II SA/Sz 690/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2010r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie postępowania o udzielenie informacji publicznej I. oddala skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego S. P. kwotę [...] złotych, obejmującą wynagrodzenie za zastępstwo prawne udzielone skarżącemu na zasadzie prawa pomocy – [...] złotych wraz z należnym podatkiem od towarów i usług – [...] złotych i niezbędne wydatki – [...] złotych. Wnioskiem z dnia [...] J.K. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o udzielenie informacji publicznej dotyczącej wysokości wszystkich celowych zasiłków specjalnych, przyznanych na leki i leczenie oraz liczbie podopiecznych, którzy z nich skorzystali na całym obszarze działania Rejonu Pracy Socjalnej Nr [...] w [...], w okresie [...], z zaznaczeniem, że dane mają być podane oddzielnie dla każdej decyzji co do kwot i miesiąca, w którym decyzje zostały wydane. Wnioskodawca podał, że w razie braku możliwości uzyskania informacji we wnioskowanej formie żąda przesłania mu kserokopii decyzji dotyczących tych zasiłków, po usunięciu danych osobowych. Pismem z dnia [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] poinformował wnioskodawcę, że nie posiada danych dotyczących wypłat zasiłków specjalnych celowych bezzwrotnych przyznanych tylko na leki i leczenie oraz liczbie podopiecznych, którzy z nich skorzystali. Kierownik poinformował wnioskodawcę, że może udzielić informacji o sumie wypłat wszystkich zasiłków celowych specjalnych oraz liczbie osób, które z nich skorzystały w poszczególnych miesiącach, w okresie wskazanym we wniosku, ale bez wyszczególnienia celu na jaki zasiłek przyznano. Pismem z dnia [...] organ I instancji poinformował wnioskodawcę, że w okresie wskazanym we wniosku wydano [...] decyzji przyznających zasiłki na leki i leczenie na ogólną kwotę [...] zł, a wysokość zasiłku celowego wynosiła [...]. W piśmie z dnia [...], a następnie także z dnia [...] J.K. wniósł o udzielenie informacji publicznej dotyczącej wysokości wszystkich zasiłków celowych specjalnych bezzwrotnych przyznanych [...] decyzjami na leki i leczenie, na całym obszarze działania Rejonu Pracy Socjalnej Nr [...] w [...], w okresie od [...] z zaznaczeniem, że dane mają być podane oddzielnie dla każdej decyzji co do kwot i na ile miesięcy zostały przyznane. Wnioskodawca podał, że w razie braku możliwości uzyskania informacji we wnioskowanej formie żąda przesłania mu kserokopii decyzji dotyczących tych zasiłków, po usunięciu danych osobowych. Pismem z dnia [...] organ poinformował J.K., iż informacja udzielona pismem z dnia [...] wyczerpuje dyspozycje ustawowe dotyczące udzielania informacji publicznej. Decyzją nr [...] z dnia [...], działający w imieniu Prezydenta Miasta [...], Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], na podstawie art. 16 w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), umorzył postępowanie o udostępnienie informacji publicznej. Uzasadniając decyzję podniósł, że powiadomił wnioskodawcę, iż nie ma możliwości udzielenia informacji w formie wskazanej we wniosku, zainteresowany w dalszym ciągu żąda udostępnienia mu [...] decyzji dotyczących przyznanych zasiłków, a informacja udzielona pismem z [...] zawiera wszystkie dane jakie organ ma obowiązek mu udostępnić. W odwołaniu od decyzji J.K. wskazał, że organ I instancji jest w posiadaniu żądanych przez niego informacji i dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi ich udostępnienie. Aby umorzyć postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ powinien wskazać inną formę udostępnienia informacji, a nie tylko poinformować, że nie widzi takiej możliwości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, uchyliło decyzję organu I instancji w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, zgodny z wynikającym z decyzji organu pierwszej instancji. Następnie Kolegium wyjaśniło, że art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U 112, poz. 1198 z późn. zm.) przewiduje, iż każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej bez wykazywania w tym względzie interesu prawnego lub faktycznego. Ustawa równocześnie określa zakres i sposób udostępnienia informacji oraz wylicza podmioty zobowiązane do udzielenia informacji. Każde żądanie informacji pociąga za sobą udzielenie odpowiedzi wnioskodawcy - albo pozytywnej