II SA/Sz 720/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. J. i T. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę. W dniu [...] r. w miejscowości [...], na drodze krajowej nr [...], funkcjonariusze Grupy Mobilnej Wydziału Zwalczania Przestępczości, działając z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego, dokonali kontroli ciągnika samochodowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z naczepą ciężarową marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kierujący pojazdem, pan S. S., okazał do kontroli, m.in.: * dowód osobisty nr [...], * prawo jazdy nr [...], dowód rejestracyjny ciągnika samochodowego marki [...] seria nr [...] dowód rejestracyjny naczepy marki [...], wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...], - odcinek kontrolny siedmiodniowej karty opłaty drogowej seria [...] nr [...] wystawionej na samochód o nr rej. [...] ważnej od dnia [...] r. dokument [...] na przewożony towar, specyfikację na przewożony towar. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół kontroli z dnia [...] r. oraz protokół przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia z dnia [...] r. Do przedmiotowego protokołu kontroli załączono załącznik w postaci pisma, w którym opisano przebieg kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. Z przedmiotowego pisma wynika, że w dniu [...] r. stwierdzono brak ważnej karty opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych, w związku z faktem, iż kierowca przedstawił do kontroli odcinek kontrolny karty opłaty o serii [...] nr [...], której ważność upłynęła z końcem dnia [...] r. Do ww. protokołu przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia pan S. S. wyjaśnił, że jest zatrudniony w Spółce A. oraz że w dniu [...] r. wyjechał o godzinie [...] z parkingu w [...] w kierunku [...]. Ponadto wyjaśnił, że tygodniowa karta opłaty drogowej o nr [...], która była naklejona na szybie pojazdu utraciła ważność z dniem [...] r., natomiast nową winietę zamierzał zakupić w [...] na stacji benzynowej, lecz tam jej nie było. Wskazał, że w trakcie dojazdu do następnego miejsca, gdzie zamierzał zakupić kartę opłaty, tj. stacji benzynowej w [...] został zatrzymany i dlatego nie zdążył jej zakupić. Postanowieniem z dnia [...] r., skierowanym do Spółki A., Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia [...] r. organ I Instancji zwrócił się do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Transportu z prośbą o udzielenie informacji, czy Spółka A. zgłosiła ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej. [...] do licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęło pismo Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] r. w którym poinformowano, że pojazd o nr rejestracyjnym [...] został zgłoszony do licencji nr [...] udzielonej przedsiębiorcom J. J. i T. K. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego poinformował Spółkę A. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania. Pismem z dnia [...] r. pan J. J. współwłaściciel Spółki A., wskazał m.in., że w przedmiotowym stanie faktycznym zastosowanie znajduje art. 92a ust. 4 w związku z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Wyjaśnił, że w dniu [...] r. ([...]), w trakcie postoju w [...] (w pobliżu siedziby strony), trwającego od godziny [...] do [...] kierowca otrzymał od wspólników Spółki pieniądze na zakup karty opłaty drogowej i który następnie udał się na wypoczynek do swojego miejsca zamieszkania w [...]. Ponadto wyjaśnił, że w dniu [...] r. kierowca usiłował zakupić kartę opłaty drogowej na stacjach benzynowych oraz pocztach w [...], jednak bezskutecznie i w dniu [...] r. rozpoczął podróż nie informując o tym fakcie swoich pracodawców. Wskazał, że kierowca usiłował dokonać zakupu karty opłaty drogowej na stacji paliwowej w [...] a następnie w [...], jednakże został zatrzymany do kontroli. Dodatkowo wyjaśnił, że w tym czasie następowała zmiana druków karty opłaty drogowej, w związku z czym dystrybutorzy wyprzedali posiadane zapasy i oczekiwali na dostawę nowych. Wskazane trudności według Strony uniemożliwiły kierowcy zakup karty opłaty. Według Strony zgodnie z zasadą demokratycznego państwa prawa nie można oczekiwać od obywatela wykonania obowiązku w sytuacji kiedy organy państwa, naruszając ciążące na nich obowiązki, uniemożliwiają mu zachowanie zgodne z prawem. W okolicznościach sprawy nie wprowadzono okresu przejściowego, w którym podmioty wykonujące przewóz drogowy mogłyby się posługiwać poprzednio obowiązującymi drukami karty opłaty drogowej. Dodatkowo Strona wskazuje, że w przypadku gdy naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonując przewóz drogowy nie mógł przewidzieć, organ właściwy ze względu na miejsce przeprowadzonej kontroli wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego umorzył postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, stwierdzonych w dniu [...] r. w związku z tvm że ww. postanowienie zostało przesłane do spółki jako podmiotu, nie zaś do poszczególnych wspólników. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego poinformował Strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na J. J. oraz T. K., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą: Spółka A., karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, wymaganej w związku z art. 42 ust. 1, w/w cyt. ustawy. W dniu [...] r. do Izby Celnej w [...] wpłynęło za pośrednictwem Urzędu Celnego w [...] odwołanie z dnia [...] r. panów: J. J. oraz T. K., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą: Spółka A., reprezentowanych przez radcę prawnego pana J. H.-W. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...]r. W dniu [...] r. do tut. Izby Celnej wpłynęła skarga z dnia [...] r. panów J. J. oraz T. K., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą: Spółka A., reprezentowanych przez radcę prawnego pana J. H. – W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] r. Strony zaskarżyły decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] r. i wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niepowetowaną szkodę grożącą Skarżącym oraz o zasądzenie na rzecz Skarżących zwrotu kosztów procesu, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych. Skarżący podnieśli następujące zarzuty: 1. naruszenie norm prawa materialnego, tj. a. art. 864 k.c. poprzez błędną wykładnię polegającą na przypisaniu spółce cywilnej podmiotowości prawnej, uzasadniającej odpowiedzialność solidarną wspólników spółki cywilnej za jej zobowiązania, a w konsekwencji brak potrzeby wskazania w sentencji wydanej decyzji solidarnej odpowiedzialności Skarżących za zapłatę, nałożonej kary administracyjnej, podczas gdy spółka cywilna nie posiada podmiotowości prawnej, zobowiązania natomiast nabywają do majątku wspólnego jej wspólnicy, stąd dla wykonalności wydanej decyzji konieczne jest wskazanie, czy za zapłatę nałożonej kary odpowiadają solidarnie, b. art. 87 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię pomijającą indywidualny charakter czynu określonego w tymże przepisie, a w konsekwencji indywidualną odpowiedzialność ustanowioną w jego treści, c. art. 92 ust. 1 w/cyt. ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące skierowaniem decyzji do podmiotu nie będącego stroną w postępowaniu, w postaci spółki cywilnej, ewentualnie do dwóch przedsiębiorców łącznie w sytuacji, w której przepis ustanawiający odpowiedzialność karnoadministracyjną kształtuje ją jako odpowiedzialność indywidualną, d. art. 92a ust. 4 w/cyt. ustawy o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania wszczętego, pomimo zaistnienia przesłanek uzasadniających brak wpływu przedsiębiorców na powstanie naruszenia, a w konsekwencji wszczęcie postępowania przez organ I instancji, e. art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 w/cyt. ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię skutkującą oparciem odpowiedzialności przedsiębiorcy na zasadzie ryzyka, podczas gdy odpowiedzialność ta opiera się na zasadzie winy, f. art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 w/cyt. ustawy o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące brakiem ustalenia obiektywnego miernika staranności, wyznaczonego poprzez określenie właściwego zachowania przedsiębiorców ad. 1 i ad. 2 w okolicznościach sprawy, a w konsekwencji brak wskazania winy tychże przedsiębiorców w naruszeniu obowiązku, o którym mowa w art. 87 ust. tejże ustawy, g. art. 93 ust. 7 w związku z art. 93 ust. 1 w/cyt. ustawy o transporcie drogowym poprzez brak zastosowania, pomimo wskazania przez strony, iż naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a. art. 6 kpa poprzez wydanie decyzji administracyjnej wobec podmiotu nie będącego stroną w sprawie, trwale niewykonalnej, naruszającej zasadę odpowiedzialności indywidualnej i w ten sposób wydanej bez podstawy prawnej, b. art. 7 kpa poprzez zaniechanie