II SA/Sz 698/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2010r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zmiany stałej organizacji ruchu I stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej są decyzji Starosty nr [...] z dnia [...]. II stwierdza nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzających ją decyzji Starosty: 1. z dnia [...] Nr [...], 2. z dnia [...] Nr [...], 3. z dnia [...] Nr [...] III stwierdza, że decyzje wymienione w pkt I i II nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku IV zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego G. P. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. G. P. reprezentowany przez pełnomocnika G. L., wniósł do Burmistrza Gminy o zmianę organizacji ruchu dróg dojazdowych do stanowiącej jego własność nieruchomości położonej w [...]tj. zmianę organizacji ruchu dla ulic [...]do wjazdu na teren w/w nieruchomości poprzez: 1. usunięcie pionowego znaku B-18 – "zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 2,5 t" znajdującego się przy wjeździe w ulicę [...], ewentualnie 2. umieszczenie pod tym znakiem tabliczki z napisem " nie dotyczy pojazdów zaopatrzenia" albo 3. inną prawnie skuteczną formę umożliwiającą wjazd pojazdów o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 78,4 kN (8t). W uzasadnieniu wnioskodawca wyjaśnił, że jest właścicielem nieruchomości położonej w [...]będącej działką o charakterze przemysłowym. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Gminy na jego wniosek ustalił zmianę sposobu użytkowania istniejących obiektów budowlanych na zakład obróbki drewna wraz z rozbudową. Dojazd do nieruchomości odbywa się ulicami [...]. Z realizacją planowanej inwestycji koliduje stojące oznaczenie pionowe –znak B-18 , znajdujący się przy wjeździe w ul. [...], który uniemożliwia dojazd do miejsca planowanej działalności gospodarczej pojazdem o masie cięższej, co będzie niezbędne ze względu na konieczność regularnego zaopatrywania zakładu w tarcicę, co wymaga wjazdu pojazdów ciężarowych o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 20 ton. Burmistrz Gminy postanowieniem z dnia [...]r. na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przekazał podanie G. P. Staroście Powiatu jako uprawnionemu do zatwierdzania zmiany organizacji ruchu. Starosta Powiatu zawiadomieniem z dnia [...]r. wszczął na wniosek G. P. postępowanie administracyjne w sprawie zmiany organizacji ruchu dla ulic [...]. Starosta decyzją Nr [...]z dnia [...]r. powołując się na art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108,poz. 908 z późn. zm.) i § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach i sprawowania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729) – po rozpatrzeniu wniosku G. P.- nie wyraził zgody na zmianę stałej organizacji ruchu na ulicy [...], polegającą na usunięciu ograniczenia przejazdu dla pojazdów o masie całkowitej powyżej 2,5 tony, ze względu na niezgodność z polityką transportową w mieście [...]. W uzasadnieniu decyzji Starosta między innymi powołał się na negatywne opinie dotyczące przedmiotowej zmiany organizacji ruchu wydane przez Burmistrza Gminy oraz przez Komendę Powiatową Policji. Organ wyjaśnił, że na ulicy [...]oraz na innych ulicach w [...]zostało wprowadzone ograniczenie przejazdu pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 2,5 tony ze względu na gęstą zabudowę, słabe nośności nawierzchni oraz na nienormatywne łuki na skrzyżowaniach ulic. Starosta wskazał ponadto, że zgodnie z decyzją Burmistrza Gminy Nr [...] z dnia [...] r. dotyczącą warunków zabudowy dla inwestycji wnioskodawcy, obsługa komunikacyjna winna być dostosowana do istniejącej organizacji ruchu drogowego, a w chwili wydawania tej decyzji na ulicy [...]obowiązywał zakaz wjazdu samochodów powyżej 2,5 tony, który obowiązuje nadal. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł G. P. domagając się jej uchylenia i orzeczenia zgodnie z żądaniem wnioskodawcy i zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 6,7,8,10,11 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa, 2. naruszenie przepisów art. 2 (zasada demokratycznego państwa prawnego), art. 7 (działanie organów państwa w granicach prawa), oraz 32 (zasada równości wobec prawa) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Starosta Powiatu decyzją z dnia [...]r. Nr [...]na podstawie art. 132 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po przeanalizowaniu odwołania G. P. uchylił decyzję własną z dnia [...]r. nr [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Starosta "doszedł do przekonania, że w trakcie przygotowania przedmiotowej decyzji zostały popełnione błędy