albo negatywnej. Zatem organ, zdaniem Kolegium, w wyniku oceny charakteru żądanej informacji zobowiązany jest do zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie, bądź to w formie pisemnego udostępnienia żądanej informacji (art. 14 ustawy), bądź powiadomienia pisemnie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (art. 5 ustawy), albo też odmowy jej udostępnienia wydanej w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ustawy). Ponadto w uzasadnieniu decyzji odmownej należy podać pewne dodatkowe informacje, poza tymi, o których mowa w art. 107 Kpa, a mianowicie m.in. imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w postępowaniu o udostępnienie informacji. Organ, do którego został skierowany wniosek, zobowiązany jest do dokonania oceny czy żądana informacja mieści się w pojęciu informacji publicznej zgodnie z art.6 ustawy, a następnie do zajęcia odpowiedniego stanowiska w sprawie. Zatem w pierwszym etapie organ stwierdza, czy w konkretnym przypadku sprawa dotyczy informacji publicznej, a następnie organ rozpatruje ją pod kątem negatywnych przesłanek udostępnienia. Ustawa ogranicza bowiem prawo do informacji publicznej (art. 5 ustawy): - jeżeli stanowi ona informację niejawną (tajemnicę państwową lub służbową) lub też inną tajemnicę chronioną ustawowo (ograniczenia przedmiotowe), - ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ograniczenia podmiotowe), przy czym żadna z tych przesłanek nie może być interpretowana rozszerzająco. Kolegium dodało, że zgodnie z racjonalnym działaniem ustawodawcy, każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia, ma obowiązek udostępnienia informacji na jego temat. Oznacza to, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta. Postępowanie w sprawie udzielenia informacji na wniosek może więc zakończyć się: 1) czynnością materialno-techniczną, jaką jest udzielenie informacji, albo 2) wydaniem aktu, przybierającego postać pisma wskazującego na to, że żądane dane nie mają charakteru informacji publicznej, 3) pismem informującym, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje, 4) pismem informującym, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji, 5) przesłaniem pisma do organu właściwego. Zdaniem Kolegium, inny sposób załatwienia sprawy przez organy władzy publicznej zawiera art.16 ust.1 ustawy, według którego odmowa udostępnienia informacji oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art.14 ust.2, następują w drodze decyzji. Dalej w uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że niemożliwość udostępnienia informacji publicznej w sposób i formie określonych we wniosku, musi wynikać z braku dysponowania przez podmiot zobowiązany środkami technicznymi pozwalającymi na udostępnienie informacji w sposób określony we wniosku. Chodzi tu zatem o wyposażenie techniczne i oprzyrządowanie, ale także braki czasowe czy kadrowe. Jeżeli jednak w wyniku powiadomienia przez organ, zainteresowany podtrzyma żądanie uzyskania informacji, a organ w dalszym ciągu np. z powodu słabych środków technicznych nie ma możliwości udostępnienia informacji, tak jak tego żąda wnioskodawca, niedopuszczalne jest umorzenie postępowania. W takiej sytuacji organ może wydać decyzję na podstawie art. 16 ust. 1 ww. ustawy odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Organ odwoławczy wskazał także na inną przyczynę odmowy udostępnienia informacji publicznej określoną w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, dotyczącą tzw. informacji przetworzonej. Zgodnie z tym przepisem uzyskanie informacji przetworzonej jest uzależnione od wskazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji. Oceniając postępowanie organu I instancji Kolegium zauważyło, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] nie powiadomił wnioskodawcy o niemożności udostępnienia żądanej informacji z przyczyn technicznych. Organ ten w piśmie z dnia [...] poinformował o braku możliwości udostępnienia informacji w żądanej formie, gdyż danych takich nie posiada. Natomiast wnioskodawca konsekwentnie podtrzymywał swój pierwotny wniosek. W tej sytuacji nie było podstaw prawnych do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy, dlatego decyzję tę należało uchylić. Uchylając zaskarżoną decyzję Kolegium jednocześnie umorzyło postępowanie organu I instancji ponieważ brak było podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, jak