II SA/Sz 697/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w Ś. na rzecz skarżącego B. R. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. B. R. pełniący zawodową służbę wojskową w na stanowisku służbowym, w dniu 1 grudnia 2014 r. wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej w związku z pobieraniem nauki w ramach podyplomowych studiów na Akademii Marynarki Wojennej Wydział D i O M, kierunek " " w trybie zaocznym w formie zwrotu kosztów nauki oraz kosztów przejazdu. Rozpatrując przedmiotowy wniosek Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w dniu 14 stycznia 2015 r. zwrócił się do organu uprawnionego do wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe wyższe od zajmowanego z wnioskiem o wyrażenie zgody na zawarcie umowy. W piśmie z dnia 28 stycznia 2015 r. Dowódca Flotylli, wskazując na przepis art. 52 ust. 3 i 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i powołując się na zakończenie okresu pobierania nauki oraz brak zbieżności poziomu i kierunku pobierania nauki z wymogami kwalifikacyjnymi na stanowisku służbowym, nie wyraził zgody na zawarcie przedmiotowej umowy. Z uwagi na powyższe, Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzją wydaną w dniu [...] na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), art. 52 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), § 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1352) odmówił wyrażenia zgody na udzielenie B.R. pomocy finansowej w związku z pobieraniem nauki. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przytoczeniu treści art. 52 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organ wyjaśnił, że na podstawie § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie nauki żołnierzy zawodowych, nie otrzymał zgody na zawarcie umowy z oficerem od organu uprawnionego do wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe wyższe od zajmowanego. Brak zgody wynikał z zaistniałego stanu prawnego, ponieważ o pomoc w związku z pobieraniem nauki może zwrócić się do odpowiedniego organu wojskowego jedynie żołnierz zamierzający rozpocząć naukę lub pobierający naukę. Ustawa nie przewiduje możliwości udzielenia pomocy po zakończonym okresie pobierania nauki. B.R. nie zgodził się z powyższą decyzją i złożył od niej odwołanie. Skarżący zakwestionował twierdzenie organu odnośnie złożenia przez niego wniosku po zakończeniu okresu pobierania nauki, wskazując, że zakończenie edycji studiów nastąpiło w dniu 7 grudnia 2014 r., a wniosek złożył w dniu 28 listopada 2014 r. Dalej zwrócił uwagę na wadliwie przytoczoną przez organ treść przepisu art. 52 ust. 4 ustawy, wskazując, że ustawa nie mówi o karcie opisu stanowiska oraz zakresie obowiązków, natomiast jasno i przejrzyście reguluje zasady i kierunki rozwoju żołnierza. Dodatkowo skarżący zaznaczył, że w dywizjonie zajmuje się opracowywaniem rozkazów K. w sprawie organizacji i funkcjonowania Systemu ZK w jednostce, opracowywaniem "Planu użycia sił i środków dowódcy jednostki w sytuacjach kryzysowych" oraz współpracą z organami administracji publicznej w zakresie szkoleń/ ćwiczeń w przedmiotowym zakresie, co zostało pomięte w decyzji. Dowódca Flotylli Obrony Wybrzeża decyzją z dnia [...] na podstawie art. 104 § 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 52 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1352) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 36 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, minimalnym wymaganiem w zakresie wykształcenia niezbędnego do wyznaczenia na stanowisko o stopniu etatowym kapitana, tj. aktualnie zajmowanym przez skarżącego, jest posiadanie tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego oraz ukończenie kursu na stopień kapitana. Natomiast ukończenie studiów podyplomowych jest niezbędne aby móc wyznaczyć żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe od stopnia etatowego majora (komandora podporucznika). W myśl art. 44 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy organem właściwym do wyznaczania na stanowiska służbowe i zwalniania żołnierzy zawodowych z tych stanowisk w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego () włącznie w podległych jednostkach wojskowych jest m.in. dowódca flotylli działający w przedmiotowym postępowaniu jako organ II instancji, który nie ma planów wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe o stopniu etatowym (). Zatem nie została spełniona przesłanka zgodności poziomu nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że