II SA/Sz 731/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ł. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi Decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na J. Ł. prowadzącą działalność gospodarczą "[...]" w [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za niezgodne z przepisami wykonywanie transportu drogowego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że ww. decyzja z dnia [...] r. zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia do sądu administracyjnego, została doręczona pełnomocnikowi skarżącej M. B. , w trybie określonym w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, w dniu [...] r. W dniu [...] r. została nadana w palcówce pocztowej skarga na powyższą decyzję. W skardze pełnomocnik S. P. zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podał, że uchybienie terminowi wynikało z okoliczności niezależnych, ponieważ w okresie biegu terminu do złożenia skargi dotychczasowemu pełnomocnikowi zmarła osoba bliska - siostra małżonki, jednocześnie córka właścicielki przedsiębiorstwa. W związku z tą tragiczną okolicznością, u pełnomocnika nasiliły się objawy choroby przewlekłej i nie był w stanie złożyć skargi. Na potwierdzenie powyższych okoliczności pełnomocnik załączył kserokopię aktu zgonu K. Ł. oraz zaświadczenie z Poradni Odwykowej NZOZ "[...] " w [...], z którego wynika, że od [...] r. M. B. podjął terapię odwykową. Zarządzeniem Sądu z dnia [..] ] r. zobowiązano pełnomocnika do podania w terminie 7 dni – od daty doręczenia niniejszego wezwania, kiedy dowiedział się o wydaniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Drogowego z dnia [...] r. – pod rygorem odmowy przywrócenia terminu do złożenia skargi. W odpowiedzi pełnomocnik oświadczył, że informacje o powyższej sprawie uzyskał w dniu 1 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. skargę wnosi się do sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu ( art. 87 § 1 P.p.s.a ). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu ( § 2). Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu obowiązku maksymalnej w danych warunkach staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Natomiast do sądu należy ocena, czy uprawdopodobnienie braku winy nastąpiło, czy nie. Sąd nie jest związany twierdzeniami wniosku, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sadu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia okoliczności mających wpływ na brak winy w uchybieniu terminu. Podstawą tej oceny powinien być obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przede wszystkim należy wskazać, że pełnomocnik skarżącej w zakreślonym siedmiodniowym terminie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, dokonując jednocześnie uchybionej czynności. Uprawdopodobnił również okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – śmierć bliskiej osoby, choroba poprzedniego pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż wyznaczony pełnomocnik nie był pełnomocnikiem zawodowym, a więc w nagłym przypadku niemożności osobistego podjęcia działań mających na celu zaskarżenie decyzji nie mógł wyznaczyć innej osoby do jego zastępowania, sąd uznał, że skarżąca uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.