II SA/Sz 701/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. F. i A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia po s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji S.F. i A.K., złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Skarżący w skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wskazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Sąd stwierdził, że strona, nie przedstawiła w skardze żadnych argumentów celem uzasadnienia przedmiotowego wniosku, tym samym nie wykazała, iż w niniejszej sprawie zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie spełnia zatem ustawowych wymogów określonych w wyżej podanych przepisach. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak na wstępie.