II SA/Sz 720/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi spółki A. w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I u c h y l a zaskarżoną decyzję, II zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III z a s ą d z a od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącej Spółki A. w [...] kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim [...] po stwierdzeniu, że Spółka A., z siedzibą w [...] przy ul. [...], wykonała w maju i czerwcu [...] r. trzy miejsca postojowe, bez wymaganego prawem zgłoszenia właściwemu organowi, wydał decyzję nakazującą Spółce A. rozbiórkę trzech miejsc postojowych, zlokalizowanych przed frontem budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od decyzji PINB w [...] złożyła Spółka A., która wniosła o uchylenie decyzji. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest nieważna z mocy prawa z uwagi na brak uczestnictwa w postępowaniu I instancji wszystkich stron, tj. współwłaścicieli nieruchomości. Ponadto przedmiotowy plac stanowi jedynie teren utwardzony a nie parking, natomiast inwestor nie ponosi odpowiedzialności za osoby trzecie, które parkują na miejscach utwardzonych. Stosowanie sankcji z tytułu parkowania w miejscu niedozwolonym nie należy do właściwości organów nadzoru budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 49 b ust. 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił i zważył, co następuje: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim [...] po otrzymaniu w dniu [...]r. informacji R. K., przeprowadził w dniu [...]r. wizję lokalnej nieruchomości przy ul. [...] w [...], na terenie działki nr [...] obręb [...]. Podczas oględzin ustalono, że Spółka A., przed frontem budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], w [...]r. utwardziła polbrukiem teren, przylegający do ściany zewnętrznej ww. budynku, pod trzy miejsca postojowe przeznaczone dla samochodów osobowych, bez zgłoszenia właściwemu organowi (wymaganego na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo budowlane). W [...]r. wymalowano linie rozgraniczające ww. miejsca postojowe. Z akt sprawy wynika, że pomimo zobowiązania się inwestora w trakcie wizji lokalnej w dniu [...]r. do rozebrania ww. parkingu do dnia [...]r., nie zostało to wykonane. W takim przypadku zastosowanie znalazły przepisy art. 49b ust. l ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którymi właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przepisy art. 49b ust. 2 ww. ustawy, przewidujące możliwość legalizacji samowoli budowlanej, nie mają w tym przypadku zastosowania, gdyż przedmiotowa budowa (miejsca parkingowe) narusza przepisy techniczno-budowlane. Zgodnie z przepisami § 19 ust. l pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w brzmieniu po nowelizacji zgodnie z Dz. U. z 2004r. Nr 109, poz. 1156) "najbliższa odległość rzeczywista wydzielonego, niezadaszonego zgrupowania miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego (z wyjątkiem hoteli), opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw dziecięcych i boisk dla dzieci i młodzieży nie może być mniejsza niż dla zgrupowania do 4 stanowisk włącznie - 7 m". Przepisy § 19 ust. 3 ww. rozporządzenia, zgodnie z którymi "zachowanie odległości określonych w ust. l nie jest wymagane w stosunku do miejsc postojowych znajdujących się między liniami rozgraniczającymi ulicy, na obszarze zwartej zabudowy miejskiej", nie mają w tym przypadku zastosowania. Przedmiotowe miejsca parkingowe wykonano bowiem poza liniami rozgraniczającymi (pasem drogowym) ulicy [...], tj. na terenie działki budowlanej nr [...] w obrębie [...]. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, organ odwoławczy podniósł, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego wydana została w dniu [...] r., natomiast sporne miejsca postojowe wykonano w maju i czerwcu [...]r. Nadto organ odwoławczy, stosownie do treści art. 10 kpa zawiadomił wszystkie strony o toczącym się postępowaniu i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Spółka A. w [...], która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto strona skarżąca podniosła, że w dniu [...]r. zbyła udział w nieruchomości na rzecz osoby trzeciej, która o toczącym się postępowaniu nie została zawiadomiona. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania R. K. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego. Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.l – zwanej dalej P.p.s.a., doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna, chociaż z innych przyczyn niż wskazała strona skarżąca. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa Sąd administracyjny jest obowiązany uchylić decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi wystąpienie którejś z określonych w tych przepisach przesłanek wznowienia postępowania, chyba że zachodzą okoliczności przewidziane w art. 146 § 1 lub § 2 kpa. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego (por. wyrok z 4 grudnia 2002 r., III RN 200/01, OSNPUS 2003, nr 24, poz. 582) dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje tylko na żądanie strony. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji administracyjnej pominięto stronę postępowania Spółkę A. Z. P. Sp. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że strona skarżąca w dniu [...] r. zbyła udział w nieruchomości na rzecz w/w Spółki, która o toczącym się postępowaniu nie została zawiadomiona. Sam fakt niebrania udziału przez stronę bez jej winy w postępowaniu stanowi podstawę do wznowienia postępowania - jest bez znaczenia, czy nieuczestnictwo strony miało wpływ na treść decyzji oraz czy brak udziału spowodował szkodę dla strony (teza pierwsza wyroku NSA z 23 lipca 1999 r., IV SA 1149/97 - LEX nr 47807; teza druga wyroku NSA z l lipca 1999 r., IV SA 595/99 - LEX nr 47888; zob. także wyrok NSA z 13 maja 1998 r., I SA 2189/97 - LEX nr 45705; teza trzecia wyroku NSA z 25 marca 1998 r., IV SA 1053/96 - LEX nr 45676). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.b), art. 152, 200 P.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.