II SA/Sz 696/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego G. D.-K. na działanie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 14 lipca 2025 r., uzupełnionym w dniu 31 lipca 2025 r., G. D. - przedstawiciel ustawowy W. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na działanie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Szczecinie, w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia podnosząc, że podjęta w tej sprawie decyzja nie została mu doręczona. Wyjaśnił, że od organu otrzymał pismo z 1 lipca 2025 r. w którym wskazano, że nie odebrał korespondencji zawierającej decyzję, pomimo dwukrotnego jej awizowania. Zaznaczył, że nie otrzymał żadnego awiza, dlatego też żąda doręczenia mu przedmiotowej decyzji oraz "odblokowania ponownego rozpatrzenia sprawy". W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej "p.p.s.a."). W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Nadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Na gruncie niniejszej sprawy przedmiotem skargi skarżący uczynił działanie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Szczecinie w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia wskazując na brak doręczenia wydanej decyzji. Zgodnie z art. 6b3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 913 z późn. zm.) decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia wydaje wojewódzki zespół na wniosek osoby, o której mowa w art. 4b ust. 2, albo na wniosek podmiotu, o którym mowa w art. 6b ust. 1 i 2, dotyczący osoby, o której mowa w art. 4b ust. 2, przy czym na mocy art. 6b5 powołanej ustawy od decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do wojewódzkiego zespołu składany w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Od orzeczenia i decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 6c ust. 8). Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że sprawa ustalenia poziomu wsparcia należy do kompetencji wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności oraz sądów powszechnych. Żaden przepis tej ustawy ani innej nie uprawnia sądu administracyjnego do oceny czynności zespołu wojewódzkiego podejmowanych w takiego typu sprawach, w tym dotyczących przekazania stronie postępowania rozstrzygnięcia w sprawie. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że czynność doręczenia stronie danego aktu administracyjnego nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ten ostatni przepis odnosi się bowiem do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Natomiast czynność doręczenia nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia (por. postanowienia NSA z dnia: 10 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 171/15, 28 sierpnia 2019 r. sygn. akt II OSK 2269/19, 28 października 2020 r. sygn. akt II OSK 2499/20, 25 lutego 2021 r. sygn. akt II GSK 1164/20 i 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 335/24, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak już wyżej wskazano, od decyzji zespołu wojewódzkiego ustalającej poziom wsparcia przysługuje stronie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ, a następnie odwołanie od decyzji takiego organu do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Z tych też względów poza zakresem kontroli sądu administracyjnego pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających żądanie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia. Podsumowując, przedmiot zaskarżenia nie jest objęty zakresem regulacji art. 3 § 2 p.p.s.a. Również przepisy szczególne nie przewidują możliwości wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego. Stąd też niniejsza skarga na działanie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Szczecinie w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.