II SA/Sz 718/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi I. H., R. T. oraz K. T. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr K-GK-2.7221.8.2025.AR w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Decyzją z dnia 14 lutego 2025 r. nr 2/2025, wydaną na podstawie art. 24 ust. 2a pkt 2 ust. 2b pkt 2 oraz 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 z późn. zm., dalej: "u.p.g.k."), po rozpatrzeniu wniosku I. H. i R. T. Prezydent Miasta Koszalina 1. dokonał aktualizacji, informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków Miasta K., dotyczących, usytuowanych na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...], budynków oznaczonych identyfikatorami ewidencyjnymi: 326101_1.0031.701_BUD, 326101_1.0031.703_BUD, 326101_1.0031.704_BUD poprzez zmianę rodzajów tych budynków z budynku transportu i łączności na pozostały budynek niemieszkalny; 2. dokonał aktualizacji, informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków Miasta K., dotyczących nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym [...] obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] przy ul. [...] poprzez wykreślenie numeru porządkowego [...], 3. odmówił aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków mającej polegać na przywróceniu, w stosunku do działek o numerach [...] i [...] objętych księgą wieczystą nr [...] oraz działek o numerach [...] i [...] objętych księgą wieczystą nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. [...] w K., wpisu w ewidencji, oznaczenia użytku gruntowego Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane). Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania I. H., K. T. oraz R. T. (dalej: "skarżący", "strony") od opisanej decyzji Prezydenta Miasta Koszalina z 14 lutego 2025 r., w zakresie pkt 3 decyzji, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Szczecinie decyzją z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr K-GK-2.7221.8.2025.AR, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."), orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Koszalina. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy podał, że w dniu 9 września 2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek stron dotyczący wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków dla nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne o numerach [...] i [...] oraz nieruchomości oznaczonej numerami działek [...] i [...], położonych w obrębie [...], przy ulicy [...] w K.. Skarżący domagali się przywrócenia dla wymienionych działek wpisu w rejestrze użytku gruntowego Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane). Organ wyjaśnił, że wskazane działki były przedmiotem wywłaszczenia w 1988 roku na cele budowy zespołu mieszkalnego Szpitala Wojewódzkiego w K., jednak inwestycja nie została zrealizowana. W roku 2012 wywłaszczone działki zostały zwrócone tym samym właścicielom i ich spadkobiercom. Strony musiały zapłacić zwaloryzowane odszkodowanie Prezydentowi Miasta K. za zwrot działek budowlanych, które w okresie wywłaszczonym (ok. 25 lat) porosły ogromnymi drzewami i krzewami. Według skarżących wywłaszczone nieruchomości w dalszym ciągu stanowią działki budowlane. Kwestionują dokonanie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, w wyniku której wprowadzono zmiany w oznaczeniu użytków na wskazanych działkach ewidencyjnych z dotychczasowego Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane na Bz – tereny rekreacyjno – wypoczynkowe. Wiedzę o powyższej zmianie skarżący uzyskali po otrzymaniu z Sądu Rejonowego w K. zawiadomienia, w którym wyszczególniono zmiany w księgach wieczystych na wniosek Prezydenta. Zdaniem skarżących, zmiany wynikające z modernizacji zostały dokonane bezzasadnie, niezgodnie z prawem i bez ich wiedzy. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dnia 30 grudnia 2024 r. przeprowadzono, przy udziale stron, oględziny nieruchomości przy ul. [...] w K.. W protokole z oględzin wskazano, że działki ewidencyjne oznaczone numerami [...], [...] i [...] są zakrzaczone, z kolei działka nr [...] wydzielona została na polepszenie warunków działki zabudowanej nr [...] i stanowi dojazd do posesji. Organ wskazał, że ustawowy obowiązek aktualizowania ewidencji gruntów i budynków w zakresie ujętych w niej danych dotyczących m.in. gruntów spoczywa na staroście (prezydencie miasta), który dokonuje tej aktualizacji z urzędu lub na wniosek, poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w sposób ściśle określony w tych przepisach. W myśl art. 24 ust. 2b u.p.g.k. aktualizacja ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno - technicznych, na podstawie określonych czynności, dokumentów, w tym dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie organu, o tym czy grunt zostanie uznany za zurbanizowany teren niezabudowany (Bp) czy teren rekreacyjno - wypoczynkowy jako teren zieleni nieurządzonej niezaliczony do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych (Bz) rozstrzyga fakt, czy spełnia on określone przepisami kryteria. Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych odbywa się zgodnie z zapisami załącznika nr 1 do rozporządzenia, gdzie wskazano cechy gruntów i inne przesłanki, które decydują o zaliczeniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych. W tym miejscu organ przytoczył treść zasad zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych wynikających z załącznika nr 1 rozporządzenia określonego w lp. 16 odnoszących się do zurbanizowanych terenów niezabudowanych lub w trakcie zabudowy (Bp) oraz określonych w lp. 17 odnoszących się do terenów rekreacyjno – wypoczynkowych (Bz). Podkreślił, że do terenów rekreacyjno-wypoczynkowych zalicza się grunty niezajęte pod budynki i związane z nimi urządzenia. Przy czym do terenów takich zalicza się nie tylko np. tereny ośrodków wypoczynkowych, tereny zabytkowe, tereny sportowe, ale również wskazane w punkcie 6 lp. 17 załącznika nr 1 do rozporządzenia - tereny zieleni nieurządzonej niezaliczone do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, przez co należy rozumieć tereny otwarte niezagospodarowane, pokryte roślinnością spontaniczną o różnym stopniu naturalności, w tym odłogi, nieużytki, łąki nieużytkowane rolniczo oraz zadrzewienia nie będące lasami, zakrzewienia i zarośla. Według organu w przypadku gdy tereny rekreacyjno- wypoczynkowe (lp. 17) zostaną zabudowane budynkami mieszkalnymi, bądź innymi niż mieszkalne, przemysłowymi lub magazynowymi a także budowlami oraz urządzeniami z nimi związanymi, (lp. 13, 15), powinny zostać odpowiednio zaliczone do "mieszkalnych" czy "innych terenów zabudowanych" i oznaczone odpowiednio symbolem (B, Bi). Przesłanką uznania gruntu za zurbanizowany teren niezabudowany lub w trakcie zabudowy jest prowadzenie na danym terenie budowy w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w sposób jednoznaczny wskazują, że rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy. Pracami przygotowawczymi są zaś wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie, wykonanie niwelacji terenu, zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów, wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy. Powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym protokół oględzin z dnia 30 grudnia 2024 r., organ II instancji ustalił, że na działkach o numerach [...], [...] i [...] występuje roślinność krzaczasta i drzewiasta, a działka [...] stanowi dojazd do posesji (polepszenie warunków działki zabudowanej). W obszarze działek niezabudowanych organ nie stwierdził jakichkolwiek prac związanych z przygotowaniem terenu pod zabudowę. Podniósł, że są to działki od zawsze niezabudowane, które na podstawie wcześniejszych zamierzeń inwestorskich, tj. wywłaszczenia na cele "budowy zespołu mieszkalnego Szpitala Wojewódzkiego" zaliczone zostały, na podstawie już nie obowiązujących przepisów do gruntów zurbanizowanych niezabudowanych Bp. Obecnie, w świetle aktualnych przepisów, przedmiotowy grunt, nie spełnia kryteriów umożliwiających zaliczenie go do terenów zurbanizowanych niezabudowanych. Spełnia natomiast kryteria użytku Bz - terenów zieleni nieurządzonej, oznaczonego jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Organ podkreślił, że obowiązujące na tym obszarze ustalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu R. Północ (uchwała nr [...]) potwierdzają przeznaczenie przedmiotowych gruntów skarżących pod zabudowę mieszkaniową. Plan określa więc przeznaczenie terenów na przyszłość, wyznacza kierunki jego zagospodarowania, tym samym determinuje możliwość podjęcia przez inwestorów określonych planów inwestycyjnych, nie przesądza natomiast o rodzaju użytku gruntowego. W rezultacie za nieuzasadnione uznano twierdzenia stron odnoszące się do podrzędności ewidencji gruntów i budynków względem planu miejscowego. W podsumowaniu organ odwoławczy podkreślił, mając przy tym na uwadze zakres żądania określony przez strony we wniosku (przywrócenie stanu sprzed modernizacji, tj. użytku Bp dla całego wnioskowanego obszaru) oraz definicje użytków, że obowiązujące przepisy nie pozwalają zastosować na kwestionowanym obszarze wnioskowanego użytku (Bp). I. H., R. T. oraz