też reformatoryjnej. Udostępnienie informacji publicznej co do zasady następuje bowiem w formie czynności materialno-technicznej i w takich wypadkach brak jest podstaw do dokonywania tych czynności decyzją administracyjną. W piśmie z dnia [...] organ poinformował wnioskodawcę o liczbie wydanych decyzji przyznających zasiłki celowe i kwocie wydanej na te zasiłki. Jednak ta informacja nie zadowoliła zainteresowanego i wystąpił on ze zmodyfikowanym wnioskiem w postaci żądania przesłania mu danych z wyszczególnionymi miesiącami i kwotami wynikającymi z poszczególnych decyzji. W sytuacji gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających np. na sięgnięciu do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści będzie się mieścić w pojęciu informacji przetworzonej. Wówczas ewentualna odmowa udostępnienia informacji przetworzonej uzasadniona jest wyłącznie brakiem wskazania przez wnioskodawcę interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji. Powyższa decyzja została zaskarżona przez J.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. J.K. podniósł, że Kolegium nie rozpatrzyło wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, a umorzenie postępowania spowodowało, że wniosek o udostępnienie informacji nie został rozpoznany i do dnia wniesienia skargi nie ma na niego odpowiedzi. Tymczasem podmiot zobowiązany posiada informacje objęte wnioskiem, konieczne środki techniczne i pracowników, którzy mogą spisać dane z decyzji i przekazać je na piśmie. W ocenie skarżącego nie wnosił on o uzyskanie informacji przetworzonej, gdyż sporządzenie kserokopii decyzji i usunięcie z nich danych osobowych nie jest przetwarzaniem danych i nie wymaga wykazania interesu prawnego. Aby umorzyć postępowanie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej zobowiązany podmiot musiałby najpierw wskazać inny sposób udostępnienia żądanych informacji, a nie tylko stwierdzić, iż nie widzi podstaw do ich udostępnienia. Treść aktów administracyjnych, a takimi są decyzje MOPS jest jawna i podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z art. 6 ust. 2 tej ustawy. Także sam rejestr wydanych decyzji powinien być opublikowany w BIP, a nie jest. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że nie mogło wydać innej niż zaskarżona decyzji, ponieważ w polskim systemie prawnym nie ma możliwości dokonywania czynności materialno-technicznej decyzją administracyjną. Dlatego, nawet gdyby Kolegium dysponowało informacją, której udostępnienia żąda skarżący, nie mogłoby jej udzielić w formie decyzji. Organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania strony, może wydać wyłącznie jedną z decyzji wymienionych w art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.). Uchylając decyzję organu I instancji Kolegium nie mogło także przekazać sprawy do ponownego rozpoznania i zobowiązać organu do udzielenia żądanej informacji, gdyż także organ I instancji po wnikliwej ocenie wniosku i uwag Kolegium, może udzielić informacji publicznej wyłącznie w formie czynności materialno-technicznej. Organ ten może też wydać inne rozstrzygnięcie, ponieważ sprawa wniosku skarżącego nie została jeszcze załatwiona. W piśmie procesowym z dnia [...] stanowiącym uzupełnienie skargi, pełnomocnik skarżącego zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 9, art. 11, art. 78, art. 107 § 1 i 3, art. 127 § 1 Kpa oraz art. 176 Konstytucji RP. Pełnomocnik wskazał, że decyzje których udostępnienia żądał skarżący są dokumentami urzędowymi, gdyż zostały wytworzone przez władze publiczne i organ miał obowiązek przesłać te decyzje wnioskodawcy. Nie było też przeszkód technicznych uniemożliwiających udostępnienia tych decyzji. Pomimo tego organ I instancji bezpodstawnie wydał decyzję umarzającą postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki do wydania takiej decyzji. Organ I instancji nie tyle bowiem poinformował skarżącego o braku środków technicznych, co bezpodstawnie wskazywał, że nie widzi podstaw do udzielenia informacji we wskazanym zakresie. W tym stanie rzeczy, organ powinien wydać decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z art. 141 § 1 Kpa powiadomienie skarżącego powinno nastąpić w formie niezaskarżalnego postanowienia, tymczasem wnioskodawca otrzymywał jedynie lakoniczne pisma. Organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu I instancji, ale