II SA/Sz 735/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia[...], wydaną z upoważnienia Burmistrza [...] przez pełniącą obowiązki Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej – J.G., na podstawie art. 1-7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), § 1-5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817), wyroku Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. Nr 84, poz. 587, z 18 maja 2006 r.), uchwały Rady Miejskiej w Choszcznie z dnia 12 grudnia 2006 r., Nr III/17/2006, w sprawie ustalenia wysokości dodatków mieszkaniowych dla mieszkańców Gminy Choszczno (Dz. Urzędowy Woj. Zachodniopomorskiego z 2007 r. Nr 2 poz. 36) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej zwanej "K.p.a.") w związku z upoważnieniem Burmistrza [...] nr [...]r., przyznano K.G. zam. w [...] dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł, w tym ryczałt w wysokości [...] zł na okres [...] miesięcy, począwszy od dnia [...] W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że K.G. sam zamieszkuje w lokalu o powierzchni użytkowej [...] m2, jego średni miesięczny dochód w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wyniósł [...] zł, w związku z czym spełnił on warunki do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Od powyższej decyzji K.G. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W jego uzasadnieniu podniósł, że skierowane doń pismo zatytułowane "decyzja", nie jest określoną przez przepisy prawa decyzją administracyjną. Na potwierdzenie niniejszego stanowiska K.G. wskazał, że: - w piśmie tym brak jest wizerunku orła ustalonego dla godła Rzeczypospolitej Polskiej oraz pieczęci urzędowej, do których używania zobowiązane są organy władzy publicznej, stosownie do treści art. 2a i 16c ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych (Dz. U. z 2005 r., Nr 235, poz. 2000 ze zm.); - zaskarżone pismo, gdyby było decyzją administracyjną, zostałoby podpisane, tymczasem brak jest pełnego i wyraźnego podpisu u dołu tekstu doręczonego mu pisma, zgodnego z treścią art. 107 § 1 K.p.a.; - decyzja została wydana przez "p.o. Kierownika" M-G.O.P.S. w [...]", co oznacza, że mieszkańcy Miasta i Gminy [...] pozbawieni są kierownika ww. ośrodka, a poza tym, w zaskarżonej decyzji w pierwszym zdaniu użyto sformułowania, że "Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działając na podstawie art. 1-7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (...)", co świadczy o tym, że ten kierownik być może istnieje, ale nie wydał decyzji; - powołane w podstawie prawnej decyzji upoważnienie Burmistrza [...] do wydawania w jego imieniu decyzji, nie spełnia warunków upoważnienia, m.in. przez brak podpisu; - zaniechano przeprowadzenia w sprawie wymaganego prawem wywiadu środowiskowego. Decyzją z dnia[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w związku z art. 2-6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W zakresie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że postępowanie zakończone decyzją organu pierwszej instancji związane z ustaleniem prawa K.G. do dodatku mieszkaniowego i jego wysokości, przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa. Kolegium uznało, że w sprawie zgromadzono również wszystkie niezbędne dokumenty do oceny stanu faktycznego i prawnego, których treść została potwierdzona przez upoważnione do tego osoby. Kolegium przedstawiło także sposób obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego wraz z ryczałtem za brak centralnego ogrzewania i brak centralnej ciepłej wody. Odnosząc się do zarzutów K.G. organ drugiej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, organ, o którym mowa w ust. 1 powołanego przepisu, tj. wójt, burmistrz lub prezydent miasta, może upoważnić inną osobę do wydawania decyzji w sprawach dodatku mieszkaniowego. W konkretnym przypadku Burmistrz Gminy [...] upoważnił Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Decyzja wydana przez ww. organ spełniła wymogi art. 107 K.p.a. ponieważ, poza innymi niezbędnymi elementami, zawiera także podpis osoby decyzję wydającą z podaniem na pieczątce jej imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego. W kwestii zasadności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ odwoławczy stwierdził, że konstrukcja art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie stawia jako wymogu koniecznego dla wydania decyzji, przeprowadzenia tego rodzaju wywiadu. Wywiady środowiskowe przeprowadza się wyrywkowo, jeżeli organ stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie występowania rażącej dysproporcji pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, nie uzasadniającym przyznania pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe. W dniu [...] r. K.