II SA/Sz 718/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę Burmistrz K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 155 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] r. złożonego przez B. i J. K. o uchylenie lub zmianę decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r., nr [...], zatwierdzającej podział działki nr [...], obręb ewidencyjny R., gmina K. oraz wydanie nowej decyzji, z zastosowaniem art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), do wydzielonych działek gruntu oznaczonych numerami [...] - odmówił uchylenia lub zmiany ww. ostatecznej decyzji oraz wydania nowej decyzji z zastosowaniem art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Organ I instancji wskazał, iż z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, działka gruntu przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na korektę (poszerzenie) drogi powiatowej, stała się z mocy prawa, własnością Powiatu K. Po wydaniu decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...] nastąpiła sukcesja prawna nieruchomości, w tym również nieruchomości, oznaczonych jako działki nr nr [...]. Sprzedaż działek gruntu przeznaczonych pod zabudowę wraz z udziałem do części ułamkowych w działkach nr nr [...] nastąpiła na rzecz E. S, D. W. E. i Z. M., A. E, A. K. i Z. Ż, R. P, K. Z. Z uwagi na powyższe wymienione osoby zostały uznane za strony przedmiotowego postępowania i zawiadomione o jego wszczęciu oraz umożliwiono im czynny udział w postępowaniu. Wszyscy współwłaściciele działki nr nr [...] obr. R. zgodzili się na zmianę decyzji, o którą wnieśli B. i J. K. Następnie organ podał, iż postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a. ma na celu ustalenie, czy zachodzą przesłanki określone w art. 155 K.p.a., uzasadniające uchylenie bądź zmianę decyzji. Dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie czterech przesłanek: 1) istnienie decyzji ostatecznej, 2) zgoda strony na uchylenie lub zmianę decyzji, 3) brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych, 4) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami działki gruntu wydzielone (przeznaczone) pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe, z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Organ I instancji podkreślił, iż niewątpliwie przepis art. 98 dotyczy sytuacji, gdy wskutek podziału nieruchomości wydzielono działkę gruntu przeznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.). Jeśli plan nie przewiduje dla terenu objętego podziałem drogi publicznej, to art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może mieć zastosowania. Natomiast przepisu tego nie stosuje się do terenów przeznaczonych pod drogi wewnętrzne, jako że drogi wewnętrzne nie są zaliczone do żadnej z kategorii dróg na podstawie ustawy o drogach publicznych (art. 8 ust.1 ww. ustawy). W tej sytuacji istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i oceny, czy działki gruntu oznaczone numerami [...] obr. R, przeszły z mocy prawa na własność Gminy K. jako wydzielone pod drogę publiczną, gminną, jest ustalenie, czy takie jej przeznaczenie, przewidywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazując linie rozgraniczające tej drogi. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy w Kamieniu Pomorskim Nr XXVI/88/82 z dnia 22 października 1982 r. (Dz. Urz. W.R.N. w Szczecinie Nr 1, poz. 9 z 1983 r.) oraz uchwałą Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim Nr XXXV/328/2002 z dnia 25 kwietnia 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 37, poz. 755), obowiązującego w dniu wydania decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...], przeznaczenie dla działek jest następujące: 1) działka m [...] - drogi wewnętrzne, ulice dojazdowe, KUd, 2) działka m [...] - tereny lokalizacji separatorów, Nos(I), 3) działka m [...] - tereny ciągów pieszych - korytarzy infrastruktury technicznej, KPi. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wynika, że żadna z ww. działek nie została przeznaczona pod drogę publiczną, gminną. Skoro plan nie przewidywał dla wydzielonych działek gruntu oznaczonych nr [...] przeznaczenia pod drogę publiczną to art. 98 ust.1ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może mieć zastosowania. Od decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r. odwołali się: B. i J. K, Z. i E. M., D. W., K. Z, Z. Ż. i A. K, E. S., A. E., R. P. W swoich odwołaniach strony podniosły, że działka [...] jest drogą dojazdową klasy D, co oznacza, iż jest drogą publiczną o najniższej klasie spośród innych dróg. Przytoczyli także orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu z dnia 6 listopada 2007 r. w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce, w którym trybunał stwierdził, iż sporne drogi wewnętrzne, ogólnodostępne, spełniają funkcję dróg publicznych i jako takie powinny być wywłaszczone za odpowiednim odszkodowaniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskutek wniesionych odwołań stron, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 93 oraz art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ II instancji powołując się na ustalenia faktyczne organu I instancji wskazał w uzasadnieniu, iż przepis art. 155 K.p.a. ustanawia nadzwyczajny tryb zmiany decyzji ostatecznej. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem, celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 K.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozstrzygnięciem ostatecznym, lecz sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. W szczególności postępowanie to nie może tworzyć dla strony prawa do kolejnej instancji odwoławczej. W orzecznictwie jak i w doktrynie przyjmuje się, że decyzje podejmowane na podstawie art. 155 K.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych, co oznacza, że uchylenie lub zmiana poprzedniej decyzji pozostawione jest uznaniu organu orzekającego. Oceniając zasadność wniosku strony organ II instancji odwołał się do istoty decyzji podziałowej i wskazał, iż decyzja powyższa została wydana na wniosek właściciela nieruchomości, który przedstawił organowi gminy stosowny projekt podziału. Organ będąc związanym wnioskiem dokonał jego oceny zgodnie z obowiązującymi przepisami i dokonał podziału nieruchomości w kształcie wnioskowanym przez stronę. W niniejszej sprawie istotne jest, zdaniem organu odwoławczego, iż decyzja podziałowa nie rozstrzyga, a nawet nie może rozstrzygać o okolicznościach o których mowa w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodne z powyższym przepisem działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Wszelkie zawarte w decyzji informacje dotyczące skutków decyzji w zakresie przejścia prawa własności mają tym samym jedynie charakter deklaratoryjny lub informacyjny, a sama decyzja nie kształtuje praw i obowiązków w tym zakresie. Wynikają one bowiem z właściwego aktu prawa miejscowego (tj. uchwały ustanawiającej plan zagospodarowania przestrzennego) i ich zmiana pozostaje poza zakresem właściwości organu prowadzącego postępowanie podziałowe. Organ I instancji odmawiając w kwestionowanej decyzji zmiany decyzji ostatecznej działał w ramach dopuszczalnego uznania administracyjnego, słusznie uznał, iż nie jest uprawniony do oceny skutków decyzji w szerszym zakresie aniżeli zostało to dokonane w decyzji podziałowej. W szczególności wykraczające poza zakres właściwości byłoby badanie w toku wszczętego na wniosek strony postępowania, czy skutkiem decyzji było przejście prawa własności na inny podmiot. Okoliczność taka nie była bowiem elementem postępowania podziałowego i nie stanowiła przedmiotu rozstrzygania. W opinii Kolegium kwestia przeniesienia względnie braku przeniesienia własności nieruchomości w następstwie zatwierdzenia podziału ma charakter cywilnoprawny. Kwestia powyższa może być badana w toku postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Organ II instancji stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie a swoje rozstrzygnięcie należycie uzasadnił. B. i J.K. zaskarżyli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo, zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzucili obrazę art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady państwa prawa i naruszenie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię i uznanie w jej wyniku, iż istnieją przepisy szczególne zakazujące dokonania zmiany decyzji we wnioskowanym przez odwołujących zakresie oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie motywów faktycznych odmowy uwzględnienia wniosku odwołujących, brak odzwierciedlenia w uzasadnieniu wykładni przepisów, na które organ się powołał, niezbadanie przesłanek zmiany decyzji określonych w art. 155 K.p.a., brak wszechstronnego i wnikliwego zbadania przyczyn wystąpienia przez odwołujących z wnioskiem o zmianę decyzji, dowolną ocenę istniejącego materiału dowodowego oraz arbitralną odmowę uwzględnienia wniosku odwołujących pomimo zajścia w sprawie wszystkich przesłanek