II SA/Sz 721/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Zachodniopomorskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Szczecinie z dnia 30 czerwca 2023 r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a odrzucić skargę. 1. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2023 r. nr [...] Zachodniopomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Szczecinie uchylił w całości postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Koszalinie z dnia 8 maja 2023 r. oddalające zarzuty zobowiązanej E. S. (dalej: "Skarżąca"), przedstawiciela ustawowego małoletniej Z. S., w sprawie prowadzonej w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 20 sierpnia 2019 r., oraz oddalił wniesione zarzuty: a) braku wymagalności obowiązku określonego przez Skarżącą jako cyt. "niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym"; b) określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa oraz umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. Jednocześnie Organ zawarł pouczenie, że na niniejsze postanowienie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. 2. Następnie postanowieniem z dnia 4 lipca 2023 r. Zachodniopomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Szczecinie sprostował z urzędu postanowienie własne z dnia 30 czerwca 2023 r. w zakresie pouczenia w ten sposób, że na postanowienie to nie przysługuje zażalenie. 3. Pismem z dnia 2 sierpnia 2023 r. E. S. złożyła skargę na postanowienie Organu z dnia 30 czerwca 2023 r. 4. W odpowiedzi na skargę Zachodniopomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Szczecinie wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak kognicji sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: 5. Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd administracyjny przed merytorycznym rozpoznaniem skargi w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Przepis ten zmieniony na podstawie art. 7 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070) nie znajduje jednak zastosowania w niniejszej sprawie w świetle art. 25 tej ustawy, który stanowi, że do postępowań sądowych w sprawach dotyczących postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających, wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 7 (p.p.s.a.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (a więc przed dniem 30 lipca 2020 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. W rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w dniu 27 maja 2020 r. i nie zostało ono zakończone przed dniem 30 lipca 2020r. Zdaniem Sądu, w powołanych okolicznościach zastosowanie w przedmiotowej sprawie powinien znaleźć art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w dotychczasowym brzmieniu, przed zmianą wynikająca z ustawy z 11 września 2019 r., który wyłącza spod kognicji sądów administracyjnych kontrolę legalności postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (takie stanowisko zostało wyrażone w postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 30 września 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 283/22; post. WSA w Poznaniu z dnia 29 września 2020 r. sygn. I SA/Po 370/20). Mając powyższe na względzie przedmiotową skargę dotyczącą stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów należy uznać za niedopuszczalną. 7. Podkreślenia przy tym wymaga, że strona w postępowaniu egzekucyjnym ma możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych w sprawie głównej, dotyczących zgłoszonych zarzutów, a w rezultacie zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie może podlegać kontroli w postępowaniu ze skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. 8. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.