B.R. wniosek w sprawie zwrotu kosztów nauki złożył w kancelarii swojej jednostki wojskowej w dniu 1 grudnia 2014 r., która to data jest datą wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Wniosek ten złożony został w trakcie trwania nauki, której zakończenie nastąpiło w dniu 7 grudnia 2014 r., a zatem w momencie kierowania przez dowódcę jednostki wojskowej wniosku o wyrażenie zgody na zawarcie umowy oraz w późniejszym okresie nie pobierał już nauki, co stosownie do treści § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie nauki żołnierzy zawodowych, wykluczało udzielenie pomocy, która może zostać udzielona w trakcie pobierania nauki, a nie po jej zakończeniu. Końcowo organ dodał, że jeśli zajdzie konieczność wyznaczenia na wyższe stanowisko służbowe, zostanie on skierowany na studia podyplomowe lub kurs w ramach szkolnictwa wojskowego, co koresponduje z propozycją dotyczącą kierunków rozwoju zawodowego i określenia potrzeb szkoleniowych skarżącego zawartą w opinii służbowej żołnierza. Dodatkowo istnieje możliwość skierowania oficera na studia podyplomowe w ramach szkolnictwa wojskowego, jednak B.R. nie został przez dowódcę jednostki wojskowej zgłoszony na żadną formę tego kształcenia, a wykonywanie zadań związanych z zarzadzaniem kryzysowym, nie jest niezbędne dla oficera aby wykonywać obowiązki na zajmowanym stanowisku służbowym. B.R. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie: - zasady zawartej w art. 7 K.p.a., z uwagi na niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego i obywateli, zaniechanie jakichkolwiek czynności dowodowych i oparcie się jedynie na ustaleniach dokonanych w sprawie przez organ I instancji; - zasady zawartej w art. 8 K.p.a. poprzez odstąpienie przez organ II instancji od prowadzenia postępowania w taki sposób aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, a jednocześnie oparcie wydanej decyzji o argumentację bez powołania się na dowody a także dokonanie dowolnej oceny stanu prawnego i faktycznego; - art. 9 K.p.a. poprzez zaniechanie czynności należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć istotny wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, - art. 77 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pomimo znacznego upływu czasu od daty złożenia wniosku wszczynającego postępowanie, - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów na których oparł się wydając decyzję, - art. 52 ust. 1 – 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżący pobierał naukę, której poziom i kierunek były zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym stanowisku lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym. O fakcie pobierania nauki we wskazanym zakresie przełożeni byli powiadomieni, a w budżecie jednostki wojskowej przeznaczono środki na pokrycie jej kosztów, - błąd w ustaleniach faktycznych, ponieważ skarżący nie pobierał nauki w myśl art. 52 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W oparciu o przedstawioną argumentację skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w aktach postępowania jest informacja dowódcy popierająca jego wniosek ponadto podjęte przez niego studia są zbieżne z wymaganymi kwalifikacjami na zajmowanym oraz planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym. Skarżący powołał również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1447/07 w którym Sąd wskazał, że w treści decyzji odmawiającej wyrażenia zgody na refundację żołnierzowi zawodowemu kosztów nauki konieczne jest wskazanie dlaczego, w ocenie organów obrany przez żołnierza kierunek studiów nie jest zbieżny z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym i dlaczego organy nie podzielają oceny wyrażonej w opiniach dowódców jednostek wojskowych dotyczących akceptacji wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dowódca Flotylli wskazał, że nie ma planów wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe o stopniu etatowym (), czym podyktowany był brak zgody na zawarcie z nim umowy. Ponadto zarówno w karcie opisu stanowiska służbowego jak i w zakresie obowiązków dla stanowiska służbowego obecnie zajmowanego przez oficera, jak i wyższego stanowiska służbowego (dowódcy grupy jednostek pływających – dowódcy okrętu), brak jest adnotacji o obowiązku wykonywania przez skarżącego zadań z zakresu zarządzania kryzysowego. Aby organ mógł udzielić pomocy w związku z pobieraniem nauki, studia podyplomowe musiałyby być niezbędne na zajmowanym lub planowanym stanowisku służbowym, jednakże w niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 tej ustawy, sądy nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Skarga okazała się zasadna bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 52 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.). Zgodnie z art. 52 ust. 1 cytowanej ustawy, żołnierz zawodowy może pobierać naukę, jeżeli nie koliduje to z wykonywaniem zadań służbowych. O fakcie pobierania nauki żołnierz zawodowy pisemnie informuje dowódcę jednostki wojskowej, w której zajmuje stanowisko służbowe (ust. 2). W myśl art. 52 ust. 3 tej ustawy żołnierz zawodowy może wystąpić do dowódcy, o którym mowa w ust. 2, z wnioskiem o udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki. Zgodnie zaś z ust. 4 powołanego artykułu pomoc, o której mowa w ust. 3 może być udzielona wyłącznie w przypadkach, gdy poziom i kierunek nauki są zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym. Szczegółowe wymogi jakim powinien odpowiadać wniosek o udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki zawarte zostały w § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1352). Zgodnie z § 3 ust. 2 tego rozporządzenia we wniosku o udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki określa się w szczególności: 1) formę i rodzaj wnioskowanej pomocy; 2) nazwę i rodzaj podmiotu prowadzącego naukę; 3) poziom, kierunek i tryb pobierania nauki; 4) terminy i miejsce odbywania zajęć; 5) planowany termin ukończenia nauki; 6) kwalifikacje, wykształcenie lub tytuły, które uzyska po ukończeniu nauki; 7) wysokość czesnego; 8) przewidywaną wysokość kosztów noclegów i przejazdów, o których mowa w § 2 pkt 1 lit. b. Do wniosku dołącza się zaświadczenie o pobieraniu nauki wystawione przez podmiot prowadzący naukę (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Analiza wniosku skarżącego wskazuje, że spełnia on wymogi określone zacytowanymi powyżej przepisami rozporządzenia z dnia 15 września 2014 r. Dołączone do niego zostało także zaświadczenie z dnia 14 listopada 2014 r., z którego wynika, że skarżący został zakwalifikowany na II semestr studiów podyplomowych " " na Wydziale D i O M A M W , przy czym zajęcia będą trwały do 7 grudnia 2014 r. Nie ulega też wątpliwości, że skarżący złożył swój wniosek o przyznanie pomocy w związku z pobieraniem nauki w dniu 1 grudnia 2014 r., a zatem przed zakończeniem nauki. W tej sytuacji nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony z tego powodu, że zakończył on już naukę. Powyższe w żadnym razie nie wynika z cytowanych powyżej przepisów, które wymagają jedynie dołączenia do wniosku zaświadczenia o pobieraniu nauki. Takie zaświadczenie skarżący przedłożył wraz z wnioskiem jeszcze w trakcie nauki. Okoliczność, że skarżący przed wydaniem zaskarżonej decyzji zakończył studia nie może zmieniać jego sytuacji. Jak już zaznaczono, ani z przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ani też z rozporządzenia w sprawie nauki żołnierzy zawodowych nie wynika by okoliczność zakończenia nauki przed wydaniem stosownej decyzji w przedmiocie udzielenia pomocy w związku z pobieraniem nauki stanowiła przeszkodę w przyznaniu tej pomocy. Nie można przy tym zaaprobować sytuacji, w której o skuteczności – prawidłowo złożonego w okresie pobierania nauki - wniosku o przyznanie pomocy w nauce decydować ma sprawność działania organów rozpoznających taki wniosek (tj. sytuacji, w której wniosek nie mógłby zostać uwzględniony tylko z tego względu, że organ nie zdążył z jakiegokolwiek powodu rozpoznać wniosku przed zakończeniem nauki, zwłaszcza, że procedura związana z rozpoznaniem wniosku może z różnych przyczyn ulegać wydłużeniu). Zważywszy na treść cytowanego powyżej art. 52 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ulega wątpliwości, że decyzja w przedmiocie udzielenia żołnierzowi zawodowemu pomocy w związku z pobieraniem nauki, jest decyzją uznaniową. Powyższe nie oznacza jednak, że rozstrzygnięcie w sprawie wniosku może charakteryzować się dowolnością. W zakresie prowadzenia postępowania i orzekania organ związany jest bowiem rygorami procedury administracyjnej, określonej ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.). Organ powinien zatem przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 tej ustawy, w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Kwestią o podstawowym znaczeniu w toku rozpoznawania wniosku żołnierza o udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki jest ustalenie przez organ czy poziom i kierunek nauki podjętej przez