II SA/Sz 710/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego R. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 03.03.2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili w lokalu Sklep Spożywczo - Przemysłowy "[...]", mieszczącym się w [...], przy ul. [...], czynności kontrolne związane z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. Działalność gospodarczą w ww. lokalu prowadzi [..] (dalej "Strona"). W trakcie kontroli ujawniono jeden automat do gier firmy [...]. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że ww. automat jest automatem do gier losowych według definicji zawartej w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. W związku z powyższym kontrolujący dokonali pierwszych czynności procesowych, zatrzymując przedmiotowy automat. Zgromadzone w toku kontroli materiały przekazane zostały następnie do równolegle prowadzonego postępowania administracyjnego oraz postępowania karnego skarbowego. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu postanowieniem z dnia 01.04.2015 r. w stosunku do Strony postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Organ I instancji postanowieniem z dnia 13.08.2015 r. włączył do akt sprawy materiał dowodowy ze sprawy karnej skarbowej obejmujący: postanowienia o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu sygn. akt [...] z dnia 23.02.2015 r., protokół zatrzymania rzeczy nr [...] z dnia 03.03.2015 r. wraz z załącznikiem, protokół oględzin rzeczy nr [...] z dnia 03.03.2015 r. wraz z trzema załącznikami w postaci zdjęć, protokół oględzin rzeczy nr [...] z dnia 06.03.2015 r., protokół przesłuchania świadka [...] z dnia 29.07.2015 r., opinii biegłego sądowego w zakresie badania automatów i urządzeń do gier przy Sądzie Okręgowym w [...] nr [...] z dnia 01.07.2015 r. dot. badania automatu [...] Decyzją z dnia 07.12.2015 r., nr [...], organ I instancji wymierzył Stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na zabezpieczonym w toku kontroli automacie. W ocenie organu I instancji, Strona prowadziła gry na automatach poza kasynem gry, co wyczerpało przesłanki przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.) – dalej w skrócie "u.g.h." i podlegało karze pieniężnej w wysokości [...] zł. Organ wskazał, że Strona zawarła w dniu 01.02.2014 r. umowę dzierżawy części powierzchni użytkowej w swoim lokalu z [...]Prawnym dysponentem automatu była ww. spółka. Zgodnie z aneksem do umowy dzierżawy miesięczny, czynsz dzierżawny wynosi 40% przychodów uzyskiwanych z eksploatacji zainstalowanych urządzeń od sumy przychodów w danym miesiącu. Podstawą ustalania wysokości czynszu będzie protokół wyjęcia gotówki sporządzony raz w miesiącu przez przedstawiciela spółki dokumentujący uzyskane przychody. Organ I instancji podkreślił, iż w toku czynności kontrolnych funkcjonariusze zatrzymali również klucze serwisowe do przedmiotowego automatu, które służą m.in. do resetowania urządzenia. Strona w kontrolowanej lokalizacji urządzała gry na automacie, na którym prowadzone gry spełniały przesłanki, o których mowa w u.g.h. Od ww. decyzji organu I instancji Strona pismem z dnia 23.12.2015 r. wniosła do Dyrektora Izby Celnej w [...] odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W treści odwołania Strona zamieściła również wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawnego skierowanego przez Sąd Okręgowy w [...] oraz do czasu ugruntowania linii orzeczniczej w kwestii przepisów u.g.h. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 15.02.2016 r. odmówił zawieszenia. W dniu 29.02.2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z dnia 24.02.2016 r., w treści którego Strona podkreśliła, że przepisy u.g.h., takie jak m.in. art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi "przepis techniczny" i z powodu braku jego notyfikacji poprzez przedstawienie Komisji Europejskiej nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawnego skierowanego przez Sąd Okręgowy w [...] oraz do czasu ugruntowania linii orzeczniczej w kwestii przepisów u.g.h. Po rozpoznaniu wniosku organ odwoławczy postanowieniem z dnia 07.03.2016 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania. Organ odwoławczy decyzją z dnia 11.05.2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W treści uzasadnienia wskazał, że zgodnie z art. 91 u.g.h., do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Przywołał także treść art. 3, art. 6 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 14 ust.1, art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h. Organ odwoławczy podejmując rozstrzygnięcie w sprawie dokonał analizy zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, w tym m.in. dokumentów zgromadzonych w toku przeprowadzonej kontroli oraz postępowania karnego skarbowego prowadzonego pod sygn. akt [...]