II SA/Sz 722/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant Sekretarz sądowy Emilia Szeliga-Rydzewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 14 lipca 2025 r. nr K-AP-2.7840.22.2025.AN(5) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.; dalej "u.p.b."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej "k.p.a."), wydał w dniu 27 lutego 2025 r. decyzję nr [...], w której zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił O. SA z siedzibą w P. pozwolenia na budowę farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) obręb T.; nr [...] obręb P. ; nr [...] obręb L., jednostka ewidencyjna [...] C. obszar wiejski; nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] C.; nr [...], [...], [...] obręb [...] C.; nr [...], [...],[...],[...],[...] obręb [...] C. jednostka ewidencyjna [...] C. miasto, obejmującej: - 5 sztuk elektrowni wiatrowych o wysokości 200,00 metrów każda wraz z fundamentami, - instalacje elektroenergetyczne, w tym linie kablowe SN 30kV oraz linie światłowodowe dla potrzeb sterowania farmą, - sieci uziemienia terenu, - stację abonencką GPO FW C. wraz z instalacją zasilania rezerwowego dla potrzeb własnych, - przyłącza elektroenergetyczne farmy wiatrowej, wykonane w postaci linii kablowych WN 110 kV oraz linie światłowodowe sterowania, prowadzone pomiędzy istniejącym GPZ C. oraz GPO FW C., - układ komunikacyjny w postaci dróg wewnętrznych, dojazdowych do gruntów rolnych oraz wewnętrzną drogę dojazdową do stacji GPO FW C. z zachowaniem następujących warunków: 1) roboty budowlane należy wykonać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności z przepisami bhp, zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i w taki sposób, aby nie naruszały interesów osób trzecich oraz w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi i mieniu); 2) po zakończeniu robót budowlanych inwestor jest zobowiązany do rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych służących jako zaplecze budowy; 3) kierownik budowy (robót) jest obowiązany: prowadzić dziennik budowy, zabezpieczyć teren budowy, potwierdzić wpisem w dzienniku budowy otrzymanie od inwestora zatwierdzonego projektu budowlanego, umieścić na terenie budowy, w widocznym miejscu, tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia; 4) uzyskać zgodę na zajęcie pasa drogowego od zarządcy drogi; 5) z uwagi na znajdujące się na terenie inwestycji stanowiska archeologiczne, przed przystąpieniem do prac ziemnych, uzyskać pozwolenie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie, Delegatura w K. na prowadzenie badań archeologicznych; 6) wykonać obowiązki / warunki wynikające z decyzji Burmistrza C. z dnia 19 grudnia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach; 7) ustanowić inspektora nadzoru inwestorskiego w specjalności konstrukcyjno- budowlanej i instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych wynikających z art. 45, art. 45a ust. 1 u.p.b., z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 320 ze zm.), z art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1291 ze zm.) oraz z § 2 ust. 1 pkt 3 lit a) i pkt 11, § 3 ust. 2 lit.a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. z 2001 r. Nr 138 poz. 1554). Odwołania od ww. decyzji złożyli B. S., M. F., B. G., B. M. i B. D., w których zarzucono organowi I instancji naruszenie przepisów k.p.a. i wydanie decyzji niezgodnej z prawem. Wskazano, że nieprawidłowo został określony krąg stron postępowania. Ponadto B. S. uzupełniła wniesione odwołanie o: - pismo z 24 czerwca 2025 r., w którym przedstawiła kolejne zarzuty, w tym uwagi do sporządzonej w maju 2025 r. analizy akustycznej, decyzji środowiskowej wydanej na potrzeby inwestycji oraz wskazała na oddziaływania, które w jej ocenie, wpływają na jej interes prawny; - pismo z 30 czerwca 2025 r. jej, jako strony uczestniczącej na etapie "OOŚ" w ramach wydawania "DŚU", w którym zarzuciła organom administracji architektoniczno-budowlanej naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz przepisów u.p.b. Wojewoda Zachodniopomorski wydał w dniu 14 lipca 2025 r. decyzję nr H-AP-2.7840.22.2025, w której umorzył postępowania odwoławcze wywołane powyższymi odwołaniami. Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i podał, że w dniu 22 czerwca 2012 r. do organu I instancji wpłynął wniosek B. Spółki z o. o. z siedzibą w S. o pozwolenie na budowę Farmy Wiatrowej C. wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Organ I instancji wydał w dniu 4 grudnia 2012 r. decyzję nr [...], w której zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Organ odwoławczy stwierdził, że wszystkie odwołania złożone od ww. decyzji zostały wniesione przez osoby nieuprawnione, zatem: decyzją znak: K-AP-2.7840.12.2013.AN z 8 lutego 2013 r. umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem Stowarzyszenia [...] w C.; decyzją znak: K-AP-2.7840.13.2013.AN z 31 stycznia 2013 r. umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem Stowarzyszenia [...] "L. " oraz decyzją znak: K-AP-2.7840.14.2013.AN z 1 lutego 2013 r. umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniami wniesionymi przez W. M., B. D., B. M., G. R., W. M. i E. M., M. S., J. D., A. K., J. S., B. S. i M. D.. WSA w Szczecinie wyrokiem z 13 września 2013 r. o sygn. akt II SA/Sz 379/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] "L. " uchylił ww. decyzję organu odwoławczego z dnia 31 stycznia 2023 r., gdyż postanowienia o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w sprawie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej wraz infrastrukturą towarzyszącą w oparciu o które organ podjął zaskarżoną decyzję, tj. postanowienia organu I instancji z 28 sierpnia 2012 r. znak: [...] i organu odwoławczego z 13 listopada 2012 r. znak: AP-2.7840.180-3.2012.DG zostały uchylone wyrokiem WSA w Szczecinie z 27 marca 2013 r. o sygn. akt II SA/Sz 53/13. Organ odwoławczy decyzją znak: K-AP-2.7840.68.2015.AN z 3 lipca 2015 r. ponownie umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji organu I instancji z dnia 4 grudnia 2012 r., wszczęte na wniosek Stowarzyszenia [...] "L. Na ww. decyzję nie wniesiono skargi do WSA. WSA w Szczecinie wyrokiem z 13 września 2013 r. o sygn. akt II SA/Sz 381/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. S. na decyzję organu odwoławczego z dnia 1 lutego 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję. NSA wyrokiem z dnia 10 marca 2015 r. o sygn. akt II OSK 353/14 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez inwestora na ww. wyrok WSA w Szczecinie. Organ odwoławczy decyzją z 3 marca 2018 r. znak: K-AP-2.7840.69.2015.AN umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem B. S., gdyż stwierdził, że zostało ono złożone przez osobę, która nie jest stroną postępowania. WSA w Szczecinie wyrokiem z 4 października 2018 r. o sygn. akt II SA/Sz 549/18 po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. S. uchylił ww. decyzję. WSA wskazał, że organ niezasadnie wykluczył możliwość przyznania skarżącej legitymacji co do wniesienia odwołania w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. poz. 961 ze zm.). NSA wyrokiem z 11 styczna 2022 r. o sygn. akt II OSK 176/19, oddalił skargę kasacyjną inwestora - E. Spółki z o. o., następcy prawnego B. Spółki z o. o. od ww. wyroku WSA w Szczecinie. Organ odwoławczy wydał w dniu 29 kwietnia 2022 r. decyzję nr K-AP-2.7840.21-3.2022.AN, w której uchylił decyzję organu I instancji z dnia 4 grudnia 2012 r. nr [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Powyższa decyzja nie został zaskarżona do WSA. Organ I instancji, rozpoznając sprawę ponownie wydał w dniu 27 lutego 2025 r. decyzję, opisaną powyżej. Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego ponownie przez organ I instancji, inwestor - O. S.A. (następca prawny E. Spółki z o. o.) przedłożył projekt budowlany sporządzony w 2024 r. dostosowany do wymogów znowelizowanej ustawy w zakresie elektrowni wiatrowych z dnia 20 maja 2016 r. i wprowadzający modyfikacje w stosunku do poprzednio projektowanego zamierzenia opisanego w projekcie z 2012 r. w zakresie rozstawienia elektrowni wiatrowych i ich parametrów oraz związanych z tą zmianą elementów farmy wiatrowej, a także przedłożył skorygowany wniosek o pozwolenie na budowę i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy, rozpoznając odwołania B. S., M. F., B. G., B. M. i B. D. wskazał na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu, natomiast brak bezpośredniego wpływu sprawy na sferę prawną podmiotu nie zezwala na uznanie go za stronę w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. u.p.b., stanowiącego lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 u.p.b., jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej z dniem 28 czerwca 2015 r. ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - zgodnie z art. 6 ustawy zmieniającej oraz sprzed nowelizacji wprowadzonej z dniem 19 września 2020 r. ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - zgodnie z art. 25 ustawy zmieniającej). Organ odwoławczy wskazał, że ocena przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej będzie każdorazowo dokonywana przez pryzmat regulacji art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.p.b. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu następuje w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Organ odwoławczy podał, że planowana inwestycja składa się z 5 elektrowni wiatrowych o wysokości 200,00 m liczonej od poziomu góry fundamentu (projektowanego poziomu terenu) do najwyższego punktu w stanie wzniesionego śmigła i ich fundamenty, oznaczonych jako A1, A2, A3, A4, A5 oraz instalacji elektroenergetycznej, w tym: linii kablowych SN 30 kV oraz linii światłowodowych dla potrzeb sterowania farmą; sieci uziemienia; stacji abonenckiej GPO FW C. wraz z instalacją zasilania rezerwowego dla potrzeb własnych; przyłącza elektroenergetycznego farmy wiatrowej, wykonanego w postaci linii kablowych WN 110 kV oraz linii światłowodowej sterowania, prowadzonej pomiędzy istniejącymi GPZ C. (E. S.A.) oraz GPO FW C.; układu komunikacyjnego w postaci dróg wewnętrznych, dojazdowych do gruntów rolnych oraz wewnętrznej drogi dojazdowej do stacji GPO FW C.. Projektowana inwestycja realizowana będzie w gminie C. na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) obr. T. ; nr [...] obręb P. ; nr [...] obr. [...]; nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] C.; nr [...], [...], [...] obr. [...] C.; nr [...], [...],[...],[...], [...] obr. [...] C.. Trasa projektowanego przyłącza nie obejmuje odcinków zlokalizowanych w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] na działce nr [...] obręb [...] miasto C. oraz terenów kolejowych - działki nr [...] i [...] obręb [...] miasto C.. Zaprojektowano elektrownie wiatrowe o wysokości 200,00 m, wysokości zawieszenia punktu centralnego wirnika 131,0 m, średnicy wirnika 138,00 m, które przewidziano do lokalizacji na działce nr [...], powstałej z podziału działki nr [...] (elektrownie A1, A2, A3) i na działce nr [...] (elektrownie A4, A5) w obrębie T.. Łączna moc projektowanej farmy nie przekroczy 21 MW, moc akustyczna pojedynczej turbiny nie przekracza 107,9 dB(A). Poszczególne elektrownie wiatrowe połączono między sobą liniami kablowymi SN 30 kV wraz z siecią światłowodową starowania (w kanalizacji technicznej) i siecią uziemienia, które doprowadzają produkowaną energię do stacji elektroenergetycznej GPO skąd linią przyłącza elektroenergetycznego WN 110 kV wraz z linią sterowania (w kanalizacji technicznej) zostanie ona wyprowadzona do istniejącej stacji elektroenergetycznej GPZ C.. Stacja elektroenergetyczna GPO przewidziana została na terenie działki nr [...] obr. T. . Projektowane elementy farmy wiatrowej, ich parametry i usytuowanie szczegółowo opisano i przedstawiono w przedłożonym projekcie budowlanym sporządzonym 25.10.2024 r. Organ odwoławczy podał, że załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę jest decyzja Burmistrza C. z 19 grudnia 2011 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych w obrębach geodezyjnych: P., P., M., L., B., T. w gminie C. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą - "FW T. " (dalej "decyzja DŚU") Organ odwoławczy opisał postępowania sądowoadministracyjne w przedmiocie decyzji DŚU i wskazał, że decyzja DŚU pozostaje w obrocie prawnym i wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Postępowanie sądowe o stwierdzenie nieważności decyzji DŚU, zainicjowane przez B. S. nie zostało zakończone. Organ odwoławczy podał, że z punktu widzenia decyzji środowiskowej i jej wpływu na decyzję o pozwoleniu na budowę, prawnie istotne jest tylko zachowanie terminu do złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczność natomiast, że wskazywany termin upłynął w toku postępowania o pozwolenie na budowę, nie ma istotnego znaczenia. Wniosek o pozwolenie na budowę, do którego dołączono decyzję środowiskową wydaną w dniu 19 grudnia 2011r. został złożony w organie I instancji w dniu 22 czerwca 2012 r. Według organu odwoławczego, nie jest zatem zasadny zarzut B. S., że przekroczony został termin z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko obowiązujący zarówno aktualnie (wprowadzony zmianą na podstawie art. 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - Dz. U. z 2015 r. poz. 1211), jak również na dzień złożenia wniosku. Organ odwoławczy stwierdził, że w decyzji DŚU określono, m.in. rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia (pkt I) oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zawarte w pkt III. Nie zachodzi zatem rozbieżność pomiędzy ustaleniami decyzji DŚU, a wnioskiem inwestora w sprawie pozwolenia na budowę, w szczególności co do lokalizacji stacji elektroenergetycznej i elektrowni wiatrowych, usytuowanych na działkach nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), nr [...] i nr [...] obręb T., a także maksymalnych parametrów oraz maksymalnej ilości elektrowni określonych w pkt I decyzji DŚU. Planowane przedsięwzięcie mieści się w zakresie objętym decyzją DŚU, zaś w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym potwierdzono spełnienie warunków wynikających z decyzji DŚU. Z projektu budowlanego i obowiązujących przepisów, w tym przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie przeszkód lotniczych, powierzchni ograniczających przeszkody oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym wynika, że w projekcie budowlanym uwzględniono wymagania dotyczące ochrony środowiska określone w pkt III DŚU. Zgodnie z treścią pkt VIII decyzji DŚU nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Określono działania dotyczące zapobieganiu, ograniczeniu oraz monitorowaniu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, m.in. zobowiązujące do prowadzenia monitoringu hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (pkt VII ppkt 1 i 2). Nie nałożono również obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, m.in. pozwolenia na budowę (pkt IX). Ponadto w uzasadnieniu decyzji DŚU wyjaśniono, że przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w odległości około 0,72-2,5 km od istniejącej lub planowanej zabudowy mieszkaniowej (str. 17) oraz "z przeprowadzonych obliczeń wynika, że nie przewiduje się przekroczenia wartości normatywnej hałasu w środowisku na elewacji najbliżej istniejącej zabudowy zagrodowej wywołanej uruchomieniem projektowanych turbin wiatrowych dla pory dziennej i nocnej. Projektowana inwestycja nie będzie szkodliwa dla środowiska i nie będzie wywierała negatywnego wpływu na zdrowie mieszkańców (...). Ponadto, kierując się zasadą przezorności, w niniejszej decyzji nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia kontrolnych poziomów hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną (...) po uruchomieniu inwestycji" (str. 18). Nie wystąpi również negatywne oddziaływanie w wyniku promieniowania elektroenergetycznego. Planowana stacja GPZ nie będzie wywierała negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne oraz ludzi. Na terenie stacji zaprojektowano szczelne misy olejowe, w celu wyłapania całości oleju w przypadku awarii transformatorów. Organ odwoławczy podał, że sprawie nie zachodzą również okoliczności wymienione w art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.; dalej "o.o.ś."). Organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor nie wystąpił z wnioskiem o ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy nie stwierdził również, żeby we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji DŚU. Fakt realizacji tylko części zamierzenia opisanego decyzją DŚU (rezygnacja z lokalizacji elektrowni wiatrowych na działce nr [...] i nr [...] obręb P. ) i ograniczenie inwestycji do pięciu elektrowni wobec dopuszczonych decyzją DŚU siedmiu nie oznacza konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania środowiskowego. W decyzji DŚU wyraźnie wskazano bowiem ilość i parametry elektrowni wiatrowych jako maksymalne możliwe do realizacji. Organ odwoławczy wskazał także, że w sprawie nie ma zastosowania art. 28 ust. 4 u.p.b., z którego wynika, iż art. 28 ust. 2 u.p.b. nie stosuje się jedynie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami o.o.ś., gdyż taka sytuacja nie występuje w sprawie. W ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie zachodzą okoliczności uzasadniające przeprowadzenie w tym postępowaniu ponownej oceny oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji. Organ odwoławczy podał, że dla terenu objętego inwestycją obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C., obejmującego obszary ewidencyjne w części obrębów: B., M., L., P., P. i T. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 17 października 2009 r. - Dz. Urz. Woj. Z. z 17 października 2009 r. nr [...] poz. [...]; zmiana - Dz. Urz. Woj. Z. z 7 stycznia 2013 r. poz. [...]; dalej " mpzp z 2009 r.") oraz ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego C. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy w C. z dnia 15 czerwca 1996 r. (Dz. Urz. Woj. K. z 1996r. Nr [...] poz. [...] ze zmianą wprowadzoną uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 29 grudnia 2011r. - Dz. Urz. Woj. Z. z 2012 r. poz. [...]). Te części działek, na których przewidziano usytuowanie projektowanych elektrowni wiatrowych zlokalizowane są na terenach oznaczonych w miejscowym planie symbolem [...] - tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych z związanych z nimi obiektów infrastruktury technicznej. Dla przedmiotowego terenu obowiązuje zakaz zabudowy z wyłączeniem możliwości realizacji obiektów budowlanych służących zgodnemu z przeznaczeniem wykorzystaniu terenu. Infrastruktura projektowanej farmy wiatrowej, w tym stacja elektroenergetyczna zlokalizowane zostały na terenach, na których zapisy planów zezwalają na ich lokalizację. W projekcie budowlanym wykazano i potwierdzono, że projektowana inwestycja jest zgodna z tymi ustaleniami. Ze względu na specyfikę farmy wiatrowej przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie należy uwzględnić czynnik hałasu emitowanego przez pracujące turbiny wiatrowe. Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz.112; dalej "rozporządzenie MŚ z 2007 r."). Ochroną akustyczną objęte zostały tereny wyszczególnione w § 1 rozporządzenia MŚ z 2007 r. dla terenów tych określono dopuszczalne poziomy hałasu w odniesieniu do wskazanego przedziału czasu (załącznik do rozporządzenia - Tabela 1). Wartości określające dopuszczalne poziomy hałasu powodowanego przez "pozostałe obiekty i działalność będącą źródłem hałasu" nie uległy zmianie od wejścia w życie ww. rozporządzenia, tj. od 20 lipca 2007 r. i od dnia wydania decyzji DŚU. W rozporządzeniu MŚ z 2007 r. ujęto tereny objęte ochroną akustyczną. Organ odwoławczy przedstawił dopuszczalne poziomy hałasu dla poszczególnych terenów. I wskazał, że tereny rolne nie są chronione akustycznie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwalifikacji akustycznej terenów chronionych przed hałasem dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - Dz. U. z 2025 r. poz. 647 ze zm.). Organ odwoławczy podał, że na etapie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył opracowanie pn. "Analiza akustyczna dla 5 turbin wiatrowych wskazanych w projekcie budowlanym w miejscowości B., gmina C., powiat d. , zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 27 lutego 2025 r.", w którym przedstawiono zjawiska towarzyszące pracy siłowni wiatrowych. Szczegółowo przedstawiono aspekty uwzględniane przy ocenie oddziaływania na środowisko elektrowni wiatrowych w zakresie hałasu, opierając się na wynikach przeprowadzonych badań i materiałach źródłowych. Obliczenia wykonano w dwóch wariantach opisanych w pkt 5.3 opracowania. Wyniki obliczeń w formie graficznej przedstawiano na załącznikach odpowiednio nr 1 i 2 oraz nr 3 i 4 oraz nr 5 i 6. W pkt 5.4 przedstawiono prognozowane oddziaływanie w fazie eksploatacji na podstawie metody obliczeniowej z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 7 września 2021 w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz.U. 2021 poz.1710). Do oceny klimatu akustycznego dla terenu wokół planowanej turbiny wiatrowej wykorzystano specjalistyczny program komputerowy SoundPLAN Essential. Obliczenia prowadzono zgodnie z obowiązującą normą ISO 9613-2. Przedstawiono opis terenu lokalizacji inwestycji w aspekcie analizy akustycznej (pkt 5.3) oraz oddziaływanie w fazie eksploatacji (pkt 5.4), przyjęte założenia (pkt 5.4.1), metodykę oceny zagrożeń (pkt 5.4.2) obliczenia w tym dla przyjętych punktów kontrolnych (oznaczonych numerami od 1 do 9) przeprowadzone dla wariantu 1 (metoda alternatywna bez określania wskaźnika gruntu G zakładająca, że wszystkie turbiny pracują z maksymalnym poziomem mocy akustycznej 107,9 dB zgodnie z zapisami decyzji środowiskowej) oraz wariantu 2a (metoda ogólna - przyjęto wskaźnik gruntu G = 0,5 zgodny z zaleceniami najnowszej wersji Normy ISO 9613-2:2024 - wersja angielska) i wariantu 2b (metoda alternatywna (bez określania wskaźnika gruntu G), w których uwzględniono zastosowanie turbin spełniających kryteria o maksymalnej wysokości i wysokości zawieszenia gondoli dostępnych na rynku, założono, że wszystkie turbiny pracują z maksymalnym poziomem mocy akustycznej 106,0 dB w porze dziennej i nocnej - parametry techniczne i akustyczne zał. nr 2. Organ odwoławczy podał, że obliczenia emisji hałasu wykazały brak przekroczeń poziomów dopuszczalnych dla najbliższych terenów chronionych akustycznie. Wyniki przeprowadzonych analiz i obliczeń przedstawiono w formie graficznej - załącznik nr 1 mapy hałasu od nr 1 do nr 6. Organ odwoławczy stwierdził, że w analizie akustycznej uwzględniono tereny chronione akustycznie i ustalono, że na tych terenach, w tym w obrębie nieruchomości B. S., normy dopuszczalnego hałasu nie zostaną przekroczone, co oznacza, że zlokalizowane są poza obszarem oddziaływania akustycznego planowanej inwestycji. Nie znajdują zatem potwierdzenia podnoszone przez B. S. zarzuty dotyczące ww. analizy. W piśmie z 1 lipca 2025 r. autor ww. analizy ustosunkował się do pisma z 24 czerwca 2025 r. B. S. i wyjaśnił, że: 1. wąskie kompleksy leśne nie znajdują się na drodze propagacji fali dźwiękowej od najbliższej turbiny do najbliższych punktów kontrolnych w miejscowościach P. , B. oraz T. . Ponadto zwarte wielkoobszarowe kompleksy leśne mogą jedynie obniżyć poziom emisji w punktach kontrolnych, które przesłaniają, zaś sytuacja taka nie zachodzi w analizowanym obszarze; 2. obliczenia propagacji hałasu przeprowadzono zgodnie z normą PN ISO 9613-2. Przyjęto propagację hałasu z wiatrem od nadajnika do odbiornika, uwzględniając średnie wartości parametrów meteorologicznych, zaś rzeczywiste warunki meteorologiczne uwzględniane są podczas terenowych pomiarów kontrolnych; 3. w otoczeniu projektowanych pięciu turbin wiatrowych znajduje się jedna turbina wiatrowa (usytuowana na działce nr [...] obręb B.). Z uwagi na odległości pomiędzy turbinami (2572 m) oraz pomiędzy strefami oddziaływania akustycznego powodowanego pracą turbiny istniejącej oraz turbin projektowanych (około 1 km), oddziaływania nie kumulują się (rys.1; rys. 2). Brak jest również podstaw do uwzględniania w sporządzonej analizie akustycznej odziaływania farmy wiatrowej "C." obejmującej 16 turbin wiatrowych o mocy do 5 MW każda zlokalizowanej na działkach [...] obręb Ł., [...], [...] obręb M., [...], [...], [...] obręb P. , [...], 1. , [...] obręb T. w gminie C., w sprawie której toczy się dopiero postępowanie środowiskowe; 4. najnowsze badania hałasu infradźwiękowego w otoczeniu turbin wiatrowych wskazują, że dźwięki o niskiej częstotliwości emitowane przez elektrownie wiatrowe nie są szkodliwe dla zdrowia ludzkiego, co wynika z publikacji wymienionych przez autora analizy. Powodem powyższego jest fakt, że poziomy infradźwięków odbierane w otoczeniu farm wiatrowych mają wartości niższe od progu słyszenia (odbioru) tych częstotliwości przez człowieka. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że oddziaływanie akustyczne planowanej inwestycji będzie poddane ocenie po jej zakończeniu. Zgodnie z decyzję DŚU w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od uruchomienia projektowanej farmy wiatrowej inwestor został zobowiązany do wykonania kontrolnych pomiarów poziomów hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną, zgodnie z rozporządzeniem MŚ z 2007 r. Punkty pomiarowe należy zaplanować w pobliżu skrajnych zabudowań pobliskich miejscowości. W przypadku stwierdzenia przekroczeń natężenia hałasu w obrębie terenów zabudowanych, leżących w sąsiedztwie elektrowni wiatrowych, należy podjąć działania dla ograniczenia jego emisji poprzez dokonanie korekty nastaw każdej turbiny w taki sposób, aby eksploatacja nie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (pkt VII.1). Niezależnie od oddziaływania akustycznego wyznaczonego dla projektowanej farmy wiatrowej przy określaniu obszaru jej oddziaływania, organ odwoławczy, dokonując analizy przepisów odrębnych w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 u.p.b., mogących wprowadzać ograniczenia w zabudowie stwierdził, że należało uwzględnić również aktualne przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 317; dalej "ustawa wiatrakowa"), mimo, iż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy wiatrakowej, tj. przed 16 lipca 2016 r. Organ odwoławczy podał, że zrealizowanie inwestycji (wybudowanie elektrowni wiatrowej) może bowiem powodować ograniczenia w możliwości zagospodarowania sąsiednich nieruchomości i w tym zakresie należało przeanalizować przepisy ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 553 ze zm.; dalej "ustawa zmieniająca"). Organ odwoławczy omówił stosowne przepisy ustawy wiatrakowej i ustawy zmieniającej i wskazał, że lokalizacja 5 elektrowni wiatrowych na działce nr [...] powstałej z podziału działki nr [...] (elektrownie A1, A2, A3) i na działce nr [...] (elektrownie A4, A5) w obrębie T. wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) sąsiednich nieruchomości znajdujących się w odległości 700 m od elektrowni wiatrowych, określonej na podstawie art. 5 ustawy wiatrakowej. Obszar oddziaływania przewidzianych do realizacji każdej elektrowni wiatrowych obejmuje zatem teren wyznaczony wewnątrz okręgu o promieniu 700 m powiększony o połowę średnicy projektowanego wirnika wraz z łopatami. Na każdej z elektrowni wiatrowych przewidziano wirnik o średnicy 138 m, a zatem odległość, dla każdej z projektowanych elektrowni wiatrowych wynosi 769 m. Obszar oddziaływania elektrowni wiatrowych z uwagi na lokalizację zabudowy mieszkalnej związany z realizacją projektowanych elektrowni wiatrowych obejmie zatem teren wyznaczony wewnątrz okręgów wyznaczonych wokół każdej z elektrowni wiatrowych o promieniu 769 m. Załącznikiem do projektu budowlanego jest wizualizacja obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych uwzględniająca ww. odległości (rys. nr 9.1 i nr 9.2). W trakcie prowadzonych postępowań inwestor przedłożył dodatkowe opracowanie graficzne sporządzone na kopii mapy zasadniczej (załącznik nr 2 do pisma z 20 listopada 2024 r., załącznik do pisma z 4 kwietnia 2025 r.). Organ odwoławczy stwierdził, że analiza zebranych dokumentów i informacji nie wykazała, żeby w wyznaczonej na podstawie przepisów ustawy wiatrakowej odległości do 769 m od wież elektrowni wiatrowych występowały tereny przeznaczone pod zabudowę budynkami mieszkalnymi lub o funkcji mieszanej, a ponadto nie istnieją na tym terenie obiekty o takim przeznaczeniu. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, ograniczenia w możliwości realizacji zabudowy mieszkaniowej na sąsiednich nieruchomościach spowodowane budową projektowanych elektrowni wiatrowych nie będą wynikać z warunków określonych na postawie art. 4 ust. 4 ustawy wiatrakowej, które w okolicznościach niniejszej sprawy wyznaczane są z uwzględnieniem treści art. 5 ust. 1 pkt 5 lit.a ustawy wiatrakowej (w związku z uszczegółowieniem sposobu obliczania odległości wprowadzonym art. 1 pkt 8 ustawy zmieniającej - dla sytuacji, gdy nie dla wszystkich elektrowni wiatrowych przewidzianych na terenie, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym umożliwia lokalizację elektrowni wiatrowej, wydano pozwolenie na budowę). Organ odwoławczy podał, że zgodnie z § 10 ust. 2 mpzp z 2009 r. dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych dla terenu: 01 R/E do 1 elektrowni wiatrowej, 02 R/E do 5 elektrowni wiatrowych, 03 R/E do 14 elektrowni wiatrowych, 04 R/E do 3 elektrowni wiatrowych, 05 R/E do 1 elektrowni wiatrowej, 06 R/E do 1 elektrowni wiatrowej, 07 R/E do 2 elektrowni wiatrowych, 08 R/E do 2 elektrowni wiatrowej, 09 R/E do 4 elektrowni wiatrowej i 10 R/E do 1 elektrowni wiatrowej, zaś wniosek o pozwolenie na budowę farmy wiatrowej dotyczy budowy tylko 5 elektrowni wiatrowych na terenie 03 R/E. Ponadto analiza wizualizacji obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych (projekt budowlany rys. nr 9.1 i nr 9.2), opracowania graficznego zawierającego oznaczenia granic kart terenu mpzp z 2009 r. oraz m.in. obszaru omiatania = 69 m (który w całości znajduje się wewnątrz terenu 03R/E), z uwzględnieniem informacji dostępnych w SIP UM w C. wskazuje, że odległością krótszą, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 lit.a ustawy wiatrakowej jest odległość od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w mpzp z 2009 r. dopuszcza budowę elektrowni wiatrowych. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, wydanie pozwolenia na budowę wnioskowanych elektrowni i ich realizacja nie wprowadzi dodatkowego, szerszego ograniczenia w zabudowie nieruchomości sąsiednich niż istniejące, wynikające z mpzp z 2009 r., związane z przewidzianymi w tym planie terenami dopuszczającymi lokalizację elektrowni wiatrowych. Organ odwoławczy dokonał oceny lokalizacji nieruchomości stanowiących własność osób, wnoszących odwołania w stosunku do projektowanych turbin wiatrowych i wskazał, że: 1. B. S. jest właścicielem/współwłaścicielem położonych w obrębie ewidencyjnym P. : - działki nr [...] (grunty orne RV i RIV), znajdującej się na terenie oznaczonym na rysunku mpzp z 2009 r. symbolem 01MR - teren zabudowy zagrodowej i marginalnie na terenie 01 KDP(drogi publiczne); - działki nr [...] (grunty rolne zabudowane Br-RVI, grunty orne RVI) nieobjętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; - działki nr [...] (grunty rolne zabudowane Br-RVI, grunty orne RVI) w przeważającej części nieobjętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w niewielkiej części znajdującej się na terenie oznaczonym na rysunku mpzp z 2009 r. symbolem 04MR - teren zabudowy zagrodowej; 2. B. D. jest współwłaścicielem położonych w obrębie ewidencyjnym Psie Głowy: - działki nr [...] (użytki rolne zabudowane Br-RVI), nieobjętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; - działki nr [...] (grunty orne RVI), znajdującej się na terenie oznaczonym na rysunku mpzp z 2009 r. symbolem 04MR - teren zabudowy zagrodowej; 3. M. F. i B. G. są współwłaścicielami położonej w obrębie ewidencyjnym P. działki nr [...] (grunty orne RV i RIV), znajdującej się na terenie oznaczonym na rysunku mpzp z 2009 r. symbolem 05MR - teren zabudowy zagrodowej; 4. B. M. jest współwłaścicielem położonej w obrębie ewidencyjnym P. działki nr [...] (grunty orne RV i RIV), znajdującej się w części na terenie oznaczonym na rysunku mpzp z 2009 r. symbolem 05MR - teren zabudowy zagrodowej, a w części na terenie oznaczonym symbolem R - tereny upraw rolnych. Organ odwoławczy ustalił, że działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz część działki nr [...] przeznaczona w mpzp z 2009 r. pod zabudowę zagrodową znajdują się poza prognozowanym zasięgiem dopuszczalnego poziomu hałasu, zarówno w porze dziennej, jak i w porze nocnej, obowiązującego nie tylko dla terenów zabudowy zagrodowej, czy o funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej, ale również dla zabudowy jednorodzinnej (analiza akustyczna mapy hałasu od nr 1 do nr 6). Ponadto jak wskazują wyniki obliczeń prognozowanego hałasu w żadnym z punktów kontrolnych ustalonych dla ww. działek, nie osiąga on wartości 40 dB dla pory nocnej oraz 50 dB dla pory dziennej. Działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz część działki nr [...] (przeznaczona w mpzp z 2009 r. pod zabudowę zagrodową) znajdują się również w odległości większej niż 769 m od elektrowni wiatrowych (projekt budowlany -wizualizacja obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych - rys. nr 9.1 i nr 9.2, załącznik do pism z 20 listopada 2024 r. i z 4 kwietnia 2025 r.). Na pozostałej części działki nr [...], która znajduje się na terenie oznaczonym w mpzp z 2009 r. symbolem R o przeznaczeniu tereny upraw rolnych nie prognozuje się przekroczenia poziomu hałasu 45 dB, 50 dB i 55 dB (mapy hałasu od nr 2 do 6). Teren ten znajduje się natomiast w zasięgu izofony 40dB (mapa hałasu 1) i w odległości mniejszej niż 769 m od elektrowni wiatrowych. Przy czym w ustaleniach szczegółowych dla tego terenu zawartych w § 10 ust. 1 mpzp z 2009 r. wprowadzono zakaz zabudowy budynkami mieszkalnymi (pkt 2). Dopuszczono jedynie lokalizację budowli rolniczych i obiektów infrastruktury technicznej z zakazem wydzielenia pomieszczeń i lokalizacji obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi, których realizacja nie spowoduje trwałej zmiany przeznaczenia terenu w tym także ustalenia innego niż rolny zagospodarowania terenu (pkt 3). Powyższe zapisy mpzp z 2009 r. oznaczają, że zabudowa budynkami mieszkalnymi oraz obiektami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi części działki nr [...] położonej na terenie R - tereny upraw rolnych, nie jest dopuszczalna. Również lokalizacja stacji elektroenergetycznej na działce nr [...] obr. T. (na terenie oznaczonym w mpzp z 2009 r. symbolem 02E) w odległości ponad 600 m od działek wnoszących odwołania, na których możliwa jest zabudowa mieszkalna oraz ok. 370 m od części działki nr [...] przeznaczonej pod tereny upraw rolnych pozostaje bez wpływu na ich możliwość zagospodarowania. Zgodnie z projektem budowlanym generowane przez czynny obiekt pole elektromagnetyczne i hałas zamkną się w granicach ogrodzonego terenu stacji, zatem nie ma potrzeby wydzielania stref ograniczonego użytkowania. W miejscach dostępnych dla ludności emisje nie przekroczą wartości dopuszczalnych w środowisku oraz odpowiednich norm akustycznych. Ponadto analiza rysunków projektu zagospodarowania wskazuje, że również pozostała projektowana infrastruktura towarzysząca: projektowane drogi wewnętrzne, linie SN i WN ze światłowodami, sieć uziemiająca przewidziane są w znacznej odległości, nie mniejszej niż projektowana stacja elektroenergetyczna od analizowanych nieruchomości, co oznacza według organu odwoławczego, że z uwagi na ich charakter i usytuowanie nie będą miały wpływu na możliwość zagospodarowania działek pozostających we władaniu wnoszących odwołanie. Organ odwoławczy stwierdził, że żadna z działek osób wnoszących odwołanie nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Inwestycja ta nie będzie również wprowadzała ograniczeń w realizacji ewentualnej, przyszłej dopuszczalnej zabudowy mieszkaniowej na podstawie art. 4 ust. 4 ustawy wiatrakowej. Przedsięwzięcie nie spowoduje ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania ww. działek. Sposób oraz możliwość przyszłego zagospodarowania (w tym zabudowy) wszystkich nieruchomości, które są własnością/współwłasnością osób wnoszących odwołanie pozostanie bowiem taki sam niezależnie od tego, czy projektowana farma wiatrowa zostanie zrealizowana czy też nie. Zdaniem organu odwoławczego, wnoszący odwołania nie wykazali w istocie swego interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji organu I instancji, tj. nie wykazali, jaki z dotychczas dopuszczalnych sposobów zagospodarowania należących doń nieruchomości, będzie zależny - w świetle przepisów prawa - od projektowanej farmy wiatrowej. Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje z samej racji bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym bądź zarządcą nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której mają być prowadzone roboty budowlane objęte pozwoleniem. Konieczne jest wykazanie, że owa nieruchomość znajduje się w otoczeniu takiego obiektu budowlanego, którego realizacja wprowadza związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tejże nieruchomości (art. 3 pkt 20 u.p.b.). Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Według organu odwoławczego, położenie działek osób wnoszących odwołanie względem farmy wiatrowej, w tym elektrowni wiatrowych, nie pozwala na uznanie, iż sporna inwestycja spowoduje uciążliwości lub ograniczenia w możliwości nawet potencjalnego zagospodarowania, bądź korzystania z tych nieruchomości, które to uciążliwości lub ograniczenia, wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w tym ustawy wiatrakowej. Organ odwoławczy podał, że nie jest wystarczające subiektywne odczucie określonego podmiotu do przyjęcia, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Uciążliwości takie, jak np. negatywny wpływ wizualny, efekt migotania cienia, zanieczyszczenie światłem z sygnalizacji turbin, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danej osoby za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Również kwestie dotyczące spadku wartości nieruchomości rozważać można jedynie w kategorii interesu faktycznego. Ewentualnych roszczeń można dochodzić w trybie procesu cywilnego. Również zarzut pogorszenia warunków użytkowania działki rekreacyjnej/mieszkaniowej w sytuacji, gdy jak wykazano projektowana inwestycja w świetle obowiązujących przepisów prawa nie ma żadnego wpływu na sposób użytkowania wskazywanych w odwołaniu nieruchomości, nie może skutkować przyznaniem danej osobie statusu strony. W ocenie organu odwoławczego, projektowana farma wiatrowa nie spowoduje skutków, które mieściłyby się w pojęciu ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. a żadna z osób wnoszących odwołanie nie wykazała, że takie okoliczności występują. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że ustalił, iż żadna z osób, wnoszących odwołanie nie była stroną postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji i nie przysługiwało im prawo do wniesienia odwołania na podstawie art. 86g o.o.ś. Organ odwoławczy podał, że pismem z 4 czerwca 2025 r. zawiadomił strony na podstawie art. 10 § 2 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzeniem się co do jego treści. B. S. złożyła skargę na ww. decyzję i wniosła o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skutkujące ziszczeniem się przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wskazując, że w szczególności organ odwoławczy z urzędu nie zweryfikował, że pozwolenie na budowę zostało wydane przez organ I instancji z rażącym wadami prawnymi, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a które stanowią podstawy do unieważnienia ww. pozwolenia. Ponadto organ odwoławczy wbrew art. 159 k.p.a. nie wstrzymał z urzędu wykonania decyzji organu I instancji, mimo że taka sytuacja zachodziła w sprawie. 2. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.b u.p.b. w zw. z art. 72a o.o.ś, gdyż organ odwoławczy nie zweryfikował aktualności decyzji DŚU z uwagi na zmiany struktury podmiotowej inwestora. Organ I instancji wydał decyzję dla O. SA (dalej "spółka"), mimo iż nie wydano dla niej decyzji DŚU. Spółka nie wykazała też, że przeniesiono na nią uprawnienia z decyzji DŚU. W ocenie skarżącej, decyzja DŚU wygasła i w sprawie winna być wydana nowa decyzja DŚU, uwzględniająca również zmiany w projekcie planowanej inwestycji; 3. naruszenie art. 72 ust. 3 o.o.ś z uwagi na upływ terminu co do posługiwania się decyzją DŚU; 4. naruszenie przepisów w zakresie właściwości, przez brak weryfikacji czy którykolwiek element składowy zamierzenia nie planowany jest na terenie zamkniętym wobec uzgodnień z instytucjami wojskowymi; 5. naruszenie przepisów, odnoszących się do formy ochrony przyrody jakie obowiązują na terenie chronionego Krajobrazu [...], gdyż planowane prace naruszają zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu; 6. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skutkujących ziszczeniem się przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu przed organem I instancji w szczególności: - błędne zastosowanie przepisów określających zasady uczestnictwa stron postępowania w odniesieniu do przedsięwzięcia będącego przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko; - przyjęcie, że dla uznania za stronę postępowania mają jedynie znaczenie izofony przekraczające określoną ilość decybeli w przypadku przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji elektrowni wiatrowych; - nieprzeprowadzenie postępowania wymagającego udziału społecznego wraz z uprzednim przedłożeniem do akt sprawy aktualnej DŚU; - naruszenie przepisów wyłączających zastosowanie ogólnych reguł ustalenia stron postępowania; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skutkujących ziszczeniem się przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a., tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7. naruszenie przepisów mających istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy administracyjnego w zakresie: - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 72 ust. 3 w zw. z art. 72a, art. 88 o.o.ś., poprzez niewywiązanie się przez organ odwoławczy z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez niezebranie całego materiału oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie wszechstronnej całościowej oceny; - art. 10 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., przez manipulowanie faktami w celu wykluczenia partycypacji społecznej (kontroli społecznej) poprzez nierozpatrzenie pism podmiotów, które zgłosiły szereg uwag; - art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., przez błędne ustalenie i oznaczenie stron postępowania - art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania przez organy obu instancji z naruszeniem zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w tym w szczególności wybiórcze i nierówne traktowanie stron postępowania. Zarzuty skargi zostały szczegółowo uzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów skargi. Pismem z 26 stycznia 2026 r. zgłosiła swój udział w sprawie E. Spółka z o.o. z siedzibą w G., która wskazała, że na jej rzecz została przeniesiona decyzja organu I instancji z dnia 27 lutego 2025 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę planowanej inwestycji. Do pisma dołączono kopię decyzji Starosty [...] z dnia 18 sierpnia 2025 r. nr [...] na potwierdzenie ww. okoliczności. Spółka wniosła o oddalenie skargi, ustosunkowując się do zarzutów skarżącej. Na rozprawie skarżąca zgłosiła wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na złożenie przez Stowarzyszenie [...] "L. " w dniu 1 września 2025 r. wniosku do organu I instancji o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji DŚU. Do wniosku dołączono kopie: pisma Stowarzyszenia [...] "L. " z 19 lipca 2011 r.; zawiadomienia z 22 października 2025 r. organu I instancji o wszczęciu postępowania z wniosku ww. Stowarzyszenia o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji DŚU; zaświadczeń z 13 października 2025 r. i 9 lutego 2026 r. organu I instancji, że postępowanie z wniosku ww. Stowarzyszenia się toczy i nie zostało zakończone; zaświadczenia z 9 lutego 2026 r. organu I instancji, że w toku prac planistycznych dotyczących planu ogólnego wpłynęło pismo z 20 listopada 2025 r. Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego i postanowienie z dnia 4 grudnia 2025 r. Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji; postanowienia nr [...] z dnia 4 grudnia 2025 r. Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji; pisma z 20 listopada 2025 r. Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego Zdaniem skarżącej, kwestia ważności decyzji DŚU ma zasadnicze znaczenie w sprawie. Ponadto sprzeciw w stosunku do planowanej inwestycji wyrażają organy lotnictwa cywilnego i wojskowego. Pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania sądowego, gdyż kwestie w nim podnoszone pozostają bez wpływu na niniejsze postępowanie. Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania. W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącą okoliczności nie mają bezpośredniego wpływu na toczące się postępowanie sądowego. Na dzień rozpoznania sprawy decyzja DŚU jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Ponadto rozpoznanie sprawy nie wpłynie na ograniczenie praw strony wobec istnienia możliwości uruchomienia trybów nadzwyczajnych w sytuacji wyeliminowania z obrotu decyzji DŚU. Także na dzień rozpoznania sprawy dla terenu objętego inwestycją obowiązują zapisy mpzp z 2009 r. Prace planistyczne prowadzone przez Gminę związane z planem ogólnym trwają, czego dowodem są uwagi zgłaszane przez organy lotnictwa cywilnego i wojskowego, lecz zdaniem Sądu, mają one wyłącznie wpływ na kształt przyszłego planu ogólnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Spór dotyczy umorzenia postępowania odwoławczego wywołanego odwołaniem skarżącej z uwagi na uznanie, iż nie przysługuje jej przymiot strony. Jak wynika z akt, projekt planowanej inwestycji uległ zmianie w 2024 r. i w tym kształcie był oceniany pod kątem zgodności z prawem przez organy administracyjne. Ww. projekt planowanej inwestycji dołączono do skorygowanego przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę. Wskazać należy, że od dnia złożenia wniosku (tj. 22 czerwca 2012 r.) o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji uległy zmianie przepisy związane z lokalizowaniem elektrowni wiatrowych. Ma to istotne znaczenie dla określenia obszaru oddziaływania inwestycji. Organ, dokonując analizy przepisów odrębnych w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt. 20 u.p.b. mogących wprowadzać ograniczenia w zabudowie nieruchomości sąsiednich wskazał, że należy uwzględnić przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (ustawa wiatrakowa), nawet jeśli postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, zostało wszczęte przed wejściem w życie tej ustawy, tj. przed 16 lipca 2016 r. oraz przepisy ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (ustawa zmieniająca). Stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu, natomiast brak bezpośredniego wpływu sprawy na sferę prawną podmiotu nie zezwala na uznanie go za stronę w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. u.p.b., stanowiącego lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 u.p.b., jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej z dniem 28 czerwca 2015 r. ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - zgodnie z art. 6 ustawy zmieniającej oraz sprzed nowelizacji wprowadzonej z dniem 19 września 2020 r. ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - zgodnie z art. 25 ustawy zmieniającej). Organ odwoławczy wskazał, że ocena przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej będzie każdorazowo dokonywana przez pryzmat regulacji art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.p.b. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu następuje w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony postępowania w niniejszej sprawie, czego konsekwencją było umorzenie postępowania odwoławczego. Projektowane elementy farmy wiatrowej, ich parametry i usytuowanie szczegółowo opisano i przedstawiono w przedłożonym projekcie budowlanym sporządzonym 25 października 2024 r. Wskazać należy, że załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę jest decyzja Burmistrza C. z 19 grudnia 2011 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych w obrębach geodezyjnych: P. , P. , M. , L. , B. , T. w gminie C. wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą - "FW T. " (decyzja DŚU). Postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności, wywołane wnioskiem skarżącej jest w toku (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2026 r. o sygn. akt III OSK 596/23) i jak wynika z wniosku o zawieszenie postępowania, złożony został również wniosek Stowarzyszenia [...] "L. " o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji DŚU. Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności nie mają bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Na dzień rozprawy decyzja Burmistrza C. z 19 grudnia 2011 r. jest ostateczna, pozostaje w obrocie i jest wiążąca dla organów architektoniczno-budowlanych. W niniejszym postępowaniu sądowym Sąd nie bada prawidłowości decyzji DŚU. W ramach postępowania o wydanie DŚU organ uzyskał stosowne stanowiska i uzgodnienia, okoliczność, że obecnie w toku prac planistycznych nad planem ogólnym organy lotnictwa wnoszą uwagi związane z lokalizacją elektrowni wiatrowych ma wpływ wyłącznie na przyszłość, tj. na kształt założeń planu ogólnego. Z akt wynika, że inwestor nie wystąpił z wnioskiem o ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę nie zawiera zmian w stosunku do wymagań określonych w decyzji DŚU. Nie ma więc zastosowania art. 88 ust. 1 o.o.ś. Fakt realizacji tylko części zamierzenia opisanego decyzją DŚU (rezygnacja z lokalizacji elektrowni wiatrowych na działce nr [...] i nr [...] obręb P. ) i ograniczenie inwestycji do pięciu elektrowni wobec dopuszczonych decyzją DŚU siedmiu nie oznacza konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania środowiskowego. W decyzji DŚU wyraźnie wskazano bowiem ilość i parametry elektrowni wiatrowych jako maksymalne możliwe do realizacji. W ramach niniejszego postępowania nie zachodzą okoliczności uzasadniające przeprowadzenie w tym postępowaniu ponownej oceny oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji. W sprawie nie ma zastosowania art. 28 ust. 4 u.p.b. W ocenie Sądu, ograniczenia w zagospodarowaniu działek skarżącej nie wynikają z decyzji DŚU. Decyzją tą nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania (pkt VIII). Nie nałożono również obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji m.in. pozwolenia na budowę (pkt IX). Wbrew zarzutom skarżącej, nie został przekroczony termin określony w art. 72 ust. 3 o.o.