czynności niezbędnych do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, c. art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób uchybiający zaufaniu obywateli do organów Państwa, d. art. 104 § 2 kpa poprzez wydanie decyzji nierozstrzygającej sprawy co do jej istoty, w szczególności wskutek braku oznaczenia obowiązku obciążającego Skarżących w sposób umożliwiający jego realizację - w następstwie skierowania sprawy do podmiotu nie będącego stroną w sprawie oraz nieprecyzyjne sformułowanie sentencji decyzji, e. art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 92a ust. 4 w/cyt. ustawy o transporcie drogowym poprzez odstąpienie od rozpatrzenia zarzutu braku negatywnych przesłanek wszczęcia postępowania zakończonego zaskarżonymi decyzjami, podczas gdy prawidłowa ocena zgłoszonego zarzutu prowadzić winna do uchylenia tejże decyzji oraz umorzenia postępowania w sprawie, f. art. 156 § 1 pkt 4 kpa poprzez skierowanie sprawy do pomiotu nie będącego stroną w sprawie - Spółki A., pomimo braku jej podmiotowości prawnej, a w konsekwencji niemożność bycia stroną w postępowaniu administracyjnym (art. 29 kpa), g. art. 156 § 1 pkt 5 kpa poprzez wydanie decyzji niewykonalnej w dniu jej wydania, przy czym niewykonalność ta ma charakter trwały - wskutek braku wskazania, która ze stron zobowiązana jest uiścić wymierzoną karę administracją. W uzasadnieniu Skargi Skarżący podnieśli m.in., że nakładając zobowiązania na wspólników spółki cywilnej, sąd, czy też organ winien wprost wskazać, iż wspólnicy tejże spółki zobowiązani są solidarnie do jego wykonania. Organ nałożył na Skarżących karę pieniężną w wysokości [...] zł, nie wskazując jednak sposobu zapłaty jej przez nich. Solidarności zobowiązania nie można domniemywać, a brak precyzyjnego i wyraźnego wskazania obowiązku nałożonego na Skarżących powoduje niewykonalność zaskarżonej decyzji istniejącą już w dniu jej wydania o charakterze trwałym. Stanowi decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podtrzymali dotychczasowe stanowisko w przedmiocie stanu faktycznego sprawy oraz zachowania przez nich należytej staranności w wykonaniu obowiązków określonych w w/cyt. ustawie o transporcie drogowym. Według Skarżących, skoro karta opłaty drogowej nie jest dokumentem urzędowym, a kierowca może samodzielnie ją zakupić, to przedsiębiorca może zadośćuczynić obowiązkowi wyposażenia kierowcy w kartę opłaty drogowej poprzez zapewnienie kierowcy środków pieniężnych umożliwiających jej zakup oraz organizując pracę prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa w taki sposób, aby kierowca miał realną możliwość spełniania polecenia służbowego w tym zakresie. Według Skarżących, skoro zaopatrzyli kierowcę w środki pieniężne umożliwiające mu wykup karty opłaty drogowej oraz polecili mu dokonanie zakupu tejże karty przed wygaśnięciem posiadanej wcześniej, tym samym zachowali oni wymaganą staranność oczekiwaną od podmiotów wykonujących przewóz drogowy. Ponadto zdaniem Skarżących nie jest rzeczą przedsiębiorcy upewnianie się w przedmiocie dostępności karty opłaty drogowej, czy też spodziewanie się. że jej zakup w dni | wolne od pracy, a szczególności w poniedziałki może być utrudniony. To organy administracji publicznej są zobowiązane prowadzić dystrybucję kart opłaty drogowej w taki sposób, aby umożliwić kierowcy każdorazową możliwość zaopatrzenia się w tę kartę. Według Skarżących to organ administracji winien wykazać, że karty opłaty drogowej były dostępne w punktach sprzedaży znajdujących się na trasie wykonywanej przez kierowcę zatrudnionego w przedsiębiorstwie Skarżących, kierowca natomiast wbrew istniejącej możliwości karty tej nie zakupił. W obszernej odpowiedzi na skargę organ ustosunkował się do zarzutów skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna. Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 864 kodeksu cywilnego przez brak wskazania czy za zapłatę nałożonej kary pieniężnej wspólnicy spółki cywilnej odpowiadają solidarnie i przez przypisanie spółce cywilnej podmiotowości prawnej. W myśl art. 860 § 1 kodeksu cywilnego przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarnego przez działanie w sposób oznaczony. Jednocześnie umowa spółki, zgodnie z art. 860 § 2 kodeksu cywilnego, powinna być stwierdzona pismem a wspólnicy spółki odpowiadają solidarnie za zobowiązania spółki (art. 864 k.c.). W ocenie Sądu decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z [...] r. o nałożeniu kary pieniężnej wyraźnie wskazuje podmioty zobowiązane tj. J. J. i T. K. oraz ich adresy zamieszkania a dodatkowe określenie tego, że prowadzą swoją działalność w formie spółki cywilnej nie oznacza, że przyznano spółce cywilnej osobowość prawną i nałożono na nią karę pieniężną tym bardziej, że wcześniej decyzją z [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego umorzył postępowanie wszczęte wobec spółki cywilnej ze względu na to, że postępowanie dotyczyło spółki cywilnej a nie poszczególnych wspólników. Odpowiedzialność wspólników spółki cywilnej jest solidarna co wynika wprost z ustawy kodeks cywilny i organ nie miał obowiązku zaznaczenia tego w rozstrzygnięciu decyzji. Zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (art. 366 § 1 kodeksu cywilnego) a do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarnie pozostają zobowiązani. Przy wielości podmiotów świadczenie jest tylko jedno, a obowiązki współuczestników dotyczą tego jednego świadczenia w całości. Analiza przedstawionych materiałów w sprawie wskazuje, że postanowienie o wszczęcie postępowania z urzędu z [...] r. zostało doręczone obu wspólnikom podobnie jak decyzja z [...] r. o nałożeniu kary pieniężnej. W sprawie nie doszło też zdaniem Sądu do naruszenia art. 87 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – zwanej w dalszej części ustawą przez pominięcie indywidualnego charakteru czynu określonego w tym przepisie. Obowiązek wyposażenia kierowcy wykonującego transport drogowy w niezbędne dokumenty, ciąży na podmiocie realizującym przewozy drogowe. W tym przypadku podmiotem zobowiązanym byli wspólnicy prowadzący działalności w formie spółki cywilnej tj. T. K. i J. J. i stąd zarzut pominięcia indywidualnego charakteru czynu jest niezrozumiały i bezzasadny. Wobec powyższych wywodów bezzasadnym jest też zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 ustawy w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej przez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Organ prawidłowo bowiem ustalił strony postępowania a odpowiedzialność przedsiębiorcy związana jest z faktem wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty. Wspólnicy Spółki A. realizowali wspólnie cel gospodarczy jakim był międzynarodowy transport drogowy rzeczy, na co wskazują zgromadzone przez organy celne dowody. W związku z tym odpowiadają solidarnie za naruszenie przepisów ustawy i wynikające z tego zobowiązanie do zapłacenia kary pieniężnej. Sąd nie podziela też zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 92 a ust. 4 ustawy polegającej na zaniechaniu uchylenia decyzji i umorzenia postępowania pomimo zaistnienia przesłanek uzasadniających brak wpływu przedsiębiorców na powstanie naruszenia. Norma prawna, która wynika z przepisu art. 92 a ust. 1 ustawy nakazuje organowi odstąpienie od wszczęcia postępowania jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Konstrukcja przepisów art. 92 a ustawy jest, w ocenie Sądu, przykładem jak ciężar przeprowadzenia dowodu w zależności od okoliczności przedstawionych w przepisie prawa materialnego przechodzi od organu administracji do strony postępowania a następnie powraca do organu administracji. Organ administracji publicznej obciąża ciężar udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez skarżących przepisów o obowiązku posiadania aktualnej karty spłaty drogowej co w tej sprawie jest okolicznością bezsporną. Natomiast okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92 a ust. 4 ustawy powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikającej z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu. Przedsiębiorca musi więc naprowadzić dowody, które jednoznacznie wskazują, że wystąpiły okoliczności uniemożliwiające zakup karty opłaty drogowej. Sąd w niniejszym składzie podziela tu stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z [...] r. sygn. akt [...], z którego wynika, że przedsiębiorca powołując się na przepisy art. 92 a ust. 4 i 93 ust. 7 ustawy powinien udowodnić zaistnienie okoliczności wskazanych w tych przepisach. W ocenie Sądu przedstawione przez skarżących okoliczności dotyczące trudności z zakupem karty opłaty ze względu na to, że nie były one dostępne na najbliższych stacjach benzynowych i poczcie oraz związek tego ze zmianą druków dot. karty nie zasługują na uwzględnienie. Przedsiębiorcy nie przedstawili dowodów, że zaistniały okoliczności na jakie nie mieli wpływu czyli, zdaniem Sądu, okoliczności nadzwyczajne. Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym przedsiębiorca ma obowiązek zapewnić zgodną z przepisami pracę kierowców co dotyczy nie tylko czasu pracy kierowców ale też obowiązku posiadania niezbędnych dokumentów w tym karty opłaty drogowej. Sąd uważa, że okoliczności na które podmiot wykonujący przewóz, nie miał wpływu to wydarzenia zewnętrzne przebiegające niezależnie od woli i możliwości działania podmiotu wykonującego przewóz jak np. strajk (zamknięte placówki handlowe i usługowe), katastrofa żywiołowa czy też dotyczące osoby kierowcy tj. kradzież dokumentów, udokumentowana zawiadomieniem o przestępstwie. Żadnych tego typu okoliczności skarżący nie przedstawili a wspomniane przez nich trudności z zakupem karty opłaty drogowej nie zwalniają przedsiębiorców od odpowiedzialności. Zdaniem Sądu, przyjęcie innego stanowiska prowadziłoby do akceptacji dla bardzo wygodnego tłumaczenia, które w zasadzie pozwalałoby na wykonywanie transportu bez potrzeby wykupu karty opłaty drogowej. Sąd nie podziela też zarzutów skargi odnośnie art. 92 a ust. 4 i 93 ust. 7 ustawy przez błędną ich wykładnię skutkującą oparciem odpowiedzialności przedsiębiorcy na zasadzie ryzyka, podczas gdy odpowiedzialność ta opiera się na zasadzie winy. W opinii Sądu organu nie przyjęły odpowiedzialności na zasadzie ryzyka – czyli brak winy nie zwalnia od odpowiedzialności. Jednak zwolniony od zawinionego działania będzie podmiot, który wykaże, że dołożył należytej staranności (uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać) organizując przewóz, a jedynie, wskutek nadzwyczajnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów. Przekazanie kierowcy pieniędzy na zakup karty opłaty drogowej i pouczenie by ją zakupił nie zwalniają skarżących od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Nie sposób też czynić zarzut organom, że nie zastosowały art. 93 ust. 7 ustawy. Przepis może być zastosowany przez organy już po wszczęciu postępowania gdy zostanie stwierdzone, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć – wtedy organ administracji wydaj decyzję o umorzeniu sprawy. Jednak jak już Sąd wcześniej zaznaczył w przedmiotowej sprawie nie zostały stwierdzone żadne zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć i stąd brak było podstaw aby umorzyć postępowanie. Tylko na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że gdyby takie okoliczności wystąpiły, ale organ nie chciałby ich uwzględnić z powodu wystąpienia przesłanek z art. 92 a ust. 5 pkt 1 i 2 (zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, wielokrotność działania) – to w takiej sytuacji ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywałby na organie administracji. Przechodząc do oceny zarzutów skarżących dotyczących naruszenia przepisów procedury administracji sąd stwierdza, co następuje: Brak jest podstaw do stwierdzenie, że naruszono art. 6 kpa przez wydanie decyzji wobec podmiotu nie będącego stroną w sprawie i jak określono trwale niewykonalnej i naruszającej zasady odpowiedzialności indywidualnej. Jak wcześniej Sąd uzasadnił organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] r. o nałożeniu kary pieniężnej wobec wspólników spółki cywilnej tj. wymienionych w decyzji J. J. i T. K. podając też adresy zamieszkania wymienionych, i nie sposób przyjąć twierdzenie, że decyzja jest niewykonalna a indywidualizacja odpowiedzialności w przypadku osób prowadzących działalność w formie spółki cywilnej musi uwzględniać wszystkich wspólników tej spółki. W ocenie Sądu nie nastąpiło też naruszenie art. 7 i 8 kodeksu postępowania administracyjnego gdyż organy prowadziły postępowanie w sposób zgodny z przepisami prawa procesowego i materialnego. W kwestii ciężaru dowodu dotyczącego przedstawienia okoliczności zewnętrznych, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć Sąd przestawił wyżej swoje stanowisko. Nadto Sąd stwierdza, że organ II instancji bardzo wszechstronnie uzasadnił swoje stanowisko i odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. Sąd nie odnosi się do zarzutu naruszenia art. 104 § 2 kpa, 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z 92 a ust. 4 ustawy oraz 156 § 1 pkt 4 i 5 kpa ze względu na to, że w powyższych wywodach zawarł argumenty odnoszące się do zagadnienia niewykonalności decyzji jak i do zarzutów odstąpienia od badania negatywnych przesłanek dot. wszczęcia postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.