. Organ odwoławczy dokonał również analizy przesłanek art. 2 u.g.h. i pod ich kątem ocenił gry na zabezpieczonych automatach. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy w sprawie w postaci: opinii biegłego sądowego oraz eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych potwierdził jednoznacznie, że gry rozgrywane na przedmiotowych automatach rozgrywają się o wygrane pieniężne jak również o wygrane rzeczowe (w postaci możliwości rozpoczęcia nowej gry poprzez wykorzystanie wygranej punktowej uzyskanej w poprzedniej grze), a zatem mają charakter losowy. Odwołując się do treści art. 89 ust. 1 u.g.h., organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Wysokość kary w przypadku art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wynosi [...] zł od każdego automatu. Organ odwoławczy przeanalizował pojęcie "urządzający gry" wobec braku ustawowej definicji tego pojęcia. Stwierdził na tej podstawie, że Strona wypełniła przesłankę z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli w lokalu znajdował się włączony do eksploatacji automat do gier o nazwie [...] wstawiony na podstawie umowy dzierżawy powierzchni. Z treści umowy wynika, że na część lokalu objęta umową miała posłużyć do prowadzenia działalności przez dzierżawcę, tj. [...] W przypadku włamania lub jakiegokolwiek istotnego uszkodzenia urządzeń na Stronie spoczywał obowiązek niezwłocznego powiadomienia dzierżawcy. Ponadto, umowa przewiduje, że posiadane przez Stronę informacje o uzyskiwanych przez dzierżawcę przychodach z działalności urządzenia są poufne, a ich ujawnienie zagrożone jest odpowiedzialnością odszkodowawczy. Strona w zamian za wydzierżawienie powierzchni lokalu miała otrzymywać miesięczny czynsz w wysokości [...] zł. W dniu 01.08.2014 r. Strona zawarła ze spółką aneks nr [...] do ww. umowy, w którym określono czynsz dzierżawny w wysokości ustalonej procentowo od uzyskiwanego przez dzierżawcę przychodu z zainstalowanych urządzeń umiejscowionych na dzierżawionej powierzchni. Stawkę czynszu ustalono w wynosi 40% od sumy przychodów w danym miesiącu, ustalanych na podstawie protokołu wyjęcia gotówki z urządzenia. Nadto, organ odwoławczy wskazał, że Strona uzgodniła warunki wstawienia automatu do lokalu z przedstawicielem spółki, przeznaczył i wyodrębnił część lokalu w celu zainstalowania i uruchomienia urządzenia oraz zapewnił nieograniczony dostęp dla klientów lokalu. Z protokołu przesłuchania Strony w charakterze świadka wynikało, że zarówno umowę dzierżawy, jak i aneks do tej umowy podpisała żona [...] dysponująca upoważnieniem męża do podpisywania się w jego imieniu. Zdaniem organu odwoławczego, uruchomienie działalności hazardowej w lokalu musiało odbyć się niewątpliwie za wiedzą i zgodą właściciela lokalu. Organ odwoławczy wskazał, że okoliczności niniejszej sprawy podlegają subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Dalej organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania co do braku notyfikacji przepisów u.g.h., w tym art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 91 w związku z art. 6 i art. 14 u.g.h. Zdaniem organu odwoławczego, nie do zaakceptowania są prezentowane poglądy o nieskuteczności przepisów u.g.h. z uwagi na brak jej notyfikacji, a w związku z tym nie doszło również do naruszenia art. 133 § 1, art. 121 § 1 i art. 122 o.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. Skarżący od decyzji organu odwoławczego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] i wniósł o: – uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w całości ewentualnie: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości; a ponadto o: – zawieszenie - na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego niniejszą skargą do czasu wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawie C-303/15, – o wstrzymanie na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wykonania decyzji zaskarżonej, a na wypadek, gdyby organ nie uwzględnił wniosku, o wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3 przywołanej ustawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, – zasądzenie od organu odwoławczego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżący zarzucił organowi odwoławczego naruszenie: – przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust 1 i 2 oraz art. 91 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu Skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji w Komisji Europejskiej projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201 poz. 1540) wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE. L.98.204.37 z późn. zm.) i w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do Skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 ustawy, w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy, – naruszenie art. 122 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przez nie uwzględnienie przez Sąd meriti faktu pominięcia przez organ w swoich ustaleniach istotnej okoliczności tj. rozważenia uznania podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34 i skutków płynących z takiego zakwalifikowania tych przepisów, przy uwzględnieniu sprzężenia normy sankcjonowanej wyrażonej w art. 14 u.g.h. oraz normy sankcjonującej wyrażonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a tym samym prowadzenia postępowania w sposób budzący wątpliwości strony tj. z naruszeniem art. 121 § 1 O.p., – naruszenie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. przez skierowanie decyzji wymierzającej karę za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych, – naruszenie przepisu art. 133 § 1 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., – naruszenie przepisów art. 121 § 1 i art. 122 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz art. 91 u.g.h. polegające na niepodjęciu przez organ podatkowy wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż Skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy jedynie wynajmował powierzchnie w lokalu podmiotowi, który takie gry urządza. Skarżący nie dokonywał jakichkolwiek czynności związanych z organizowaniem gier, objaśnianiem ich zasad i obsługiwaniem samych urządzeń. Takie postępowanie organu podatkowego w sposób rażący narusza generalną zasadę postępowania podatkowego, o której mowa w art. 121 § 1 O.p., z której to wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Zachowanie organu podatkowego nie może w tym przypadku budzić zaufania, jeżeli organ ten nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego i uznał, że Skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry.; Z ostrożności procesowej Skarżący zarzucił skarżonej decyzji również naruszenie: – art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art., 14 ust. 1 u.g.h. przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające, na pociągnięciu Skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu mu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary, na skutek stwierdzenia, że czynności Skarżącego, jako osoby wynajmującej powierzchnię w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry, – naruszenie przepisu art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 89 u.g.h. i art. 24 i art. 107 § 1 k.k.s. przez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 u.g.h. zakładającym wymierzenie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, zagrożony grzywną pieniężną penalizowany na gruncie art. 107 § 1 w zw. z art. 24 k.k.s., – naruszenie art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt. 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) przez oparcie ustaleń m.in. na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym wyżej przepisem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Skargę należało uwzględnić z powodu zasadności jednego z zarzutów skargi (pkt VI skargi), a mianowicie, wobec braku wykazania przez organ, że Skarżący jest "urządzającym gry" w rozumieniu art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h., a tym samym naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pozostałym zakresie zarzuty skargi są bezpodstawne. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej w skrócie "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Kognicję Sądu doprecyzowuje przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem wykazała, że decyzja ta narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy organ prawidłowo wymierzył Skarżącemu karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) – dalej w skrócie "u.g.h.". W pierwszej kolejności należy wskazać, że w związku z rozbieżnościami na tle interpretacji art. 14 ust. 1 i 89 u.g.h. w kontekście ich technicznego charakteru, a w konsekwencji dopuszczalności stosowania kar administracyjnych za naruszenie zakazu urządzania gier hazardowych poza kasynami gry, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów o sygn. akt II GPS 1/16. Z uchwały tej wynika, po pierwsze - że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Po wtóre - że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Według NSA, za uzasadnione uznać należy to podejście interpretacyjne do spornej w sprawie kwestii, którego rezultat prowadzi do wniosku, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, że nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Wymieniony przepis ustawy krajowej sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Przepis ten, jak wskazał NSA, ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie, w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej, odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Dokonując oceny korelacji art. 14 ust 1 u.g.h. i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. NSA wskazał, że "w sytuacji, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 tej ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność, to za oczywiste uznać należy, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie odnoszące się do następującej okoliczności. Mianowicie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą - w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 - czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie." W ocenie NSA, nie jest więc, tak że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 tej ustawy, który to związek, zawsze i bezwarunkowo - a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych obrazowanych przywołanymi powyżej przykładami - uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. Niezależnie od powyższego wskazał również, że z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14, wynika, że tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej. Trybunał stwierdził, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7, a także z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania. Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przedmiotowej uchwale w całej rozciągłości podziela, co oznacza, że zarzuty skargi w tym zakresie są bezpodstawne. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wskazać należy, że w myśl art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Jak stanowi zaś art. 2 ust. 4 u.g.h., "wygraną rzeczową" w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Zdaniem Sądu, zabezpieczony w sprawie automat spełnił przesłanki z ww. przepisów, co oznacza, że urządzanie na nich gier powinno nastąpić w kasynie gry, gry bowiem urządzane na tym automacie umożliwiają wygrane rzeczowe i pieniężne, a zatem mają charakter losowy, co zostało ustalone w sposób niepodważony na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego sądowego z dnia 01.07.2015 r. oraz eksperymentu przeprowadzonego w dniu kontroli przez funkcjonariusza celnego (protokół z dnia 04.03.2015 r. z przeprowadzenia czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gry/gier na automatach. Natomiast, odnosząc się do zarzutu skargi - jako najdalej idącego w skutkach - co do naruszenia art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. przez błędne stwierdzenie, że czynności Skarżącego, jako osoby wynajmującej powierzchnię w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza mogą być kwalifikowane jako wypełniające pojęcie "urządzający gry" na automatach poza kasynem, zdaniem Sądu jest w pełni zasadny. Kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie podlegała decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 11.05.2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 07.12.2015 r. w przedmiocie wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Kwestionowana decyzja została wydana na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (j.t. Dz. U. 2015 r. poz. 612 ze zm. ) - dalej w skrócie "u.g.h.",, które należą do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzeczenie podejmowane w sprawie, której przedmiot regulowany jest tą ustawą, przepisom ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowa ( Dz. U. z 2015 r. poz. 613) - dalej "O.p.", stosownie do regulacji przewidzianych w art. 8 i 91 u.g.h. Wymagało to od organów orzekających w niniejszej sprawie przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie wskazanych przepisów materialnych z zachowaniem reguł wynikających z art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. oraz przedstawienia wyników tego postępowania w uzasadnieniu decyzji z uwzględnieniem wskazówek zawartych w art. 210 § 4 O.p. oraz art. 124 O.p. Dla realizacji zasadniczego celu