trudno uznać by w uzasadnieniu odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, w szczególności do zarzutów naruszenia art. 7, 8, 9, 10, 77 i 73 Kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 Kpa. W ocenie pełnomocnika, organ odwoławczy po stwierdzeniu naruszenia prawa przez organu I instancji, miał możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ponieważ art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadza szczątkową regulację postępowania administracyjnego. Natomiast niewątpliwie organ odwoławczy nie może wydać decyzji reformatoryjnej. Wydanie takiej decyzji jak w przedmiotowej sprawie, choć praktyka taka jest powszechna, może prowadzić do sytuacji, gdy mimo uchylenia decyzji organu I instancji, organ ten nadal nie udostępni informacji publicznej żądanej przez stronę, wyda decyzję umarzającą lub odmowną, a na skutek odwołania samorządowe kolegium odwoławcze ponownie wyda decyzję o uchyleniu i umorzeniu postępowania. Taka sytuacja jest niedopuszczalna, łamie podstawowe zasady państwa prawa wynikające z art. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brakuje jakiejkolwiek wzmianki na temat skutków tej decyzji na sytuację prawną skarżącego, który nie został pouczony, czy powinien złożyć ponowny wniosek o udostępnienie informacji publicznej, czy też wniosek, który już złożył zostanie rozpoznany. Uchybienie to narusza zasadę informowania strony w postępowaniu administracyjnym oraz art. 107 § 3 Kpa. W sprawie został złożony wniosek, została uchylona decyzja, ale wnioskodawcy nie udzielono informacji ani pouczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), zwana dalej "ustawą", określa prawo do informacji w takim zakresie, w jakim dotyczy organów władzy publicznej i innych podmiotów zobowiązanych do udostępniania posiadanych informacji publicznych. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy jej stosowania, procedurę i tryb. W ograniczonym zakresie przedmiotowa ustawa odsyła do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się jej przepisy. Poza sporem jest, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące decyzji przyznających zasiłki celowe specjalne, przeznaczone na leki i leczenie, na dzień złożenia wniosku o ich udostępnienie były w posiadaniu działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...]- Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] i są one informacjami publicznymi w świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wnioskował o udostępnienie mu danych dotyczących ilości osób, które uzyskały takie zasiłki, z podaniem wysokości zasiłku, okresu na jaki zostały przyznane wskazując, iż jeżeli takich danych organ nie może przedstawić w piśmie, zadowolą go kserokopie decyzji z usuniętymi, podlegającymi ochronie, danymi osobowymi. Organ pierwszej instancji jako podstawę wydanej decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej powołał art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 14 ust.1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do jej udostępnienia, powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art.14 ust.2 ustawy ). Natomiast art. 16 ustawy stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W powiadomieniu, o którym mowa w powyżej określonym przepisie, podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej powinien wnioskodawcę wyłącznie poinformować, że nie dysponuje odpowiednimi środkami technicznymi i czy w takiej sytuacji zaproponowany w powiadomieniu sposób i forma jej udzielenia satysfakcjonuje wnioskodawcę. Podmiot obowiązany w rozpatrywanej sprawie tego nie uczynił, a jedynie uznał, że pismo informujące o liczbie wydanych decyzji i ogólnej kwocie przyznanych zasiłków winno zaspokoić potrzeby skarżącego, zaś organ nie posiada danych, o które chodzi J.K., nie znajduje też podstaw prawnych do informowania o każdej indywidualnej decyzji wydanej w tym zakresie. W związku z powyższym należy zgodzić się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...], że wydając przedmiotową decyzję organ pierwszej instancji naruszył przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w szczególności art.14 ust.2 tej ustawy, a tym samym wystąpiły podstawy do uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania o udzielenie informacji publicznej. W treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił sposoby załatwiania wniosków o