy organ nie uwzględni wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew, z uwagi na brak legitymacji czynnej do wniesienia wniosku. Skarżąca dodała, że zmuszona będzie wystąpić do sądu powszechnego z powództwem o nakazanie Gminie Miasto S. określonego zachowania, tj. zobowiązania do wycięcia/przycięcia drzew. Uważa, że w takim wypadku szkoda w majątku skarżącej powiększy się o koszty, jakie ta będzie musiała ponieść w związku z zainicjowaniem sprawy (koszty pełnomocnika zawodowego, koszt opłaty sądowej). Stwierdziła, że mając na względzie przewlekłe funkcjonowanie sądownictwa powszechnego pewne jest, że sprawa nie zakończy się prawomocnym wyrokiem, przed dniem 31 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącą okoliczności wskazujące na mogące wystąpić problemy z wykonaniem zaskarżonej decyzji, mają charakter wyłącznie hipotetyczny i nie świadczą o możliwości wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków w związku z wykonaniem decyzji. Twierdzenia skarżącej są przy tym ogólnikowe, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów. Twierdzenia strony powinny znajdować poparcie w dokumentach źródłowych, dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Sąd wskazuje, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Skarżąca nie dołączyła do wniosku ww. dokumentów pozwalających Sądowi ocenić prawdopodobieństwo wystąpienia następstw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma, lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia. Wobec podniesionych przez skarżącą argumentów co do braków uzasadnienia przez organ w zaskarżonej decyzji ustalonego terminu wykonania nałożonych obowiązków oraz wywodów odnoszących się do wskazania adresata wykonania tych obowiązków, Sąd stwierdza, że są one zarzutami kierowanymi przeciwko legalności wydanej decyzji. Tymczasem na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania, sąd administracyjny nie jest władny ocenić zgodność z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a jedynie bada czy występuje prawdopodobieństwo wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie może wywołać wykonanie danego aktu lub czynności. Ponadto należy mieć na względzie, że decyzja objęta przedmiotem skargi zawiera nakazy wykonania obowiązków w celu zapewnienia, określonych przepisami, warunków bezpieczeństwa z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Zważywszy na priorytet zasad bezpieczeństwa Sąd uznał, że argumenty wskazane we wniosku nie mogą stanowić podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z przyczyn wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd w oparciu o analizę akt sprawy, nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie powołanej art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.