ś. Z punktu widzenia decyzji środowiskowej i jej wpływu na decyzję o pozwoleniu na budowę, prawnie istotne jest tylko zachowanie terminu do złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczność natomiast, że wskazywany termin upłynął w toku postępowania o pozwolenie na budowę, nie ma istotnego znaczenia (por. wyrok NSA z 23 lutego 2016 r. o sygn. akt II OSK 335/15). Wniosek o pozwolenie na budowę, do którego dołączono decyzję DŚU został złożony w organie I instancji w dniu 22 czerwca 2012 r., zaś prowadzone postępowanie administracyjne było kontynuacją postępowania wszczętego na podstawie ww. wniosku. Wskazać należy, że decyzja DŚU wydana została na rzecz B. spółki z o.o., która 31 sierpnia 2016 r. została połączona z E. SA i zgodnie z art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. cały majątek B. spółki z o.o. został przeniesiony na E. SA. W dniu 13 września 2017 r. E. SA została połączona z E. spółką z o.o. i zgodnie z art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. cały majątek E. SA został przeniesiony na E. spółkę z o.o. W dniu 22 stycznia 2024 r. E. spółka z o.o. została połączona z O. SA i zgodnie z art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. cały majątek E. spółka z o.o. został przeniesiony na O. SA. Zgodnie z art. 494 § 1 k.s.h., spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Stosownie do art. 494 § 2 k.s.h., na spółkę przejmującą albo spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Przepisy te regulują sukcesję uniwersalną wynikającą z połączenia się spółek handlowych. Od dnia połączenia podmiotem wszelkich praw i obowiązków staje się spółka przejmująca lub nowo zawiązana, gdyż spółka przejmowana albo spółki łączące się przez zawiązanie nowej spółki ulegają rozwiązaniu bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. Następuje nabycie praw pod tytułem ogólnym, czyli następca prawny nabywa ogół praw i obowiązków w drodze jednej czynności prawnej. Stanowi zatem odróżnienie od sukcesji singularnej, w wyniku której następuje przejście jednego prawa lub zobowiązania. Nieprzejście zezwoleń, koncesji i ulg jest wyjątkiem od zasady określonej w art. 494 § 2 k.s.h., zatem przepis ustawy lub zapis decyzji wyłączający sukcesję musi być wyraźny, a nie dorozumiany (por. wyrok NSA z 4 lutego 2020 r. o sygn. akt II GSK 3025/17). Mimo istnienia odrębnego trybu przeniesienia decyzji środowiskowej, uregulowanego w art. 72a ust. 1 o.o.ś., w przypadku przejęcia spółki zastosowanie będzie miała zasada uniwersalnej sukcesji, wyrażona w art. 494 § 2 k.s.h. Z brzmienia art. 72a o.o.ś. nie wynika bowiem jej wyłączenie. Uprawnienia przyznane spółce B. decyzją DŚU, wbrew zarzutom skarżącej przechodziły zatem na kolejne spółki przejmujące, a podstawą następstwa prawnego w drodze sukcesji uniwersalnej jest art. 494 § 2 k.s.h. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że nieruchomości skarżącej pozostają poza oddziaływaniem akustycznym projektowanej farmy wiatrowej oraz poza obszarem wyznaczonym na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów ustawy wiatrakowej z uwzględnieniem przepisów ustawy zmieniającej w związku z tym, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy wiatrakowej, tj. przed 16 lipca 2016 r. Również stacja elektroenergetyczna oraz pozostała projektowana infrastruktura towarzysząca z uwagi na ich charakter i usytuowanie nie będzie miała wpływu na możliwość zagospodarowania działek pozostających we władaniu skarżącej. Żadna z działek skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Inwestycja nie będzie wprowadzała ograniczeń w realizacji ewentualnej, przyszłej dopuszczalnej zabudowy mieszkaniowej na podstawie art. 4 ust. 4 ustawy wiatrakowej. Przedsięwzięcie nie spowoduje ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania tych działek. Sposób oraz możliwość przyszłego zagospodarowania (w tym zabudowy) nieruchomości skarżącej pozostanie taki sam niezależnie od tego, czy projektowana farma wiatrowa zostanie zrealizowana czy też nie. Nie jest zatem zależny od projektowanej farmy wiatrowej. Wskazać należy, że planowane elektrownie wiatrowe zlokalizowano poza obszarem chronionego krajobrazu P. . Dla terenu objętego inwestycją obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. . Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że wydanie pozwolenia na budowę wnioskowanych elektrowni i ich realizacja nie wprowadzi dodatkowego, szerszego ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżącej niż istniejące i wynikające z mpzp z 2009 r., związane z przewidzianymi w tym planie terenami dopuszczającymi lokalizację elektrowni wiatrowych. Podkreślić należy, że przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje z samej racji bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym bądź zarządcą nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której mają być prowadzone roboty budowlanego objęte pozwoleniem. Konieczne jest wykazanie, że owa nieruchomość znajduje się w otoczeniu takiego obiektu budowlanego, którego realizacja wprowadza związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tejże nieruchomości (art. 3 pkt 20 u.p.b.). Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Według Sądu, położenie działek skarżącej względem planowanej inwestycji nie pozwala na uznanie, iż inwestycja spowoduje uciążliwości lub ograniczenia w możliwości nawet potencjalnego zagospodarowania, bądź korzystania z tych nieruchomości, które to uciążliwości lub ograniczenia, wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w tym ustawy wiatrakowej. W tym względzie nie jest wystarczające subiektywne odczucie skarżącej, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Uciążliwości wskazywane przez skarżącą takie jak negatywny wpływ wizualny, efekt migotania cienia, zanieczyszczenie światłem z sygnalizacji turbin nie wynikają z przepisów prawa i nie dają podstawy do uznania jej za stronę postępowania. Mogą świadczyć jedynie o istnieniu faktycznego, a nie interesu prawnego skarżącej. Również kwestie dotyczące spadku wartości nieruchomości rozważać można jedynie w kategorii interesu faktycznego. Ewentualnych roszczeń można dochodzić w trybie procesu cywilnego. Także podnoszony przez skarżącą zarzut pogorszenia warunków użytkowania działki rekreacyjnej/mieszkaniowej w sytuacji, gdy jak wykazano projektowana inwestycja w świetle obowiązujących przepisów prawa nie ma żadnego wpływu na sposób użytkowania nieruchomości, nie może skutkować przyznaniem jej statusu strony. W ocenie Sądu, projektowana farma wiatrowa nie spowoduje skutków, które mieściłyby się w pojęciu ochrony uzasadnionych interesów skarżącej, zaś skarżąca nie wykazała, że takie okoliczności występują. Zdaniem Sądu, w sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani procesowego. Organy zebrały materiał dowodowy, dokonały jego oceny i wywiodły z niego logiczne wnioski. Okoliczność, że skarżąca nie akceptuje stanowiska organów nie świadczy o naruszeniu przez nie przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.