uzasadniających taką zmianę. Zgłosili także naruszenie § 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663) w związku z art. 93 ust 1 i art. 97 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia1997r. o gospodarce nieruchomościami przez jego błędną interpretację, naruszenie art. 97 ust. 3 pkt 1 oraz art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego błędną interpretację. Skarżący uzasadnili w skardze, iż zamiarem ich wniosku, którym zwrócili się do Burmistrza K. w dniu [...] r. o zmianę decyzji z dnia [...] r. było, by w przedmiotowej decyzji wyszczególnione działki nr [...] zostały opisane tak, aby z treści decyzji wynikało, że działki zostały przeznaczone na cele publiczne. Wówczas można byłoby zastosować art. 97 ust. 3 pkt 1 oraz art. 98 ust. 1 ugn, na mocy których dane działki mogłyby przejść na własność gminy z mocy prawa. Zgodnie z § 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości w związku z art. 93 ust. 1, art. 97 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami strona wszczynająca procedurę podziałową nie może, we wstępnym projekcie, dokonywać opisu przeznaczenia tychże działek. Opisu na jakie cele przeznaczona jest dana działka dokonuje organ gminy kierując się planem zagospodarowania przestrzennego danego terenu. Zdaniem strony to organ I instancji w decyzji zatwierdzającej podział geodezyjny, orzeka na jakie cele przeznacza się wydzielane działki, co w niniejszej sprawie zostało dokonane z błędem. Wyraz "drogi dojazdowe’’, który w planie zagospodarowania przestrzennego w § 6 rozdziału o "Ustaleniach szczegółowych" był wyszczególniony na pierwszym miejscu i do którego Rada Gminy odwoływała się w dalszej części ustaleń planu - można to odczytać w § 6 ust.1 pkt. 5 Iit. b, w § 6 ust.1 pkt. 6 lit. a, w § 6 ust.3 pkt 3 lit. d oraz w § 6 ust. 4 pkt 1, 2, 3 i 8 danego planu zagospodarowania - został zinterpretowany, jako tożsamy z wyrazem "drogi wewnętrzne". Natomiast "droga dojazdowa" (droga klasy "D") - w/g rozp. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 43, poz. 430) w związku z art. 2 ust. 3 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086) - jest drogą publiczną o najniższej klasie. Według skarżących z planu zagospodarowania przestrzennego wynika jasno, że "drogi dojazdowe" zostały zaliczone przez Radę Gminy do dróg publicznych, a nie do dróg dojazdowych do gruntów rolnych i leśnych, ani tym bardziej do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców. Nie są to również drogi w osiedlu mieszkaniowym. Skarżący, tak jak w odwołaniu, powołali się na treść orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu (ETPC) z dnia 6 listopada 2007r. dotyczącego dróg wewnętrznych. Dalej strona wskazała, że stosownie do treści art. 155 K.p.a. w sytuacji gdy istnieje słuszny interes, a przepis szczególny nie wyklucza zmiany orzeczenia - decyzja poprzednia winna być uchylona, tak więc wobec zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek przewidzianych w tym przepisie organ odwoławczy miał wszelkie podstawy, by dokonać w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. - zmiany decyzji, zgodnie z wnioskiem odwołujących się. Zakaz zmiany decyzji w trybie art. 155 K.p.a. powinien być wyraźnie określony w przepisie szczególnym. Podjęcie zatem decyzji odmawiającej dokonania zmiany i uzasadnienie jej istnieniem przepisów szczególnych zabraniających stosowania art. 155 K.p.a. nosi cechy działania arbitralnego i dowolnego, nieznajdującego żadnej podstawy zarówno w stanie faktycznym, jak i prawnym sprawy. Działanie takie w sposób rażący narusza przepisy art. 155 K.p.a., jak również podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 6, 7, 8, 9, 11 K.p.a.). Zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza również art. 107 § K.p.a. Zawarte w uzasadnieniu wywody nie odzwierciedlają zwartego i logicznego toku rozumowania. Organ nie odniósł się w nim do istoty sprawy, jaką powinno być zbadanie przesłanek zmiany decyzji określonych w art. 155 K.p.a. Nie przywołał również żadnych dowodów świadczących o braku takich przesłanek. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera też właściwej wykładni przepisu art. 155 K.p.a. Wywody w tym względzie organ II instancji ograniczył jedynie do przytoczenia przepisów i błędnej wykładni. Skarżący w podsumowaniu skargi opisali zasady postępowania administracyjnego, które ich zdaniem zostały naruszone w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji pod względem zgodności z prawem. W ramach przeprowadzonej kontroli, o której mowa wyżej, Sąd stwierdził, iż skarga B. i J.K. jest niezasadna, a zaskarżona decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 155 K.p.a. i art. 93 oraz art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) - nie narusza przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] r. Burmistrz K, zgodnie z wnioskiem skarżących, zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym R. gmina K. stanowiącej własność B. i J. K. na działki od [...] pod warunkiem, iż przy zbywaniu wydzielonych działek nastąpi sprzedaż udziału w prawie do działki gruntu nr [...] stanowiącej drogę wewnętrzną lub ustanowiona zostanie służebność drogowa przez drogę wewnętrzną ([...]). Z kolei w odniesieniu do działki nr [...] organ zaznaczył w sentencji decyzji, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod ulice zbiorczą, drogę publiczną, powiatową oraz poinformował w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne (gminne, powiatowe, wojewódzkie i krajowe) z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] r. We wniosku z dnia [...] r. skarżący zgłosili żądanie uchylenia ww. decyzji i wydania nowej decyzji - w trybie art. 155 K.p.a. - poprzez zastosowanie w sprawie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami w stosunku do działek nr [...] . Należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 93 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a w myśl art. 98 ust. 1 tej ustawy działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne tj. gminne, powiatowe, wojewódzkie i krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Sąd stwierdził, iż projekt podziału nieruchomości skarżących zatwierdzony ww. decyzją Burmistrza K. z dnia [...] r. jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta i Gminy w Kamieniu Pomorskim Nr XXVI/88/82 z dnia 22 października 1982 r. oraz uchwałą Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim Nr XXXV/328/2002 z dnia 25 kwietnia 2002 r., z którego wynika, iż teren działek nr [...] nie jest przewidziany pod drogi publiczne, natomiast działka nr [...] jest oznaczona jako droga wewnętrzna KUd. W tej sytuacji skutkiem prawnym ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości skarżących będzie przejście - z mocy prawa, czyli wyłącznie na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie zaś z mocy decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości - działki nr [...] przeznaczonej w planach pod drogę publiczną, powiatową na własność powiatu. Podkreślić należy, iż decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości nie reguluje przeznaczenia wydzielonych działek powstałych wskutek podziału nieruchomości, lecz określa ich przeznaczenie, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezzasadne jest zatem żądanie strony odnośnie zmiany - w trybie art. 155 K.p.a. - decyzji zatwierdzającej projekt podziału ich nieruchomości w kwestii przeznaczenia wydzielonych działek, konkretnie działki [...], pod drogi publiczne z obowiązkiem ich przejęcia przez gminę. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż wskazywany przez skarżących wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu z dnia 6 listopada 2007 r. wydany w sprawie B. i inni przeciwko Polsce, dotyczący wywłaszczenia działek gruntu wykorzystywane pod drogi dojazdowe oraz odszkodowania za te działki, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Istotą niniejszego postępowania jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki określone w art. 155 K.p.a., uzasadniające uchylenie bądź zmianę decyzji, o które wnieśli skarżący. Wskazać należy, iż dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie czterech przesłanek: 1) istnienie decyzji ostatecznej, 2) zgoda strony na uchylenie lub zmianę decyzji, 3) brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych, 4) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Sąd stwierdził, iż organy obu instancji prawidłowo dokonały wykładni ww. przepisu i w konsekwencji ustaleń faktycznych i prawnych w niniejszej sprawie odmówiły jego zastosowania w odniesieniu do decyzji Burmistrza K. z dnia [...] r. Słusznie bowiem organy uznały, że zmianie rzeczonej decyzji , w zakresie żądanym przez skarżących, sprzeciwia się treść przepisu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, zaś rozstrzygnięcia organów zostały w sposób wyczerpujący uzasadnione. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.