II SA/Sz 728/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie Barbary Rzuchowskiej sprawy ze skargi L. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wydobywania kopaliny bez koncesji postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu L. G. kwotę [...] złotych tytułem uiszczonego wpisu Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] , wydanym na podstawie art. 98 § 1, art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), Starosta odmówił L. G. zawieszenia postępowania w sprawie wydobywania bez koncesji kopaliny pospolitej z przestrzeni pomiędzy obszarem górniczym "[...]" ustanowionym w koncesji udzielonej przez Starostę ego i obszarem górniczym "[...] " ustanowionym w koncesji udzielonej przez Marszałka Województwa, tj. z terenu działek ewidencyjnych[...] – obręb [...] miasta [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcie organ podał, że pismem z dnia [...] r. pełnomocnik strony zwrócił się do Starosty ego o zawieszenie postępowania do czasu sporządzenia na zlecenie strony operatu stanowiącego dowód w sprawie, jednak organ stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku. Wskazane rozstrzygnięcie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o trybie i terminie jego zaskarżenia w drodze zażalenia zostało skierowane na podany przez stronę adres pełnomocnika. Kwestionując zaskarżone rozstrzygnięcie L. G. złożył na nie zażalenie wnosząc jednocześnie o jego uchylenie. Po rozpoznaniu wskazanego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Nie zgadzając się z przedmiotowym postanowieniem L. G. złożył od niego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie art. 97 § 1 i art. 98 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wnosząc jednocześnie o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie, która miała miejsce w dniu [...] r. obecna na sprawie Prokurator Prokuratury Apelacyjnej [...] wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2). Objęte kontrolą w niniejszym postępowaniu postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania nie można zakwalifikować do żadnej z wymienionych kategorii, bowiem nie rozstrzyga o istocie sprawy, nie kończy postępowania, ani nie służy na nie zażalenie. W tym miejscu zwrócić należy uwagę na treść art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", zgodnie z którym na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Kwestię zażaleń od postanowień podjętych w sprawach dotyczących zawieszenia postępowania reguluje przepis art. 101 § 3 K.p.a., którego treść uległa zmianie wprowadzonej ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011r. Zwrócić należy uwagę, że w poprzednim stanie prawnym obowiązującym do dnia 10 kwietnia 2011 r. przepis art. 101 § 3 K.p.a. miał następującą treść: na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Na tej podstawie przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia, czyli na postanowienie o zawieszeniu postępowania, odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu postępowania oraz odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Z kolei w myśl nowego brzmienia art. 101 § 3 K.p.a. nadanego ustawą nowelizującą – na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, regulacja zawarta w powołanym przepisie w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonych postanowień wskazuje, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skoro od postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje, zatem niedopuszczalna jest skarga na to postanowienie do sądu administracyjnego. Możliwość zaś kwestionowania postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania będzie miała miejsce w toku kontroli instancyjnej przed organami administracji publicznej, w sytuacji złożenia przez stronę odwołania od decyzji. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu. W przedmiocie kosztów Sąd orzekł stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.