postępowania administracyjnego jakim jest rozstrzygnięcie sprawy, pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie obowiązującej normy prawa, odpowiedniej dla rozstrzygnięcia danej sprawy, co nieodzownie wiąże się z koniecznością prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W doktrynie podkreśla się wynikający dla organów administracji publicznej z tej zasady nakaz wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Jak wynika z ustaleń organu na Skarżącego została nałożona kara administracyjna w wysokości [...] złotych za prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automacie [...] poza ośrodkiem gier bez wymaganej koncesji. Zgodnie z przepisami art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i ust. 2 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry" (ust. 1 pkt 2), zaś wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, wynosi [...] zł od każdego automatu (ust. 2 pkt 2). W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, w wyniku kontroli administracyjnej lokalu – Sklep Spożywczo-Przemysłowy "[...]" w [...] przy ulicy [...], do którego władania Skarżący posiada tytuł prawny (okoliczność niesporna), funkcjonariusze organu celnego, ujawnili i zatrzymali włączone do eksploatacji urządzenie [...], w stosunku do którego przeprowadzono eksperyment ustalając, że na automacie tym istnieje możliwość przeprowadzenia gry/gier o charakterze losowym w rozumieniu przepisów u.g.h. Ustalenia te dodatkowo potwierdziła opinia biegłego sądowego z dnia 01.07.2015 r., z której wynika, że zbadane urządzenie jest urządzeniem elektronicznym, wyposażonym w urządzenie wypłacające (wyrzutnik monet tzw. hopper), i prowadzenie na nim gier umożliwia uzyskanie wygranej pieniężnej, a także wygranej rzeczowej pozwalającej na kontynowanie nowych gier przez wykorzystanie wygranych punktów uzyskanych w poprzednich grach. Gry prowadzone na tym automacie mają charakter losowy, a uzyskiwane wyniki rozgrywanych gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli gracza. automatem do gier, w którym zainstalowano gry komputerowe o charakterze losowym, gdyż grający poprzez swoją zręczność nie ma wpływu na wynik gry. Nadto, opinia ta potwierdziła komercyjny charakter gier na badanym automacie wskazując, że w celu rozpoczęcia gier na automacie konieczne jest jego zakredytowanie przez gracza poprzez wprowadzenie banknotów do akceptora banknotów lub monet do akceptora monet. Organ również ustalił na podstawie umowy dzierżawy powierzchni z dnia 01.02.2014 r., zmienionej aneksem z dnia 01.08. 2014 r., zawartej pomiędzy Skarżącym a [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, że strona skarżąca była "urządzającym gry na automacie" w rozumieniu art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h., a według organu świadczy o tym treść postanowień tej umowy dzierżawy zawartych w § 4 (stanowiący, że w przypadku włamania lub jakiegokolwiek istotnego uszkodzenia urządzeń Wydzierżawiający zobowiązany jest niezwłocznie powiadomić Dzierżawcę i § 5 (stanowiący, że posiadane informacje o uzyskiwanych przychodach z działalności urządzenia Wydzierżawiający zobowiązuje się traktować jako poufne i nie przekazywać ich osobom trzecim pod rygorem odpowiedzialności odszkodowawczej. W zamian za wydzierżawienie powierzchni lokalu Skarżący jako wydzierżawiający lokal miał otrzymywać miesięcznie czynsz dzierżawny (najpierw w wysokości [...] zł, a w wyniku ww. aneksu – w wysokości 40 % przychodów uzyskiwanych z eksploatacji zainstalowanych urządzeń). Organ przy tym wskazał, że Skarżący nie dysponował stosownym zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach lub koncesją na prowadzenie kasyna gry, jak również lokal stanowiący przedmiot dzierżawy nie posiadał statusu ośrodka gier. Przesłuchany zaś w dniu 29.07.2015 r. Skarżący zeznał do protokołu, że wszystkimi sprawami związanymi ze sklepem zajmuje się jego żona. Żona ma upoważnienie do prowadzenia wszelkich spraw związanych z działalnością sklepów. Na umowie podpisała się żona, która ma jego upoważnienie do podpisywania się w jego imieniu. Nie jest sporne, że dysponentem przedmiotowego automatu zlokalizowanym w lokalu wynajmowanym przez [...]Sp. z o.o. jest ta Spółka. Powyższe okoliczności stanowiły dla Dyrektora Izby Celnej podstawę do utrzymania w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, którą nałożono na Skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, a tym samym ustalenia organu, nie są wystarczające dla uznania, że Skarżący jest podmiotem urządzającym gry na