II SA/Sz 688/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Biura Podróży [...] o wstrzymanie wykonania decyzji I i II instancji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić wniosek Spółka A A. i T. B. reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata P. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie [...] za zajęcie pasa drogowego drogi (dz. nr [...])bez zezwolenia zarządcy drogi od dnia [...] do [...] o powierzchni [...]. Jednocześnie w skardze pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I i II instancji, podnosząc, iż wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych łączy się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. W dalszej części uzasadnienia wniosku pełnomocnik podniósł, że z uwagi na sytuację majątkową i finansową skarżącej oraz konieczności inwestowania w działalność, a dopiero następnie oczekiwania z niej przychodów, wymierzona kara w wysokości [...] jest karą dotkliwą. Natomiast jej uiszczenie przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Sąd będzie dla strony skarżącej znacznym obciążeniem powodującym znaczną szkodę w postaci zachwiania podstaw finansowych bieżącej działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek, szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r.). Pełnomocnik w złożonym wniosku nie wykazał, że niezastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę, czy trudne do odwrócenia skutki. W szczególności pełnomocnik nie podał nawet w przybliżeniu wysokości mogącej powstać szkody, czy też nie wskazał, jakie trudne do odwrócenia skutki pociągałoby za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji. Samo wskazanie, że uiszczenie kary pieniężnej spowoduje niekorzystne skutki finansowe w postaci zachwiania podstaw finansowych bieżącej działalności spółki, nie jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania wnioskowanych decyzji. Wskazać należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, bowiem w przypadku uchylenia takiej decyzji przez sąd administracyjny uiszczona należność podlega zwrotowi. Konkludując Sąd ocenił, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzekł na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.