udostępnienie informacji publicznej, a także starał się wykazać słuszność podjętego rozstrzygnięcia w sprawie - to jest uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania organu pierwszej instancji. Przede wszystkim organ stwierdził, iż "brak było podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, jak również reformatoryjnej. Jak bowiem wcześniej zaznaczono udostępnienie informacji publicznej co do zasady dokonywane jest w formie czynności materialno technicznej, a w takich przypadkach nie ma podstaw do dokonywania tych czynności decyzją administracyjną". Z takim stanowiskiem należy się zgodzić. Jak zaznaczył Sąd na wstępie swoich rozważań, ustawę Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się w sprawach udostępnienia informacji publicznej jedynie w zakresie wydawanych decyzji, o których mowa w art.16 ustawy ( odmowa udostępnienia informacji publicznej - art.5 ustawy - oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art.14 ust.2 ). Skoro więc organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wydania decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej w trybie art.14 ust.2 ustawy, postępowanie w przedmiocie wydania takiej decyzji stało się bezprzedmiotowe ( art.105 § 1 Kpa ) i dlatego też, zgodnie z art.138 § 1 pkt 2 uchylił decyzję pierwszej instancji i umorzył postępowanie w tym zakresie - to jest w zakresie wydania decyzji umarzającej postępowanie o udostępnienie informacji publicznej. Należy dodać, że w sytuacji jaka wystąpiła w niniejszej sprawie, organ odwoławczy nie miał podstaw do zastosowania art.138 § 1 pkt 2 - uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy (decyzja reformatoryjna), jak również zastosowania art.138 § 2 – uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ( decyzja kasacyjna ), nie zachodziła bowiem konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Wynika to także ze specyfiki postępowania o udostępnienie informacji publicznej – możliwość udostępnienia informacji publicznej ma tylko podmiot, który jest w posiadaniu takiej informacji i tylko ten podmiot może ocenić czy jest w stanie udzielić informacji w sposób wnioskowany, a przede wszystkim samo udostępnienie informacji nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a jedynie dokonania czynności materialno-technicznej. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja co do zasady jest decyzją zgodną z obowiązującymi przepisami. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym, precyzując zarzuty skargi, wskazał na naruszenie art.9, art.11, art.107 § 1 i 3 i art.127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie zasady informowania stron postępowania o wszelkich istotnych okolicznościach sprawy mogących mieć wpływ na prawa i obowiązki stron, poprzez ogólnikowe uzasadnienie i nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania i faktyczny brak kontroli instancyjnej. Jedynie zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa można uznać za częściowo uzasadniony, bowiem w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy w sposób jednoznaczny nie wskazał, iż organ pierwszej instancji winien ponownie rozpatrzeć wniosek J.K. o udostępnienie informacji publicznej. Takie zalecenie można jednak z całości uzasadnienia wywieść, gdyż chociażby wyliczenie sposobów załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskazuje, że wniosek J.K. dotychczas w ten sposób nie został załatwiony. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Należy dodać, że z urzędu Sądowi jest znane (przed Sądem toczy się wiele spraw zainicjowanych przez skarżącego), że J.K. występuje z różnymi wnioskami do organów pomocy społecznej i znany mu jest tryb wnoszenia skarg na bezczynność organu. Jeżeli więc Prezydent Miasta [...] dotychczas nie rozpatrzył wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej, skarżący może skorzystać ze skargi na bezczynność organu, a Sąd o ile uzna skargę za uzasadnioną, będzie władny zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku w określonym terminie. Trzeba zaznaczyć, że takiego uprawnienia do zobowiązania do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji w określonym terminie nie posiada organ odwoławczy, a sąd administracyjny nie posiada kompetencji do nakazania podmiotowi udzielenia informacji publicznej (o co wnosi skarżący). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.