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W zakresie zarzutów skargi K.G. podał, że dotąd w jego sprawie nie została wydana wymagana przez prawo decyzja administracyjna. Podkreślił, że decyzja organu odwoławczego, w części zawierającej uzasadnienie, w większości odnosi się do spraw, których nie podnosił w toku postępowania, a jedynie w [...] zdaniach ustosunkowuje się do uzasadnienia odwołania liczącego [...] stron. Zdaniem K.G., organ drugiej instancji zaniechał merytorycznego ustosunkowania się do postawionych przez niego zarzutów. Na potwierdzenie powyższej okoliczności wskazał, że nie kwestionował on w złożonym odwołaniu rozwiązań normatywnych, dających podstawę do upoważnienia przez organ właściwy do orzekania w sprawie dodatku mieszkaniowego innej osoby do wydawania decyzji. Poza tym, organ odwoławczy, wbrew oczywistym faktom napisał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nieprawdziwe stwierdzenie, że "Burmistrz Gminy [...] upoważnił Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej", ponieważ ośrodek ten nie posiada kierownika, a jedynie osobę pełniącą jego obowiązki, co w kontekście braku upoważnienia dla tej osoby, stało się przedmiotem zarzutu odwołania. W dalszej części skargi K.G. zwrócił uwagę na przeczące sobie, w jego ocenie, sformułowania zawarte w zaskarżonej decyzji, w których w jednym zdaniu Kolegium pisze o upoważnieniu do wydania decyzji, w drugim zaś, że "decyzja wydana została przez ww. organ". W konsekwencji wedle skarżącego powstaje wątpliwość, czy organ ten upoważnił kogoś do wydania decyzji, czy ją wydał. Skarżący zakwestionował także, że organ odwoławczy wskazując, że decyzja organu pierwszej instancji "spełniła wymogi art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż zawiera poza innymi, niezbędnymi elementami, podpis osoby wydającej z podaniem na pieczątce jej imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego" w istocie nie odniósł się do zarzutu, iż tego rodzaju podpis nie spełnia wymagań formalnych, określonych w art. 107 § 1 K.p.a. K.G. nie zgodził się także z twierdzeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego , co do braku konieczności przeprowadzenia w sprawie wywiadu środowiskowego. W przeświadczeniu skarżącego, niniejsza czynność nie znajduje zastosowania tylko w przypadku odmowy, bowiem aby ustalić, czy istnieją podstawy do odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego organ winien w tym celu przeprowadzić stosowny wywiad środowiskowy. W końcowej części skargi K.G. zauważył, że także pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z datą [...] r. tytułowane "decyzja" nie zostało podpisane, nie spełniając tym samym wymogu art. 107 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach orzekania, doprowadziła Sąd do uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję przyznającą K.G. dodatek mieszkaniowy. Skarżący przedmiotem sporu nie uczynił jednak zasadności przyznania dodatku mieszkaniowego oraz jego wysokości lecz zakwestionował zaniechanie przeprowadzenia w sprawie wywiadu środowiskowego. Jednocześnie skarżący zarzucił naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, polegające na braku prawidłowego upoważnienia udzielonego przez Burmistrza [...] oraz naruszenie przepisów postępowania dotyczących wymogów formalnych stawianych decyzjom administracyjnym, poprzez niewłaściwe ich podpisanie, co w ocenie skarżącego, wyłącza dopuszczalność zakwalifikowania zapadłych w sprawie rozstrzygnięć jako decyzji. Skarżący w ramach zarzutów wskazał również na brak zamieszczenia w decyzji organu pierwszej instancji wizerunku orła ustalonego dla godła Rzeczypospolitej Polskiej oraz pieczęci urzędowej, do których używania zobowiązane są w Polsce organy władzy publicznej, w tym organy jednostek samorządu terytorialnego. W stosunku do decyzji Kolegium podniósł, ze w jej uzasadnieniu nie odniesiono się należycie do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. W świetle powyższego, ustosunkowując się w kolejności do poszczególnych zarzutów, zauważyć