II SA/Sz 715/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...] decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u K.K. choroby zawodowej - zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne, ujętej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30.06.2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Nie zgadzając się z powyższą decyzją K.K złożyła od niej odwołanie. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po przeprowadzonym postępowaniu na skutek wniesionego odwołania, wydał w dniu [...] którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. K.K. na powyższą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, którą postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 1041/10 Sąd odrzucił ze względu na uchybienie terminu do wniesienia skargi. Postanowienie stało się prawomocne od dnia 29 stycznia 2011 r. W dniu [...] r. do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wpłynęło ponownie odwołanie K.K. z dnia [...]r. od negatywnej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej, w którym to wniosła o rozpatrzenie odwołania. Postanowieniem z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania K.K. z dnia[...]. od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...] W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym, dotycząca tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób przewidziany prawem. Dalej organ wyjaśnił, iż w rozpoznawanym przypadku argumenty podnoszone przez K.K. w odwołaniu były już przedmiotem analizy w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego znak[...]. wydaną na skutek odwołania K.K. z dnia [...] od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego znak [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. w sytuacji zaistniałej tożsamości niniejszej sprawy ze sprawą zakończoną już ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, rozpoznanie odwołania od tej samej decyzji stanowiłoby więc rażące naruszenie prawa i zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. K.K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyżej opisane postanowienie jednocześnie wnosząc o ponowne rozpatrzenie wniosku dotyczącego rozpoznania choroby zawodowej. W skardze podkreśliła, iż nie zna się na przepisach i zasadach administracyjnych, dlatego też nie wiedziała, że popełniła błąd składając po raz drugi odwołanie. Kierowała się bowiem tym, by uznano jej dolegliwości za chorobę zawodową, w konsekwencji czego uzyskałaby świadczenia finansowe, które mogłaby przeznaczyć na leczenie. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zarzutów podniesione przez K.K. nie dotyczą nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżonym postanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyeliminuje z obrotu prawnego aktu organu administracji publicznej, gdy stwierdzi, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia pod kątem jego zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do uznania, że postanowienie to prawa nie narusza. W niniejszym postępowaniu przedmiotem oceny Sądu stała się prawidłowość wydania przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Sanitarnego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniesionego przez K.K. odwołania, czyli aktu administracyjnego o charakterze stricte procesowym. Tak określony przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej oznacza, że nie wolno sądowi wkraczać w materię innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Wobec tego poza rozważaniami Sądu pozostaje argumentacja odnoszące się co do merytorycznej decyzji Państwowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz.1071 ze zm.) organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. W orzecznictwie reprezentowany jest pogląd, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać z dwóch rodzajów przyczyn, tj. przedmiotowych, jak też z podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do drugiej grupy zaliczyć zaś trzeba przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych. (por. wyrok NSA o/z w Gdańsku z dnia 11 września 1997 r., sygn. akt II SA/Gd 538/96, lex 44192). Wobec tego wniesienia ponownego środka zaskarżenia od tej samej decyzji powoduje przeszkodę formalną w zakresie rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania. W przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma unormowania, które przyznawałoby stronom niezadowolonym z wydanej decyzji prawo do kilkakrotnego składania od niej odwołania. Wręcz przeciwnie, zarówno z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 Kpa, zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wynikającej z art. 16 Kpa. oraz unormowania art. 127 Kpa wynika jednoznacznie, iż wszystkie decyzje niedostateczne mogą być zaskarżane w drodze odwołania do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżona decyzji tylko jeden raz. Jak wynika z akt sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] decyzję, w której rozstrzygnął o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Następnie, na skutek zakwestionowania tej decyzji przez skarżącą w drodze odwołania- Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją ostateczną z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Tym samym skarżąca wyczerpała przysługujący jej tok instancji w sprawie dotyczącej choroby zawodowej, co skutkuje tym, iż wniesienie kolejnego odwołania od decyzji organu I instancji orzekającej o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, jest niedopuszczalne. Należy w tym względzie podzielić stanowisko organu, iż rozpoznanie sprawy na skutek złożonego odwołania, na decyzję, od której nie przysługuje środek zaskarżenia w sytuacji wcześniejszego wykorzystania go, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w wyroku.