II SA/Sz 733/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie: Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. J. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 733/13 w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego p o s t a n a w i a odmówić wykładni wyroku. Wyrokiem z dnia 11 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...]. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wnioskiem z dnia 25 listopada 2013 r. S. J. wniósł o wykładnię tego wyroku: "przez wskazanie jakich przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zastosowanych przez organ dokonał kontroli sąd z uwagi, iż wskazany powyżej ogólnikowy przepis nie może mieć zastosowania." W uzasadnieniu skarżący przytoczył fragment uzasadnienia wyroku, w którym Sąd powołując się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdził, że prawidłowo organ zakwalifikował planowane przedsięwzięcie jako nie wypływające negatywnie na środowisko. A skoro inwestycja nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to nie ma obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Następnie skarżący podniósł: "W związku z powyższym, iż w Polsce stosuje się i kontroluje konkretne przepisy prawa materialnego wnoszę o wskazanie jak interpretować przywołane ogólnikowe przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) w sytuacji, w której taka jednostka prawna nie istnieje z uwagi, iż wskazany normatyw ma paragrafy, ustępy, punkty i litery tym bardziej, iż decyzja lokalizacyjna nie określa nawet jakie moce anten analizowano." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie, stosownie do art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania, czy też skutków jakie wyrok wywołuje. Treść wyroku, o wykładnię którego zwrócił się skarżący, nie budzi wątpliwości. Zarówno sentencja, jak i uzasadnienie sformułowane zostały w sposób jasny, zrozumiały i nie wymagają dodatkowych wyjaśnień. Nie budzi wątpliwości, że w uzasadnieniu Sąd nie powołał się na konkretne przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Wynika to z faktu, że planowane przedsięwzięcie nie oddziałuje negatywnie na środowisko, a zatem nie mogło zostać wymienione w żadnym z przepisów rozporządzenia. Tylko przedsięwzięcia negatywnie oddziałujące na środowisko wymienione są w treści rozporządzenia i w odniesieniu do tego rodzaju inwestycji możliwe jest przywołanie konkretnego przepisu rozporządzenia. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji – na podstawie art. 158 wymienionej na wstępie ustawy.