ujawnionym w czasie kontroli i zbadanym automacie. W ocenie Sądu, w pełni uzasadniony jest zarzut skargi przez bezpodstawne pociągnięcie Skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzenie mu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem w sytuacji, gdy jego czynności sprowadzały się do wynajmowania powierzchni jego lokalu innemu podmiotowi (który takie gry urządza), i pobierania z tego tytułu pożytków. W aktach sprawy brak dostatecznych dowodów wykazujących w sposób nie budzący wątpliwości, że to właśnie Skarżący był podmiotem urządzającym gry na skontrolowanym automacie. Zdaniem Sądu, dla przyjęcia, że działania strony skarżącej uzasadniają zastosowanie wobec niej kary administracyjnej wynikającej z treści art. 89 ust. 1 u.g.h., nie są wystarczającymi dowodami, ani treść umowy dzierżawy powierzchni lokalu, ani aneks do tej umowy, ani tym bardziej zeznania Skarżącego zawarte w protokole przesłuchania świadka z dnia 29.07.2015 r. W ocenie Sądu, sama okoliczność wydzierżawienia (wynajęcia, użyczenia czy też udostępnienia) lokalu innemu podmiotowi, w celu prowadzenia przez ten drugi podmiot działalności gospodarczej z wykorzystaniem automatów do gier hazardowych, o których mowa w art. 2 ust. 3 bądź ust. 5 u.g.h., nie przesądza jeszcze o możliwości jednoznacznego przypisania wydzierżawiającemu (wynajmującemu, użyczającemu czy też udostępniającemu) statusu podmiotu "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1) i pkt 2) u.g.h., a tym samym odpowiedzialności z tego tytułu. Żaden bowiem z przepisów tej ustawy (u.g.h.) nie zakazuje zawierania umów, na podstawie których inny podmiot takie gry będzie dopiero urządzał (ani nie penalizuje tego rodzaju zachowań). W razie zawarcia jakiejkolwiek umowy tego rodzaju, z jej treści powinno wprost wynikać (niezależnie od tytułu nadanego umowie przez strony), że w istocie działalność taką (urządzanie gier na automatach) prowadził sam wynajmujący (wydzierżawiający, użyczający lub udostępniający) albo, że urządzanie gier – a więc ich organizowanie w celu osiągnięcia przychodu z takiej działalności – stanowi w istocie wspólne przedsięwzięcie obu stron umowy. Takie okoliczności nie wynikają z treści postanowień umowy dzierżawy powierzchni, w tym jej aneksu (załączonej do akt rozpoznawanej sprawy). Bezspornym jest, że "urządzanie gier" nie ma definicji ustawowej. Natomiast samo pojęcie "urządzanie" rozumiane jest jako synonim pojęć takich jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie (aktywnych) działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot faktycznie realizujący (wykonujący) te zachowania (działania, czynności). Nie wystarczą tutaj ustalenia co do zamiaru "urządzania gier". Chodzi o czynności faktyczne w zakresie "urządzania gier". W rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy nie wymienił żadnych z takich zachowań (działań, czynności), które wskazywałyby, że to właśnie Skarżący zajmował się faktycznie urządzaniem gier na automatach lub, że wspólnie z dzierżawcą (drugą stroną umowy dzierżawy) organizował takie przedsięwzięcie gospodarcze. Nie budzi wątpliwości, że takim działaniem nie jest zawarcie przez stronę skarżącą umowy dzierżawy. Zgodnie z § 1 tej umowy "Przedmiotem umowy jest dzierżawa części lokalu Sklep Spoż-Przem. "[...]" [...], ul. [...], zwanego dalej przedmiotem dzierżawy, umożliwiająca zainstalowanie urządzeń do gier, na których Dzierżawca będzie prowadził działalność gospodarczą". Również okoliczność, że Skarżący czerpał pożytki z urządzania gier na automatach a ich wysokość była ścisłe skorelowana z przychodami uzyskanymi z gier nie jest wystarczające dla uznania go za "urządzającego gry na automatach", Także z zeznań Skarżącego okoliczność ta nie wynika. W zeznaniach tych bowiem Skarżący wskazał, że dysponentem przedmiotowego automatu była Sp. z o.o. [...]s, zaś wszystkimi sprawami związanymi ze sklepem zajmuje się jego żona. Żona ma upoważnienie do prowadzenia wszelkich spraw związanych z działalnością sklepów. Z żadnej części zeznań Skarżącego nie wynika, by to Skarżący organizował lub uczestniczył aktywnie wspólnie z osobą trzecią w organizacji "urządzania gier", a zatem by swoim zachowaniem wyczerpał znamiona deliktu administracyjnego, o jakim mowa w art. 89 u.g.h., zagrożonego karą pieniężną, tj. urządzał gry na automatach poza kasynem gry. Wskazać należy, że zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego wynikającymi z przepisów ustawy - Ordynacji podatkowej, które tutaj mają zastosowanie, stosownie do art. 8 i 91 u.g.h., to