formalne, chociażby w postaci nie zawiadomienia strony w trybie art. 10 Kpa o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji ponadto błędnie przywołano w podstawie prawnej § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury" z dnia 23 września 2003 r. W dniu [...]r. Starosta Powiatu po raz kolejny zawiadomił G. P. o wszczęciu na jego wniosek postępowania administracyjnego w sprawie zmiany organizacji ruchu. Kolejną decyzją, z dnia [...]r. Nr [...], Starosta Powiatu, na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo u ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach i sprawowania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729) – odmówił zatwierdzenia zmiany stałej organizacji ruchu na ulicy [...]polegającej na usunięciu ograniczenia przejazdu dla pojazdów o masie całkowitej powyżej 2,5 tony - ze względu na niezgodność projektowanej zmiany organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej na terenie miasta [...]i potrzebami społeczności lokalnej. G. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz powołując art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 3 ust. 1, § 8 ust. 1, ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach i sprawowania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Z uzasadnienia decyzji Kolegium wynika, że powodem wydania przez organ odwoławczy decyzji opartej na podstawie art. 138 § 2 Kpa było stwierdzenie, że organ I instancji nie wyjaśnił okoliczności faktycznych (szczegółowo wymienionych przez Kolegium), z powodu których nie zatwierdził projektu zmiany organizacji ruchu objętej wnioskiem strony, co powoduje konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznym zakresie. Starosta Powiatu decyzją z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 1, ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach i sprawowania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729) – odmówił zatwierdzenia zmiany stałej organizacji ruchu na ulicy [...]polegającej na usunięciu ograniczenia przejazdu dla pojazdów o masie całkowitej powyżej 2,5 tony ze względu na niezgodność projektowanej zmiany organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej na terenie miasta [...]i potrzebami społeczności lokalnej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na negatywne zaopiniowanie wniosku przez Burmistrza Gminy oraz Policję, a także wyjaśnił na czym polega polityka transportowa w mieście [...]oraz wskazał, że prowadzona przez Gminę [...]polityka komunikacyjna ma na celu wyprowadzenie uciążliwego ruchu samochodowego z miasta. Miedzy innymi z tego powodu poza miastem w utworzonym w [...]Parku Przemysłowym stworzono warunki inwestorom na prowadzenie działalności. W udzielonych stronie warunkach zabudowy (decyzja z [...]r.) przewidziano, że obsługa komunikacyjna winna być dostosowana do obowiązującej organizacji ruchu drogowego. G. P. wniósł odwołanie także od tej decyzji domagając się, tak jak uprzednio, jej uchylenia i orzeczenia zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...]r. oraz podnosząc zarzuty : 1. naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - art. 6,7,8,10,11,12 oraz 107 § 3 Kpa, 2. naruszenia przepisów art. 2 (zasada demokratycznego państwa prawnego), art. 7 (działanie organów państwa w granicach prawa), oraz 32 (zasada równości wobec prawa) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 5 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach i sprawowania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), po rozpatrzeniu odwołania – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołania, uznało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające za wyczerpujące i podzieliło stanowisko prawne wyrażone w zaskarżonej decyzji. G. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...]r. oraz o zasądzenie od SKO zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga oparta została na zarzutach: 1. naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 6,7,8,10,11, 107 § 3 kpa, 2. naruszenia przepisów art. 2 (zasada demokratycznego państwa prawnego), art. 7 (działanie organów państwa w granicach prawa), oraz 32 (zasada równości wobec prawa) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 3. naruszenia § 8 ust. 5 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach i sprawowania nadzoru nad tym zarządzaniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): zwanek dalej "p.p.s.a.", "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną" (§ 1). Ponadto: " Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności" (§ 2). W niniejszej sprawie, zaistniała właśnie taka sytuacja procesowa, która doprowadziła do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu (a także wszystkich poprzedzających decyzję ostateczną aktów wydanych przez organy obu instancji poczynając od decyzji Starosty Powiatu z dnia [...]r.) niezależnie od zarzutów i wniosków skargi, ponieważ naruszają one prawo w sposób skutkujący stwierdzeniem ich nieważności. Sąd w toku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdził mianowicie, że decyzja ta, jak również wszystkie decyzje ją poprzedzające, z wyjątkiem decyzji Starosty z dnia [...]r. Nr [...], wydane zostały bez podstawy prawnej, co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 zd. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja Starosty Powiatu z dnia [...] r. wydana została natomiast z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 132 kpa, co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 zd. 2 kpa. Takie stanowisko sądu wynika z poniższej wykładni przepisów regulujących kwestię zmiany organizacji ruchu. Skarżący wnioskiem skierowanym do Burmistrza, przekazanym według właściwości do Starosty Powiatu wniósł o zmianę organizacji ruchu w sposób w tym wniosku wskazany obejmującą m.in. ul [...], przy której mieści się jego nieruchomość na terenie której zamierza prowadzić działalność gospodarczą. Postępowanie w niniejszej sprawie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się zatem w przedmiocie zatwierdzenia proponowanej przez zainteresowanego zmiany organizacji ruchu. Zdaniem sądu, ani z ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. –Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej p.r.d.), ani z wydanego na podstawie art. 10 ust. 12 tej ustawy rozporządzenia wykonawczego, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach i sprawowania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729, dalej zwanego rozporządzeniem) nie wynika aby sprawa w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu była sprawą indywidualną z zakresu administracji publicznej. Wprawdzie tego rodzaju czynności organizacyjno-techniczne są działaniami, które realizują właściwe organy funkcjonujące w sferze administracji publicznej, ale nie są to działania w sprawach indywidualnych załatwianych w formie decyzji administracyjnych lub innych aktów władzy publicznej mieszczących się w katalogu działań wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. W myśl art. 10 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, drogami gminnymi i powiatowymi zarządza starosta. Szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach publicznych określa wskazane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury. Zgodnie z § 2 działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez: podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, obsługę systemów sterowania ruchem, wprowadzanie tymczasowych zakazów lub ograniczeń w ruchu. Stosownie do § 2 ust. 1, do czynności organizacyjno technicznych podejmowanych w ramach zarządzania ruchem rozporządzenie zalicza: sporządzanie projektów organizacji ruchu, przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia, rozpatrywanie projektów organizacji ruchu, przekazywanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji, nadzór nad zgodnością istniejącej organizacji ruchu z zatwierdzoną organizacją ruchu, nadzór i analiza istniejącej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności, nadzór nad zarządzaniem ruchem. Działania te realizują odpowiednio do kompetencji, organ zarządzający ruchem, zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policja, Żandarmeria Wojskowa lub wojskowe organy porządkowe. Do starosty, jako organu zarządzającego ruchem na drogach gminnych i powiatowych, należy zatem - stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia – między innymi rozpatrywanie projektów organizacji ruchu oraz wniosków dotyczących zmian organizacji ruchu (pkt 1), zatwierdzanie organizacji ruchu na podstawie złożonych projektów (pkt. 3), przekazanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji (pkt 4). Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia, podstawą do wprowadzenia zmiany organizacji ruchu na drodze istniejącej jest zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ zarządzający. W świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia oczywiste jest, że krąg uprawnionych do złożenia projektu organizacji ruchu jest ograniczony do podmiotów ściśle wymienionych w pkt 1-4 podmiotów, którymi są : 1) zarząd drogi, 2)organ zarządzający ruchem, 3) inwestor lub jednostka o której mowa w § 11 pkt 1-6, 4) osoba realizująca zamówienie jednostek, o których mowa w pkt 1-3. Z systematyki § 4 rozporządzenia wynika przy tym, że wskazany w jego ust. 2 pkt 3 inwestor, to nie jakikolwiek inwestor, a jedynie ten, który jest inwestorem inwestycji wymienionej w ust. 2 tj. budowy lub przebudowy drogi. Z powyższej analizy przepisów rozporządzenia wynika między innymi to, że obywatel zainteresowany zmianą organizacji ruchu, nawet jeśli jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą zlokalizowaną przy drodze, na której organizacja ruchu nie jest dla jego potrzeb satysfakcjonująca, nie może skutecznie złożyć wniosku o zmianę organizacji ruchu i projektu zmiany organizacji ruchu, jeśli nie należy do kręgu podmiotów wymienionych w § 4 ust. 3 rozporządzenia. W konsekwencji wniosek skarżącego z dnia [...]r., nie spowodował wszczęcia postępowania w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, ponieważ nie pochodził od uprawnionego podmiotu. Niezależnie od powyższego, należy dalej zauważyć, że postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu posiada swoją uregulowana w rozporządzeniu specyfikę, charakteryzującą się sformalizowanymi wymogami odnośnie do samej zawartości projektu (§ 5) i trybu jego przedstawienia, wraz z wymaganymi opiniami, do zatwierdzenia (§ 7), środków umożliwiających organowi zarządzającemu ruchem ocenę i rozpatrzenie projektu (§ 8 ust. 1), także określeniem sposobu rozparzenia projektu (§ 8 ust. 2). Po rozpatrzeniu złożonego projektu organizacji ruchu organ zarządzający ruchem może: 1) zatwierdzić organizację ruchem w całości lub w części (bez zmian lub po wprowadzeniu zmian lub wpisaniu uwag dotyczących wdrożenia organizacji ruchu), 2) odesłać projekt w celu wprowadzenia poprawek, 3) odrzucić projekt. Żadna z czynności powyższej procedury nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu rozstrzygającego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Są to-jak określił sam prawodawca w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia - czynności organizacyjno techniczne, podejmowane wprawdzie w sferze administracji publicznej ale o charakterze generalnym. Należy zważyć, że przy rozpatrzeniu takiego projektu organ zarządzający ruchem zobligowany jest brać pod uwagę - stosownie do § 8 rozporządzenia - wyłącznie takie okoliczności jak: bezpieczeństwo ruchu drogowego (ust. 5 pkt. 1) zgodność projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego (ust. 5 pkt 2), zgodność projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej (ust. 6 pkt 1), efektywność projektowanej organizacji ruchu (ust. 6 pkt 2), co utwierdza w przekonaniu co do tego, że czynność organizacyjno techniczna zarządzania ruchem nie ma charakteru sprawy indywidualnej (podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 grudnia 2004r. sygn. akt II SA 4865/03). Przekonanie organów obu instancji orzekających w niniejszej sprawie, że wniosek skarżącego o zmianę organizacji ruchu wszczął indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej, którą należało zakończyć, z uwagi na negatywne dla wnoszącego rozpatrzenie wniosku, aktem w postaci decyzji administracyjnej, jest zatem błędne, a wydane w sprawie decyzje są w tej sytuacji pozbawione podstawy prawnej. Należy zaznaczyć, że wymaga odróżnienia sytuacja ustawienia znaku drogowego na drodze, co w pewnych sytuacjach faktycznych, jak to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 13 października 2003 r. (sygn. akt OPS 4/03) może prowadzić do zaistnienia indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, od procedury zatwierdzania organizacji ruchu przez organ zarządzający ruchem, która nie ma charakteru indywidualnej sprawy administracyjnej. W tym stanie sprawy, Sąd kierując się obowiązkiem wynikającym z art. 135ppsa stwierdził nieważność nie tylko zaskarżonej decyzji ostatecznej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ale także wszystkich innych decyzji wydanych w obrębie niniejszej sprawy, które wydane zostały bez podstawy prawnej oraz decyzji Starosty Powiatu z dnia [...]r. wydanej na podstawie art. 132 Kpa z rażącym naruszeniem tego przepisu. Art. 132 Kpa pozwala bowiem organowi I instancji na uwzględnienie odwołania i wydanie decyzji w trybie autokontroli tylko wówczas, gdy odwołanie uwzględnia w całości. Uchylenie decyzji własnej przez Starostę, przy zawartym w odwołaniu żądaniu dokonania wnioskowanej zmiany organizacji ruchu, nie stanowiło uwzględnienia odwołania w całości. Z tych wszystkich przyczyn należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ppsa i w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa orzec jak w pkt. Sentencji wyroku. Rozstrzygniecie w pkt II oparte zostało o przepis art. 152 ppsa a orzeczenie o kosztach postępowania zapadło na podstawie art. 200 tej samej ustawy.