II SA/Sz 725/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W. T. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., nr [...], na podstawie której organ I instancji wymierzył W. T., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach do gry poza kasynem gry – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja została zaskarżona przez W. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku W. T. wskazał, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji może spowodować utratę jego płynności finansowej, co w konsekwencji może mieć wpływ na sytuację jego rodziny - poprzez pozbawienie jej środków do życia, a tym samym może mieć wpływ na sytuację jego córki, wymagającej stałej opieki matki. Podkreślił, że brak środków finansowych może bowiem spowodować, że popadnie w spiralę zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie trudne do odwrócenia. Na potwierdzenie swojej sytuacji finansowej skarżący przedłożył zeznania roczne PIT, wyciągi z rachunków bankowych, a także inne dokumenty (w tym bilans firmy na dzień 31.12.2015 r. i na koniec kwietnia 2016 r.) obrazujące jego aktualną sytuację finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję, może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie wystąpienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej należy do wnioskującego o jej udzielenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Mając na uwadze argumenty przedstawione we wniosku, sąd uznał, że skarżący uprawdopodobnił w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki w przypadku wyegzekwowania przez organ żądanej kwoty. Nadesłane przez wnioskodawcę dokumenty, obrazujące jego obecną sytuację finansową, w ocenie sądu, uzasadniają zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podzielić stanowisko strony skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej firmy, a ostatecznie nawet do likwidacji działalności gospodarczej, a co za tym idzie pozbawienia skarżącego środków do życia. Na marginesie należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powoduje również, że nie podlega wykonaniu decyzja organu pierwszej instancji. Decyzja pierwszoinstancyjna z momentem zakwestionowania jej wniesionym odwołaniem nie uzyskała waloru wykonalności (art. 239a ustawy Ordynacja podatkowa). Taki walor uzyskała natomiast ostateczna decyzja organu drugiej instancji w momencie jej wydania. Dopiero utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji powoduje, że decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone. Wykonalność decyzji organu I instancji jest ściśle związana z wykonalnością decyzji organu II instancji. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak na wstępie.