K. T. wywiedli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa tj. art. 7, 8, 9, 12 , art. 77 § 1 i art. 80 ustawy k.p.a. poprzez niewyczerpujące i niewłaściwe zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków w K. w obrębie 31 dotyczących nieruchomości objętych Księgą wieczystą nr [...], nr działek ewidencyjnych [...] i [...] oraz Księgą wieczystą nr [...], nr działek ewidencyjnych [...] i [...], położonych przy ul. [...], poprzez przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania tych działek jako zurbanizowane tereny niezabudowane (tereny przeznaczone pod zabudowę) - Bp lub do działek mieszkaniowych - B oraz bezpodstawne zaliczenie przedmiotowych działek ewidencyjnych do działek rekreacyjno-wypoczynkowych. Nadto skarżący zarzucili naruszenie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. - art. 6 ust.1, który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości; - art. 6 ust. 2 - każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; - art. 35a - w przypadku zmiany zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem miejscowym wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, zakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zagospodarowania terenu w sposób sprzeczny z obowiązującym planem miejscowym; - art. 2 pkt 12 - Ilekroć w ustawie jest mowa o "działce budowlanej" - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego; - zmianę sposobu użytkowania działek z Bp i bezpodstawne zaliczenie ww. działek ewidencyjnych do działek rekreacyjno-wypoczynkowych w przypadku, gdy ww. działki objęte były i są Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe i nigdy nie były działkami rekreacyjno-wypoczynkowymi; - przeprowadzenie modernizacji w latach 2020 - 2022, tj. w samym centrum trwania pandemii COVID-19, kiedy urzędy były zamknięte dla interesantów, a załatwianie jakichkolwiek spraw odbywało się wyłącznie zdalnie. Urząd Miejski w K. w okresie pandemii pracował zdalnie. Nie można zatem uznać, że w okresie pandemii Prezydent Miasta Koszalina podejmując zarządzenie o modernizacji ewidencji gruntów i budynków mógł skutecznie przeprowadzić procedurę mającą na celu skuteczne powiadomienie obywateli o rozpoczęciu prac geodezyjnych, trybie postępowania związanego z modernizacją, terminie i miejscu wyłożenia operatu opisowo-kartograficznego do wglądu poprzez wywieszenie tych informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie urzędu. Bez takiej wiedzy osoba, której dotyczyła modernizacja nie mogła wnieść uwag do przeprowadzonej modernizacji; - nieustosunkowanie się w ogóle przez organ odwoławczy do wniesionych przez skarżących zarzutów do wydanej przez Prezydenta Miasta Koszalina decyzji z 14 lutego 2025 r. w zakresie naruszenia ww. artykułów ustawy o planowaniu przestrzennym; - nieustosunkowanie się do zacytowanych przez skarżących wyroków sądowych, z których wynika, że podział działki mieszkaniowej lub budowlanej na mniejsze działki nie zmienia rodzaju użytków nowopowstałych mniejszych działek, powstałych z podziału działki zawsze będą miały taki sam sposób użytkowania jak działka, z której zostały wydzielone, zaś działki skarżących zostały wydzielone z działki mieszkaniowej; - poświadczenia nieprawdy poprzez wskazanie, że zarówno przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, jak i przed wydaniem decyzji przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Szczecinie nie skorzystali z prawa do zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego. Mając powyższe na względzie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz obciążenie organu kosztami postępowania sądowego, umożliwienie skorzystania z art. 51 p.p.s.a. oraz połączenie spraw skarżących w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie. Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") w związku z zaakceptowanym przez strony wnioskiem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby doszło do naruszenia przepisów prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi. Przedmiotem skargi jest decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, w części dotyczącej odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków mającej polegać na przywróceniu dla należących do skarżących działek ewidencyjnych o numerach [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...] przy ul. [...] w K. oznaczenia użytku gruntowego "Bp" – zurbanizowanych terenów niezabudowanych. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 z późn. zm., dalej: "u.p.g.k."). W świetle przepisów tej ustawy przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami (art. 2 pkt 8 u.p.g.k.). W myśl art. 20 u.p.g.k. ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Ewidencja wskazuje także właściciela lub władającego gruntem. Ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie, na których spoczywa także obowiązek jej aktualizacji, poprzez wprowadzanie zmian do bazy danych ewidencyjnych, po uzyskaniu przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany tych danych, w trybie określonym w art. 22 u.p.g.k. Wprowadzenie danych dokonywane jest w drodze czynności materialno-technicznej, zaś odmowa wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków, następuje w drodze decyzji administracyjnej. Możliwe jest także dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w trybie modernizacji, określonym w art. 24a u.p.g.k., który w ust. 1 stanowi, że starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. W przepisie tym przewidziano sposób postępowania, przewidując możliwość zgłoszenia zarzutów do danych ujawnionych w ewidencji w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o których mowa w ust. 8 (art. 24a ust. 9), a także sposób postępowania w przypadku zgłoszenia zarzutów po tym terminie, które traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (ust. 12). W rozpoznawanej sprawie zmiany do ewidencji gruntów i budynków zostały wprowadzone w trybie modernizacji, przeprowadzonej w latach 2020 – 2022, na podstawie powołanego art. 24a u.p.g.k., i polegały na oznaczeniu należących do skarżących działek ewidencyjnych o numerach: [...], [...], [...] oraz [...] jako użytki gruntowe Bz (tereny rekreacyjno- wypoczynkowe), w sytuacji gdy w poprzednim stanie prawnym były oznaczone jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane). Kwestią sporną w badanej sprawie pozostaje, czy organ prawidłowo odmówił stronom aktualizacji danych zawartych w ewidencji w stosunku do należących do nich działek poprzez oznaczenie ich jako użytki gruntowe Bp. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że grupy użytków gruntowych wykazywanych w ewidencji określone zostały w § 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z § 8 ust. 1 użytki gruntowe dzielą się na: 1) grunty rolne; 2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione; 3) grunty zabudowane i zurbanizowane; 4) grunty pod wodami; 5) tereny różne. Z kolei w myśl § 9 ust. 3 grunty zabudowane i zurbanizowane, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 3, dzielą się m.in. na: zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, oznaczone symbolem Bp (§ 9 ust. 3 pkt 4) oraz tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, oznaczone symbolem Bz (§ 9 ust. 3 pkt 5). Stosownie do § 10 rozporządzenia zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Zgodnie z l.p. 16 załącznika nr 1 rozporządzenia do zurbanizowanych terenów niezabudowanych lub w trakcie zabudowy zalicza się grunty: 1) na których została rozpoczęta, lecz nie została zakończona budowa, w rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682, z późn. zm.), powodująca wyłączenie tych gruntów z produkcji rolnej lub leśnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 2) które w wyniku zabudowy wyłączone zostały z produkcji rolnej lub leśnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie grantów rolnych i leśnych, ale na których istniejące wcześniej budynki zostały rozebrane, a jednocześnie grunty te przeznaczone są pod zabudowę. Nadto do zurbanizowanych terenów niezabudowanych lub w trakcie zabudowy nie zalicza się gruntów przeznaczonych pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych, o których mowa w lp. 22 (l.p. 16 pkt 3). Natomiast stosownie do l.p. 17 załącznika nr 1 rozporządzenia do terenów rekreacyjno-wypoczynkowych zalicza się niezajęte pod budynki i związane z nimi urządzenia: 1) tereny ośrodków wypoczynkowych, tereny zabaw dziecięcych, plaże, urządzone parki, skwery, zieleńce (poza pasami ulic); 2) tereny o charakterze zabytkowym, takie jak: ruiny zamków, grodziska, kurhany, pomniki przyrody; 3) tereny sportowe, takie jak: stadiony, boiska sportowe, skocznie narciarskie, tory saneczkowe, strzelnice sportowe, kąpieliska, pola golfowe; 4) tereny spełniające funkcje rozrywkowe, takie jak: lunaparki, wesołe miasteczka; 5) ogrody zoologiczne i botaniczne; 6) tereny zieleni nieurządzonej niezaliczone do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych; 7) tereny rodzinnych ogrodów działkowych urządzonych na gruntach, które nie nadają się do upraw rolniczych, w tym na gruntach leśnych oraz zadrzewionych i zakrzewionych. Mając na uwadze powołane przepisy podkreślenia wymaga, że warunkiem przyjęcia, że dany