II SA/Sz 724/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Naczelnik Urzędu Celnego w Szczecinie wydał w dniu 24 czerwca 2015 r. decyzję, w której wymierzył S S, dalej "skarżący", karę pieniężną za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości [...] zł. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu 13 lipca 2015 r. w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej "o.p.". Skarżący złożył w dniu 10 listopada 2015 r. (data nadania w polskim urzędzie pocztowym) odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Skarżący podał, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Wskazał, że od 1 czerwca do 30 września 2015 r. przebywał poza miejscem swojego zamieszkania w związku z sezonowo wykonywana pracą w charakterze [...] na campingu W w D. Na powyższą okoliczność skarżący przedstawił stosowną umowę. Skarżący podał, że o fakcie wydania ww. decyzji dowiedział się w dniu 3 listopada 2015 r. w związku z doręczeniem mu tytułu wykonawczego. Skarżący wyjaśnił, że pozostawał w stałym kontakcie ze swoją matką, z którą mieszka pod adresem, na który organ kierował korespondencję, lecz nie uzyskał od niej wiedzy o pozostawieniu awiza o przesyłce. Zdaniem skarżącego, dołożył on należytej staranności aby zadbać o swoje interes, gdyż dowiadywał się u domownika o przychodzące do niego listy i mimo swojego wysiłku nie był w stanie skorzystać ze swojego prawa i zaskarżyć decyzji w terminie. Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie wydał w dniu 27 kwietnia 2016 r. postanowienie nr [...], w którym odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie z dnia 24 czerwca 2015 r. Organ przedstawił stan faktyczny w sprawie i przywołał treść art. 162 § 1, art. 163 § 1, art. 169 § 1, art. 149, art. 150 § 1 i 2 o.p. Organ wskazał, że przesyłka zawierająca ww. decyzja była dwukrotnie awizowana i nie została odebrana w terminie przez skarżącego. W ocenie organu, ww. decyzję doręczono skutecznie skarżącemu w dniu 13 lipca 2015 r., zaś termin do złożenia odwołania upływał w dniu 27 lipca 2015 r. Organ wskazał, że skarżący dochował terminu z art. 162 § 1 o.p. i złożył ww. wniosek w terminie 7 dni wraz ze złożeniem odwołania od ww. decyzji. Zdaniem organu, skarżący nie wypełnił przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Organ podał, że dokonał doręczenia ww. decyzji na adres skarżącego. Skarżący wiedząc, że przez dłuższy czas nie będzie przebywał w miejscu zamieszkania mógł zawiadomić organ o zmianie swojego adresu. Organ wskazał, że skarżący wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu. Organ wskazał, że skarżący był informowany o prawie ustanowienia pełnomocnika w sprawie. W ocenie organu, fakt wyjazdu skarżącego do pracy sezonowej nie można uznać za niezależną od woli strony przeszkodę uniemożlwiającą zachowanie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji. Skarżący złożył skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie art. 162 § 1 o.p. polegające na odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji, mimo, że okoliczności przedstawione we wniosku uprawdopodobniły fakt, iż uchybił on terminowi w sposób niezawiniony, gdyż nie posiadał wiedzy o doręczeniu ww. decyzji, a brak tej wiedzy wystąpił pomimo zachowania należytej staranności o swoje interesy, co wyrażało się kontrolowaniu przez niego dostarczanej na jego adres korespondencji. Organ w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Sąd wskazał, co następuje: Zgodnie z art. 223 § 1 o.p., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 233 § 2 o.p.). Stosownie do art. 162 § 1 o.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 o.p.). Sąd administracyjny dokonujący kontroli postanowienia w sprawie przywrócenia terminu jest uprawniony w granicach tej sprawy do sprawdzenia, czy doręczenie pisma wywołującego bieg uchybionego terminu było skuteczne. Podstawowym warunkiem przywrócenia terminu jest bowiem uchybienie terminowi. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że doręczenie skarżącemu ww. decyzji było prawidłowe w trybie art. 150 o.p. w dniu 13 lipca 2015 r. i termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 27 lipca 2015 r. Uchybienie terminowi oznacza niewykonanie określonej czynności procesowej w ściśle określonym czasie. Przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego. Dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: 1) uchybienie terminowi, 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. W niniejszej sprawie bezsporne było, że skarżący uchybił terminowi do złożenia odwołania od ww. decyzji i złożył stosowny wniosek o jego przywrócenie we właściwym terminie wraz ze złożeniem odwołania od ww. decyzji. Kwestią sporną w sprawie była okoliczność, czy skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu ww. terminu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania w sprawie. Z akt wynikało, że skarżący ma świadomości toczącego się postępowania (od 2014 r.), był on informowany przez organ o obowiązku powiadamiania o zmianie adresu dokonanej w ciągu 6 miesięcy od dnia zakończenia kontroli celnej na podstawie art. 290 § 2 pkt 8 o.p. w zw. z art. 52 ustawy o Służbie Celnej (protokół z kontroli z dnia 24 marca 2014r.) oraz o zapoznaniu się z materiałami sprawy i możliwości ustanowienia pełnomocnika na podstawie art. 178 o.p., art. 136 o.p. i art.137 o.p., a także o obowiązku zawiadomienia organu o zmianie adresu na mocy art. 146 o.p. (postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia 23 czerwca 2014 r.). O możliwości ustanowienia pełnomocnika w sprawie organ informował skarżącego także w postanowieniu o podjęciu zawieszonego postępowania z dnia 1 grudnia 2014 r., jak i w postanowieniu o wyznaczeniu terminu do zapoznania się z aktami sprawy z dnia 16 marca 2015 r. W tym ostatnim postanowieniu organ poinformował skarżącego także o obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu. Zdaniem Sądu, skarżący, wyjeżdżając do pracy sezonowej w innej miejscowości i wiedząc o toczącym się postępowaniu powinien należycie zadbać o swoje interesy bądź to zawiadomić organ o zmianie adresu do korespondencji przez czas przebywania poza swoim miejscem zamieszkania, bądź ustanowienia pełnomocnika w sprawie lub pełnomocnika do odbioru korespondencji. Okoliczność, że skarżący dowiadywał się u swojej matki, z którą mieszka o przychodzącą korespondencję, nie mógł w ocenie Sądu, stanowić podstawy do przywrócenia mu terminu do złożenia ww. odwołania. Skarżący nie zachował należytej staranności w zabezpieczeniu swoich uprawnień. Przeszkodę w możliwości złożenia odwołania od ww. decyzji w terminie w postaci wyjazdu do pracy poza miejsce zamieszkania, skarżący mógł, w ocenie Sądu, przezwyciężyć przez stosowne działania, o których Sąd wspomniał powyżej. Wobec powyższych rozważań Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.