II SA/Sz 707/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę Wyżej wymienionym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie budynku mieszkalnego wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Decyzja organu odwoławczego została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] r. W dniu [...] r. pełnomocnik skarżącej D. C. – K. C. wniósł skargę na powołane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił D. C. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o prawie i trybie wniesienia zażalenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej (na adres pełnomocnika do doręczeń) w dniu [...] r. W terminie do wniesienia zażalenia na postanowienie nie dokonano powyższej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przewidziany w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obowiązującej w chwili jej składania, upływał w rozpatrywanej sprawie w dniu [...] r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia wynika bowiem, że zostało ono doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] r. Tymczasem pełnomocnik skarżącej złożył skargę na przedmiotowe postanowienie w dniu [...] r. Skoro zatem skarga w rozpatrywanej sprawie złożona została z uchybieniem terminu do jej wniesienia, to należało ją – stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy – odrzucić. Wobec tego, na podstawie wyżej wymienionego przepisu, należało orzec jak w sentencji.