II SA/Sz 729/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 26 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego obowiązku, nakazując jednocześnie wykonanie obowiązku w terminie do dnia [..] r., w pozostałej zaś części - nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości [..]usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego części obiektu budowanego powodujących zawilgocenie ścian zewnętrznych piwnic i parteru, znajdujących się na granicy działek nr [...] i [..] z obrębu [..] budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy [...], poprzez wykonanie izolacji przeciwwilgociowej - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Pismem z dnia [...] r. Wspólnota Mieszkaniowa złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną wyżej decyzję. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd pismem z dnia [...] r. zobowiązał skarżącą do wykazania i uzasadnia przesłanek wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jednocześnie pouczając o treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Wspólnota Mieszkaniowa wskazała, że wykonanie izolacji przeciwwilgociowej w terminie wskazanym w zaskarżonej decyzji z przyczyn obiektywnych nie jest możliwe do zrealizowania, pomijając nawet fakt, że wykonanie izolacji jest zbędne i niecelowe (dowód: załączone do akt sądowych oświadczenie inż. M. K. z dnia [...] r.). Skarżąca nadto podniosła, że z uwagi na dużą liczbę spraw jakie rozpoznaje WSA, trudno oczekiwać, aby wyrok w sprawie mógł zostać ogłoszony do dnia [...] r. Tak więc w przypadku niewstrzymania przez Sąd wykonania decyzji I i II instancji, organ nadzoru budowalnego będzie mógł na drodze egzekucji administracyjnej nałożyć znaczną karę na Wspólnotę, na podstawie art. 94 w zw. z art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jak również innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (zd. ostatnie ww. przepisu). Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania stanowi zarówno decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji. W związku z tym, że zaskarżona do Sądu decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia obowiązku wykonania izolacji przeciwwilgociowej, a jedynie określa na nowo termin jego wykonania, należało przyjąć, że wniosek o wstrzymanie należy odnieść do decyzji organu drugiej instancji. Jak wynika z cytowanego wyżej art. 61 § 3 ustawy, zastosowanie tymczasowej ochrony, polegającej na wstrzymaniu wykonania decyzji wiązać się musi ze spełnieniem, co najmniej jednej ustawowej przesłanki, tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie żądania powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne, popartych faktami oraz ewentualnie stosownymi dowodami. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Oparcie uzasadnienia wniosku na twierdzeniu, że decyzja nie jest możliwa do wykonania z przyczyn obiektywnych i jest zbędna, nie stanowi o konkretyzacji przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż okoliczności te same w sobie nie wskazują na powstanie znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia te nie odnoszą się do podstaw prawnych wniosku, lecz stanowią o zarzutach wniesionych względem decyzji objętej skargą. Zauważyć należy, że zarówno kwestie wykonalności decyzji jak i celowości nałożenia obowiązku w postaci wykonania izolacji przeciwwilgociowej są zagadnieniami natury merytorycznej, które podlegają ocenie przy rozpoznawaniu skargi na rozprawie. Natomiast na obecnym etapie postępowania, Sąd nie może wnikać w meritum sprawy, albowiem przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Również podniesiona we wniosku okoliczność ewentualnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie nałożonego obowiązku wykonania izolacji przeciwwilgociowej, nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej, albowiem nie stanowi bezpośredniego następstwa jej wykonania. Zaskarżona decyzja nie powoduje bowiem skutków w postaci nałożenia środków wynikających z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czy też wskazanej we wniosku, dalej idącej kary grzywny, o której mowa w art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, tj. za wykroczenie polegające na niestosowaniu się, pomimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej, do wydanych, na podstawie ustawy Prawo budowlane, decyzji właściwych organów. Stwierdzić zatem należy, że argumenty wniosku w żaden sposób nie wskazują na możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd z urzędu również nie dostrzegł żadnych okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie przedmiotowego wniosku. W związku z tym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu merytorycznego rozpoznania zasadności zarzutów skargi, nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.