teren jest terenem zurbanizowanym niezabudowanym lub w trakcie zabudowy określonym symbolem Bp jest okoliczność, że na gruncie tym została już rozpoczęta budowa, bądź gdy teren ten był już zabudowany wcześniej. Tymczasem z prawidłowych ustaleń organów obu instancji opartych m.in. o protokół oględzin nieruchomości z dnia 30 grudnia 2024 r. wynika, że działki skarżących o numerach: [...], [...], [...] porośnięte są roślinnością krzaczastą i drzewiastą, z kolei działka nr [...] stanowi dojazd do posesji. Ponadto nie stwierdzono na badanym obszarze jakichkolwiek prac związanych z przygotowaniem terenu pod zabudowę. W rezultacie zgodzić się należy z organami, że przedmiotowe działki nie spełniają ustawowych kryteriów umożliwiających zaklasyfikowanie ich do terenów oznaczonych symbolem użytku Bp. Grunty te stanowią jednak tereny zieleni nieurządzonej niezaliczone do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, wskazanych w pkt 6 l.p. 17 załącznika nr 1 do rozporządzenia, a zatem prawidłowo, w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków, zostały oznaczone symbolem Bz jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. W tej sytuacji zdaniem Sądu, brak jest podstaw do wnioskowanej przez skarżących zmiany aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków polegającej na określeniu poprzedniego użytku Bp dla działek ewidencyjnych skarżących o numerach: [...], [...], [...] i [...], co oznacza, że organy prawidłowo odmówiły aktualizacji informacji zawartych w ewidencji we wnioskowanym przez skarżących zakresie. Zdaniem Sądu, organy zebrały pełny materiał dowodowy, dokonały jego oceny i wywiodły z nich prawidłowe wnioski. Za niezasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. (art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 77 § 1 i art. 80). Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność, że skarżący z materiału dowodowego wywodzą inne wnioski niż organy, nie świadczy o naruszeniu przez organy przepisów postępowania. Odnosząc się z kolei do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem przepisy te nie miały zastosowania przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze argumenty skarżących w tym miejscu podkreślenia wymaga, że plan miejscowy uchwalony na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyznacza kierunki zagospodarowania terenu, nie określa jednak rodzaju użytku gruntowego, określanego w ewidencji gruntów i budynków. Słusznie przy tym organ zwrócił uwagę, że aktualnie obowiązujące przepisy nie zawierają odpowiednika punktu 3.4 załącznika nr 11 do rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 158, poz. 813 ze zm.). Zgodnie z tym uregulowaniem, do zurbanizowanych terenów nie zabudowanych zaliczało się grunty nie zabudowane, ale przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę. Zasięg tego użytku przyjmowano się z miejscowego planu zagospodarowania. Wspomniane rozporządzenie nie obowiązuje już jednak, natomiast zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami - aktualnie obowiązującymi -zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, to takie tereny na których została rozpoczęta, lecz nie została zakończona budowa, powodująca wyłączenie tych gruntów z produkcji rolnej lub leśnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz takie które w wyniku zabudowy wyłączone zostały z produkcji rolnej lub leśnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie grantów rolnych i leśnych, ale na których istniejące wcześniej budynki zostały rozebrane, a jednocześnie grunty te przeznaczone są pod zabudowę. Za niezrozumiały natomiast należy uznać zarzut "przeprowadzenia modernizacji w latach 2020 – 2022, tj. w samym centrum trwania pandemii Covid-19". Nie ulega bowiem wątpliwości, że obowiązujące przepisy nie stały na przeszkodzie przeprowadzeniu takiej modernizacji. Wbrew przekonaniu skarżących, o terminie i miejscu wyłożenia operatu opisowo-kartograficznego do wglądu osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, starosta informował nie tylko przez wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń ale także w prasie o zasięgu krajowym. Ponadto, w myśl art. 24a ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, po upływie terminu, o którym mowa w ust. 7, dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej starostwa. Jednocześnie w myśl art. 24a ust. 9 tej ustawy, każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych. Jak wskazuje organ procedura ta została zachowana, zatem skarżący mieli możliwość zgłoszenia takich zarzutów. Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.