na organach administracji publicznej rozpoznających sprawę, a w efekcie wydających decyzję, spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania podatkowego, zgodnie z obowiązującymi zasadami wyrażonymi m.in. w art. 121,122, 187 § 1 oraz 191 O.p. Z przepisów tych wynika, że postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów. W toku postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, a zwłaszcza w jej uzasadnieniu faktycznym i prawnym, stosownie do art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego sprawy wskazuje jednak, że organ nie dochował wskazanym wyżej zasadom w trakcie prowadzonego postępowania, jak i przy rozstrzyganiu sprawy, a w szczególności nie dysponował wystarczającymi dowodami dla jednoznacznego uznania, że Skarżący urządzał gry na automacie. W aktach sprawy znajduje się jedynie umowa dzierżawy z aneksem, z której wynika, że rola Skarżącego (wydzierżawiającego) sprowadzała się tylko do odpłatnego udostępniania innemu podmiotowi powierzchni skontrolowanego lokalu, w którym dzierżawca ([...]s Sp. z o.o.) będzie prowadzić działalność gospodarczą, zaś przedmiot dzierżawy (lokal) będzie wykorzystywać na zainstalowanie i eksploatację skontrolowanego urządzenia (patrz § 1 umowy). Także z zeznań Skarżącego nie wynika by brał udział w organizowaniu gier na zainstalowanym w tym wynajmowanym lokalu automacie. Do kluczowych obowiązków wydzierżawiającego było jedynie zapewnienie udostępnienia powierzchni lokalu do zainstalowania automatu w celu uzyskania wynagrodzenia na zasadach przewidzianych w tej umowie. W tej sytuacji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można w sposób nie budzący wątpliwości ocenić zachowania Skarżącego jako podmiotu urządzającego gry na automatach. Należy pamiętać, że przywołany wcześniej obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej powinien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia meritum sprawy w kontekście stosowanego przepisu prawa materialnego, a zatem będą miały istotne znaczenie w kontekście deliktu administracyjnego przewidzianego w art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno znaleźć swój wyraz w udokumentowanych okolicznościach faktycznych i racjach prawnych, a to z kolei winno być w pełni odzwierciedlone w uzasadnieniu decyzji, stosownie do art. 210 O.p. Błędny zatem, a co najmniej przedwczesny w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie był wniosek organów, że to Skarżący pełnił rolę podmiotu urządzającego gry na automacie poza kasynem, a tym samym podlegał karze pieniężnej w trybie art. 89 ust. 1pkt 2 u.g.h. Tym samym organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. art. 121,122, 124, 187 § 1 i art. 210 § 4 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji także do naruszenia przepisów prawa materialnego art. 89-90 u.g.h., co w konsekwencji skutkowało uznaniem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, co obligowało Sąd do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy będzie zobowiązany wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy, w tym czym rzeczywiście zajmował się Skarżący w zakresie jego obowiązków wynikających z zawartej umowy dzierżawy. W przypadku istnienia wątpliwości w świetle dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie organ może uzupełnić materiał dowodowy w drodze dodatkowego postępowania w trybie art. 229 O.p. z uwzględnieniem zasady dwuinstancyjności (art. 127 O.p.) i w zależności od ustaleń wydać rozstrzygnięcie. Ocena dokonana w tym zakresie powinna znaleźć wyczerpującą argumentację w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, stosownie do wymogów przewidzianych w art. 210 § 4 O.p. Ponadto, akta sprawy wymagają także uzupełnienia przez wyjaśnienie, czy w stosunku do Skarżącego wszczęto postępowanie karne skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s., a jeśli tak - to na jakim jest obecnie etapie. Z akt sprawy wynika jedynie, że zostało wszczęte postępowanie karne skarbowe pod wskazaną sygnaturą, zaś wyjaśnienie wskazanej okoliczności jest niezbędne w świetle art. 11 p.p.s.a. Nadto, zwrócić przy tym należy uwagę, że w przypadku gdy organ posługuje się kopiami dokumentów, winny być one opatrzone potwierdzeniem za zgodność z oryginałem. W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), przy czym koszty te obejmują uiszczony wpis od skargi ([...] zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego Skarżącego (radca prawny) tytułem zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu sądowym ([...] zł).