tego żołnierza był zbieżny z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym (w myśl art. 52 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Należy podkreślić, że ani przepisy cytowanej ustawy z dnia 11 września 2003 r. ani rozporządzenia z dnia 15 września 2014 r. nie wskazują jakie kierunki nauki należy uznać za zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi dla poszczególnych stanowisk służbowych. Należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2007 r., (sygn. akt II SA/Wa 1447/07), zgodnie z którym w takiej sytuacji ocena w zakresie spełnienia wymienionej przesłanki, winna być dokonana przez organ ze szczególną starannością i wnikliwością, a następnie uzasadniona w decyzji, w sposób pozwalający na ocenę prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń. Zdaniem Sądu organ uznając, że kierunek nauki podjętej przez skarżącego nie jest zbieżny z wymaganymi kwalifikacjami na zajmowanym lub planowanym do wyznaczenia stanowisku poglądu takiego należycie nie uzasadnił. W szczególności w żaden sposób nie odniósł się on do podnoszonego w odwołaniu argumentu, że skarżący w dywizjonie zajmuje się "opracowywaniem rozkazów w sprawie organizacji i funkcjonowania Systemu Zarządzania Kryzysowego w jednostce, opracowywaniem "Planu użycia sił i środków dowódcy jednostki w sytuacjach kryzysowych" oraz współpracą z organami administracji publicznej w zakresie szkoleń/ ćwiczeń w przedmiotowym zakresie". Tymczasem powyższa okoliczność z punktu widzenia cytowanego przepisu może okazać się kluczową, zwłaszcza, że z uwagi na dość ogólny charakter zapisów w karcie opisu stanowiska służbowego B. R. nie sposób stwierdzić jakie konkretnie obowiązki obejmuje "opracowywanie i przedstawianie szefowi sztabu dywizjonu wniosków propozycji w zakresie doskonalenia dowodzenia oraz sposobów osiągania WSGB i gotowości alarmowych a także dotyczących realizacji zadań alarmowych i mobilizacyjnych, opracowywanie i uaktualnianie dokumentacji dotyczącej osiągania WSGB o gotowości alarmowych dywizjonu". Wskazując, że w wypadku skarżącego "brak jest spełnionej przesłanki zgodności poziomu nauki z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym" organ nie uzasadnił powyższego stwierdzenia, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Nie bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że dowódca jednostki [...] w piśmie stanowiącym załącznik do wniosku skarżącego poparł tenże wniosek, wskazując, iż żołnierz jest planowany do wyznaczenia w przyszłości na stanowisko dowódcy grupy jednostek pływających, zaś w budżecie na [...] są zaplanowane środki na zwrot kosztów nauki dla żołnierzy zawodowych w wysokości wystarczającej na udzielenie pomocy finansowej we wnioskowanej wysokości. W tej sytuacji, obowiązkiem organu było odniesienie się do treści tego pisma oraz wskazanie dlaczego w jego ocenie obrany przez B.R. kierunek studiów nie jest zbieżny z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym i dlaczego organy nie podzielają oceny wyrażonej w ww. piśmie dotyczącym akceptacji wniosku skarżącego. W ocenie Sądu za niezrozumiały należy uznać przy tym pogląd organu jakoby "wykonywanie zadań związanych z zarządzeniem kryzysowym nie było niezbędne dla oficera by wykonywać obowiązki na zajmowanym stanowisku służbowym". Jeżeli bowiem skarżącemu takie obowiązki faktycznie powierzono to niewątpliwie jest on zobowiązany do ich wykonywania. Podkreślić ponadto należy, że dokładne wyjaśnienie stronie przesłanek, którymi organ kierował się wydając takie, a nie inne orzeczenie jest szczególnie ważne zwłaszcza wówczas, gdy twierdzenia organu nie pokrywają się w pełni ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Brak należytego uzasadnienia decyzji w tym przypadku stanowi podstawę do stwierdzenia przekroczenia przez organ granic swobodnej oceny dowodów. Z tych względów zaskarżona decyzja jako wydana z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów nie mogła ostać się w obrocie prawnym. Rozpatrując sprawę ponownie organ zobowiązany będzie do jej rozpoznania zgodnie z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem przedstawionej powyżej oceny Sądu. Organ winien przy tym szczegółowo wyjaśnić jakie obowiązki skarżący wykonuje na zajmowanym obecnie stanowisku i czy są one zbieżne z kierunkiem podjętej nauki. Następnie organ winien podjąć rozstrzygnięcie z uwzględnieniem stanowiska Sądu i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami orzeczono jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.