II SA/Sz 733/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "B. , P. , "P. M." Spółki z o.o. z siedzibą w D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. . "B. , P., "P. M." Spółka z o.o. z siedzibą w D., reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpili ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. K. pozwolenia na budowę obiektu liniowego – sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej w miejscowości D., przy ul. [...], na działkach nr ew. [...]. W treści skargi, sformułowali skarżący wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem w wypadku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli, zdaniem skarżących, uniknąć znacznych utrudnień w korzystaniu z przedmiotu własności oraz szkód majątkowych o wielkiej wartości, tym bardziej, że inwestorzy nie przygotowali się do wykonania inwestycji w sposób profesjonalny, pozwalający przypuszczać, że ww. utrudnienia będą przez nich minimalizowane. Brak podstawowych ustaleń co do odpowiedzialności za przywrócenie drogi do stanu poprzedniego, technologii jej ponownego wykonania oraz sposobu korzystania z terenu, na którym będą prowadzone roboty uprawdopodobniają, zdaniem skarżących, iż w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub w części. Jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi administracyjnemu, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności, jest sąd (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z poglądami orzecznictwa sądowego, wypracowanego na tle stosowania ww. art. 61 § 3 P.p.s.a., obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, opubl. w Lex nr 1624317). Użyte w powołanym wyżej przepisie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy przedmiotowego żądania. Sąd musi dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazali wystąpienia okoliczności, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie stanowi dostatecznego uzasadnienia przedmiotowego wniosku tego rodzaju argumentacja, jak utrudnienia w sposobie korzystania z nieruchomości wynikające z prowadzenia prac budowlanych czy brak profesjonalnego przygotowania inwestora do procesu budowlanego. Skarżący winni uprawdopodobnić, że w stosunku do nich stopień utrudnień, wynikający z realizacji procesu budowlanego, jest tego rodzaju, że przekracza ponad przeciętną miarę. Kwestia niedogodności dla nieruchomości sąsiedniej ze strony inwestora realizującego określone zamierzenie budowlane, nie może być uznana za którekolwiek z niebezpieczeństw z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1391/14, opubl. w Lex nr 1624487). To inwestor realizując inwestycję na mocy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę podejmuje ryzyko, iż w razie wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a nawet do wykonania rozbiórki. Skarżący nie określili także wielkości szkody jaka ich zdaniem wynika z wykonania zaskarżonej decyzji, ani nie przedstawili dowodów, pozwalających zweryfikować wyliczenie tej szkody. Z kolei wywody odnoszące się do braku ustaleń w zakresie odpowiedzialności za przywrócenie drogi do stanu poprzedniego, technologii jej wykonania czy sposobu korzystania z terenu w trakcie realizacji inwestycji, są zarzutami kierowanymi przeciwko legalności wydanej decyzji. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania, sąd nie jest władny ocenić zgodność z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a jedynie bada czy występuje prawdopodobieństwo wystąpienia następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie może wywołać wykonanie danego aktu lub czynności. Sąd wskazuje ponadto, że decyzji organu I instancji z dnia [...] r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności, na mocy art. 108 § 1 K.p.a. Stosownie do tego przepisu, decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Przyjmując takie rozwiązanie ustawodawca uznał, że jest ono konieczne ze względu na dobra i wartości określone w tym przepisie. Wstrzymanie wykonania decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. byłoby zatem działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 289/11, opubl. w Lex nr 783718) Reasumując, wobec braku należytego umotywowania, Sąd uznał, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wykazali negatywnych następstw określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., jakie mogą wiązać się z wykonaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, okoliczności tego rodzaju nie można było wywieść z akt sprawy. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.