II SA/Sz 704/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. T. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie z Jej skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę H.T. na wyżej wymienioną decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] ze względu na nieuiszczenie przez wnoszącą skargę - w imieniu skarżącej - adwokat E.S. wpisu stałego od skargi. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej zobowiązany był opłacić skargę gotówką do kasy lub na rachunek Sądu bez wezwania. Za wypełnienie tego obowiązku nie może być uznane nalepienie na piśmie procesowym znaków opłaty sądowej, stąd, na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 221 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił. Odpis postanowienia z dnia [...] r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] r. W dniu [...] r. pełnomocnik skarżącej uiścił wpis od skargi, zaś w dniu [...] r. (adnotacja na kopercie) – złożył, za pośrednictwem organu, wniosek "o przywrócenie terminu do złożenia skargi". W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podniósł, że opłacenie skargi w znakach opłaty sądowej, zamiast przelewem na konto Sądu, spowodowane było niewiedzą i brakiem doświadczenia pracownika sekretariatu kancelarii prowadzonej przez pełnomocnika skarżącej, odpowiedzialnego za wysłanie przedmiotowej skargi i jej opłacenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 i następnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 i § 2 ustawy). Przywrócenie terminu może zatem nastąpić, jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: - wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, - zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, - dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 88 zdanie pierwsze ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z regulacji ustawowej wynika zatem, że początek biegu terminu siedmiodniowego do złożenia wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z ustaniem przyczyny uchybienia terminu. Wskazanie przeszkód uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu musi obejmować zatem pewne granice czasowe, które pozwolą przyjąć, że w danym okresie czasu zainteresowany nie był w stanie dopełnić czynności, dla której termin był określony. Uprawdopodobnienie przyczyn uchybienia i ustalenie granic czasowych ich trwania jest niezbędne dla określenia "dnia ustania przyczyny uchybienia terminu", od którego to właśnie dnia liczy się siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu i jednoczesnego dopełnienia czynności, dla której był określony termin. Przekroczenie bowiem siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku, liczonego od dnia ustania przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności, powoduje, że stosownie do art. 88 przytoczonej ustawy, wniosek ten podlega odrzuceniu. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej złożył w ustawowym terminie skargę opłaconą – wbrew dyspozycji przepisu art. 219 ustawy - znakami opłaty sądowej. Mając powyższe na względzie, Sąd odrzucił skargę postanowieniem doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...]r. Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącej wniósł – za pośrednictwem organu - pismo zatytułowane "wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi", w którym uzasadnił brak uiszczenia wpisu od skargi niewiedzą i brakiem doświadczenia pracownika kancelarii odpowiedzialnego za dokonanie wskazanej wyżej czynności. Biorąc pod uwagę treść wniosku oraz jednoczesne uiszczenie przez pełnomocnika w prawidłowy sposób, tj. na rachunek Sądu, wpisu od skargi, jak również fakt, że skarga została złożona z zachowaniem ustawowego terminu, uznać należało, że zamiarem wnioskodawcy było zwrócenie się do Sądu z prośbą o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. To zaś obligowało pełnomocnika skarżącej - w myśl przepisu art. 87 § 1 ustawy - do złożenia rozpoznawanego wniosku bezpośrednio do Sądu w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak już wyżej wykazano, pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu – za pośrednictwem organu - w dniu [...] r. W wyniku analizy treści przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że wnioskodawca nie wykazał, że złożył wniosek w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, z treści wniosku wynika jedynie, że powodem nieuiszczenia wpisu od skargi w terminie była niewiedza i brak doświadczenia pracownika kancelarii odpowiedzialnego za dokonanie powyższej czynności. Zdaniem Sądu w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako profesjonalni pełnomocnicy stron należy przyjąć, że osoby te są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, fakt, że pełnomocnik skarżącej zlecił uiszczenie wpisu od skargi swojemu pracownikowi, ten zaś nie wywiązał się w sposób należyty z nałożonego nań obowiązku, nie może być wystarczającą przesłanką do uznania takiej okoliczności jako uzasadniającej brak winy, bowiem pełnomocnik odpowiada za czynności podejmowane przez osoby wykonujące jego polecania służbowe. W przypadku pełnomocnika świadczącego profesjonalne usługi prawnicze należy oczekiwać właściwej wiedzy i nadzwyczajnej staranności, dlatego fakt, że działający na jego polecenie pracownik sekretariatu nie uiścił wpisu od skargi w ustawowym terminie, świadczy raczej o winie, aniżeli o jej braku. Nawet pomijając wyżej wskazaną okoliczność nieuprawdopodobnienia przez pełnomocnika skarżącej braku winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, że rozpoznawany wniosek nie może zostać uwzględniony z uwagi na to, że został wniesiony z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 ustawy. Przyjmując, że przedmiotowy wniosek został złożony w dniu [...] r., a więc po upływie niecałych [...] miesięcy od daty wniesienia skargi i z upływem 30 dni od dnia doręczenia pełnomocnikowi skarżącej odpisu postanowienia Sądu z dnia [...] r., odrzucającego skargę z powodu braku wpisu, z którego pełnomocnik skarżącego mógł powziąć informację – znów przyjmując, że nie miał świadomości, że wpis od skargi nie został uiszczony – o przyczynie odrzucenia, uznać należy, że wnioskodawca nie dopełnił przesłanki przywrócenia terminu dotyczącej czasu, w jakim należało złożyć odpowiedni wniosek. Jednoznaczność tej sytuacji, w ocenie Sądu, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w rozpoznawanej sprawie mowa jest o zwykłym, przypadkowym przeoczeniu pełnomocnika, a nie zachowaniu, które można byłoby kwalifikować jako nadzwyczajną okoliczność. Uznać zatem należy, że, przy założeniu braku wiedzy o wadliwym opłaceniu skargi z dniem [...] r. ustała przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, w związku z czym pełnomocnik skarżącej winien był złożyć ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania żądanej uprzednio czynności w ciągu kolejnych 7 dni, tj. najpóźniej w dniu [...] r. W tym stanie rzeczy za spóźniony należało uznać wniosek o przywróceniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, co skutkować musiało jego odrzuceniem, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł na podstawie art. 88 ustawy.