II SA/Sz 722/08

Dnia 6 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nakazującej D. D. rozbiórkę obiektów tymczasowych wybudowanych na działce Nr [...] w S. bez pozwolenia właściwego organu, tj.: 1) trzech domków drewnianych o wym. 4,80 x 4,50 m z podcieniem 1,5 x 4,80 m, 2) dwóch domków drewnianych o wym. 4,80 x 4,50 m z podcieniem 1,5 x 1,80 m, 3) drewnianego sanitariatu o wym. 4,0 x 1,20 m. Na powyższą decyzję w dniu 21 sierpnia 2008 r. D. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony jest okolicznością, że wykonanie decyzji w razie pozytywnego rozstrzygnięcia niniejszej skargi wiąże się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozbiórka obiektów budowlanych wiąże się z częściową bądź całkowitą destrukcją elementów służących do budowy obiektu, naruszeniem ich integralności i trwałości. Naruszenie to może być tak dalekie, że nie będzie możliwe ponowne użycie tych elementów do ponownej budowy tych obiektów. Co więcej - rozbiórka i ponowna budowa wiązać się będzie z wysokimi kosztami, których poniesienie nie będzie społecznie i ekonomicznie uzasadnione w sytuacji, gdy za zgodne z prawem uznane zostanie przeprowadzenie procedury określonej w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Faktyczne rozebranie przedmiotowych obiektów budowlanych w zasadzie uniemożliwi wnioskowane przez skarżącą przeprowadzenie procedury legalizacyjnej, a to w konsekwencji sprowadzi się do sytuacji, że wydany w sprawie wyrok uwzględniający skargę nie zostanie wykonany. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a, sąd może po przekazaniu mu akt sprawy wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle okoliczności przytoczonych we wniosku, zachodzą zdaniem Sądu, przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, że argumentacja skarżącej podnosząca, iż wykonanie zaskarżonej decyzji przed ewentualnym jej uchyleniem narazi skarżącą na nieuzasadnione koszty, nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem podkreślić, że Sąd na tym etapie sprawy, nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. W ocenie Sądu, skarżąca wykazała jednak istnienie zasadność wstrzymania zaskarżonej decyzji, wskazując, że naruszenie integralności oraz trwałości przedmiotowych obiektów wiązać będzie się z istotną trudnością w zakresie ich odtworzenia. Stosownie do powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a należało orzec, jak na wstępie.