II SA/Sz 7/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 99 ust.1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, skierował P. S. na badania psychologiczne przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 12 czerwca 2017 r. wpłynął do niego wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia 5 czerwca 2017 r., w którym wskazano, że P. S. otrzymał [...] punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, co skutkowało wszczęciem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. W odwołaniu od powyższej decyzji P. S. podniósł zarzut naruszenia art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz wskazał, że przed wydaniem i doręczeniem ww. decyzji odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w S., które skutkuje zmniejszeniem liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji. Na powyższą okoliczność odwołujący przedłożył zaświadczenie z dnia [...] r. Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w S. o odbywaniu przedmiotowego szkolenia w dniu [...]. Z tych względów P. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami, po rozpoznaniu odwołania P. S., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy Prawo ruchu drogowym, ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja, a określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów od 1 do 10 i wpisuje do tej ewidencji. W myśl ust. 2 powyższego przepisu, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie jednego roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby [...] punkty. Organ zauważył, że dobrowolne odbycie przez kierowcę szkolenia, które mogłoby spowodować zmniejszenie liczby posiadanych punktów musi nastąpić przed przekroczeniem dopuszczalnej ilości punktów. Kierowca poddając się przedmiotowemu szkoleniu nie może doprowadzić do odliczenia punktów, jeżeli ich liczba w ciągu jednego roku od daty popełnienia pierwszego, przekroczyła dopuszczalną liczbę [...] punktów. Kolegium podało, że P. S. w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., a więc w okresie nie przekraczającym jednego roku dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego (w dniu: [...].) uzyskując z tego tytułu wpis [...] punktów do ewidencji kierowców prowadzonej przez Policję. Powyższe ustalenia bezsprzecznie wskazują, że odwołujący nie może skorzystać z postanowienia art. 130 ust. 3 ustawy Prawo ruchu drogowym, ponieważ przedmiotowemu szkoleniu poddał się w dniu [...] r., a ostatnie wykroczenie popełnił w dniu [...] r. Nie zgadzając się z powyższą decyzją P. S. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji, mimo odbycia przez stronę skarżącą przed wydaniem i doręczeniem tych decyzji (a nawet przed doręczeniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego) stosownego szkolenia redukującego liczbę punktów karnych. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz.2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U z 2017 r. poz. 978), zwanej dalej "ustawą". W myśl pierwszego z nich, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zgodnie z drugim z cyt. przepisów, starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1, na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b i d. Analiza przywołanej regulacji wskazuje, że skierowanie na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu dotyczy każdego kierowcy, który przekroczył liczbę [...] punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzja wydawana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy ma charakter związany, co oznacza obligatoryjność jej wydania w każdym przypadku, kiedy tylko kierowca przekroczy określoną wyżej liczbę punktów w ewidencji kierowców, a organ uwzględnia w tym przypadku stan faktyczny na dzień, w którym dochodzi do przekroczenia liczby [...] punktów. Ewidencję ilości punktów i kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, stosownie do art. 130 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017r. poz. 1260) prowadzi Policja. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W myśl ust. 2 tego przepisu, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Stosownie zaś do art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Z akt sprawy wynika, że skarżący w okresie od [...] r. do [...] r. otrzymał łącznie [...] punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wynika to z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia 5 czerwca 2017 r. wystosowanego do organu I instancji o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne. Skarżący w dniu [...] r. otrzymał [...] punktów, w dniu [...] r. otrzymał [...] punktów, w dniu [...] r. otrzymał 2 punkty, w dniu [...] r. otrzymał [...] punktów. Łącznie [...] punktów w okresie: [...] r. - [...] r. Jak wskazano wyżej, stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, przekroczenie 24 punktów karnych skutkuje skierowaniem kierowcy na badania psychologiczne, nie pozostawiając organowi I instancji żadnych możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania takiego skierowania. W przedmiotowej sprawie nie jest bowiem sporne, że skarżący popełnił ww. wykroczenia, a suma przypisanych za nie punktów w ewidencji w okresie krótszym niż rok od dnia pierwszego naruszenia przekroczyła [...] Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ szkolenia, które odbył skarżący w dniu [...] r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w S. wyjaśnić należy, że kierujący któremu w okresie 1 roku przypisano w ewidencji więcej niż [...] punkty nie może skorzystać z dobrodziejstwa instytucji szkolenia określonej w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uprawniającej do zmniejszenia liczby punktów, a ewentualne odbycie takiego szkolenia nie ma wpływu na stan ewidencji i obowiązki starosty w zakresie wydania decyzji kierującej na badania (por. wyroki NSA z dnia 13 czerwca 2013 r. I OSK 15/12 oraz I OSK 63/12 z dnia 20 października 2011 r. I OSK 1812/10, z dnia 16 grudnia 2010 r. I OSK 275/10; dostępne w Internecie). Szkolenie, które odbył skarżący, mogłoby skutkować redukcją punktów, tylko w sytuacji, gdyby zostało odbyte do momentu nieprzekroczenia przez kierowcę liczby [...] punktów tj. do dnia [...] r. gdyż na ten dzień P. S. miał przyznane [...] punktów karnych. Szkolenie, w którym uczestniczył skarżący w dniu [...] r. nie mogło spowodować zmniejszenia liczby posiadanych punktów, ponieważ przed jego rozpoczęciem skarżący dopuścił się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła [...]. Reasumując sąd uznał, że organy I i II instancji orzekające w sprawie, prawidłowo oceniły zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa, w konsekwencji czego słusznie uznały, że zachodzi konieczność skierowania P. S. na badania psychologiczne przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.