należy, że zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych organ właściwy, tj. wójt, burmistrz lub prezydent miasta odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej przez wnioskodawcę deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe lub też ustali, że faktyczna liczba osób wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą jest mniejsza niż wykazana w ww. deklaracji. Stosownie do treści powołanego przepisu, przeprowadzenie wywiadu środowiskowego ma na celu przeciwdziałaniu sytuacjom, w których strona ukrywałaby pewne fakty, mające znaczenia dla ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego i prawidłowej jego wysokości. Przytoczony przepis stanowi instrument umożliwiający zweryfikowanie danych podanych przez stronę we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i tym samym należyte wydatkowanie pieniędzy publicznych. Przeprowadzenie wywiadu środowiskowego niewątpliwie jest obligatoryjne w przypadku wydania przez organ decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego w związku z wystąpieniem wskazanych w art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, rażących dysproporcji pomiędzy stanem rzeczywistym, a informacjami deklarowanymi we wniosku o przyznanie dodatku. Brak jest jednak podstaw do uznania za uzasadnionego zarzutu, iż wymóg przeprowadzenia przez organ wywiadu środowiskowego występuje w każdej sprawie, a w szczególności wówczas, gdy w przekonaniu organu, w kontekście posiadanej przez organ wiedzy i posiadanego w sprawie materiału dowodowego, nie zachodzą okoliczności uzasadniające przypuszczenie, że dane podane we wniosku o przyznanie dodatku odbiegają od stanu faktycznego. Należy zauważyć, że ustawodawca nie nałożył na organy obowiązku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w każdej sprawie przed wydaniem decyzji w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Tak uczynił natomiast wprost w przypadkach podejmowania rozstrzygnięć w przedmiocie pomocy społecznej (vide art. 106 ust. 4 w związku z art. 5a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz.1362 ze zm.). W myśl ww. przepisu, decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia z pomocy społecznej, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach określonej kategorii cudzoziemców, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Stosownego rozwiązania brak jest jednak w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, wobec czego należy przyjąć, że chybione jest stanowisko skarżącego o obowiązku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w każdej sprawie przed wydaniem decyzji o dodatku mieszkaniowym. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia wymagań formalnych kwestionowanych decyzji, wynikających z art.107 § 1 K.p.a., Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji spełniają podstawowe warunki określone prawem dla tego rodzaju aktów. W zakresie podpisania decyzji przez osobę upoważnioną do jej wydania, wyjaśnić należy, że zgodnie z przyjętym w doktrynie prawa stanowiskiem, podpis charakteryzują następujące cechy: jest to językowy znak graficzny utrwalony w dokumencie, składający oświadczenie woli stawia ten znak własnoręcznie, wskazuje w zasadzie imię i nazwisko składającego oświadczenie woli a podpis umieszcza się pod tekstem oświadczenia woli (Z. Radwański, Prawo cywilne, s. 199). Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. II SA/Sz 664/10 (wyrok dostępny na stronie www.nsa.gov.pl), podpis na decyzji musi być własnoręczny, przy czym za spełnienie powyższego uznać należy także sytuację, gdy podpis jest co prawda nieczytelny, ale decyzja jest opatrzona pieczątką, z której wyraźnie wynika tożsamość i funkcja osoby podpisującej orzeczenie. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, znajdujące się w art. 107 § 1 K.p.a. określenie "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji" nie oznacza, że wskazanie imienia i nazwiska również musi być dokonane własnoręcznie przez osobę podpisującą, czego wymagać należy od samego podpisu. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela także stanowisko zawarte w powołanym wyżej wyroku, odnoszące się do zarzutu skarżącego dotyczącego braku pieczęci urzędowej na decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 16c ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach urzędowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 235, poz. 2000 ze zm.) urzędową pieczęcią jest metalowa, tłoczona pieczęć okrągła zawierająca pośrodku wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej, a w otoku napis odpowiadający nazwie podmiotu uprawnionego do używania pieczęci. Przepis art. 16c ust. 2 stanowi natomiast, że urzędową pieczęcią gminy, powiatu, samorządu województwa lub związku jednostek samorządu terytorialnego może być również pieczęć, o której mowa w ust. 1, zawierająca pośrodku, zamiast wizerunku orła ustalonego dla godła Rzeczypospolitej Polskiej, odpowiednio herb gminy, powiatu lub województwa, jak również że odcisk pieczęci z herbem nie może być umieszczany na dokumentach urzędowych w sprawach z zakresu administracji rządowej. Urzędowej pieczęci używają podmioty, o których mowa w art. 2a ustawy, a więc w tym między innymi gminy oraz ich organy (art. 16c ust. 1). W świetle §30 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych (Dz. U. Nr 112, poz. 1319 ze zm.) pieczęć urzędową lub jej elektroniczny wizerunek umieszcza się tylko na dokumentach szczególnej wagi, stanowiących podstawę do podjęcia określonych czynności prawnych, takich jak np. decyzja, czy świadectwo. W rozpoznawanej sprawie decyzja w przedmiocie dodatku mieszkaniowego wydana została z upoważnienia Burmistrza [...], czyli organu gminy. Z kolei wypłata dodatków mieszkaniowych, stosownie do treści art. 9a ustawy o dodatkach mieszkaniowych, należy do zadań własnych gminy. W konsekwencji na oryginale decyzji organu pierwszej instancji powinna widnieć pieczęć urzędowa gminy, a brak takiej pieczęci stanowi naruszenie art. 16c ust. 3 w związku z art. 2a pkt 3 ustawy o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach urzędowych, w związku z § 30 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych (Dz. U. Nr 112, poz. 1319 ze zm.). W świetle tego uchybienia wskazać należy jednak, że rozwiązania dotyczące struktury formalnej decyzji administracyjnej zawarte są w przepisach prawa procesowego. Naruszenie przepisów postępowania, zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowić może podstawę do uchylenia przez Sąd decyzji jedynie wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszym postępowaniu, zdaniem Sądu, brak odcisku pieczęci urzędowej na oryginale decyzji organu pierwszej instancji o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego, nie miał jakiegokolwiek wpływu na kwestie związane z merytorycznym rozpoznaniem wniosku o przyznanie wnioskowanego dodatku, a tym bardziej na ważność tego aktu. Analizując trafność kolejnego zarzutu związanego z podpisaniem decyzji wydanej w pierwszej instancji przez J.G. p.o. Kierownika Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], Sąd doszedł do przekonania, że nie jest on zasadny. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 1a ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Organ ten może jednak upoważnić inną osobę do wydawania decyzji w sprawach dodatku mieszkaniowego. W aktach administracyjnych rozpatrywanej sprawy znajdują się kopie dokumentów urzędowych - upoważnienia nr [...]Burmistrza [...] z dnia [...]r., w którym J.G. p.o. Kierownika Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] i D.L. p.o. zastępcy Kierownika Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] zostały upoważnione m.in. do prowadzenia postępowań oraz wydawania decyzji administracyjnych z zakresu dodatków mieszkaniowych. Prawidłowo sporządzone dokumenty urzędowe, stosownie do treści art. 76 K.p.a., stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, korzystając z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Przepis art. 76 § 3 K.p.a. dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu. Nie wyklucza to przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego autentyczności dokumentu. Oba domniemania mogą być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić. W niniejszej sprawie skarżący autentyczność dokumentu upoważnienia podważa poprzez podniesienie tożsamej samej argumentacji z tą, którą przedstawił odnośnie braków formalnych wydanych w sprawie decyzji. Mianowicie zarzucił on, że upoważnienie na rzecz J.G. udzielone przez Burmistrza [...], nie zostało opatrzone pieczęcią urzędową oraz wizerunkiem godła, jak też nie zostało w prawidłowy sposób podpisane. K.G. wskazał przy tym, że przedstawiony mu do wglądu dokument upoważnienia zawierał jedynie pieczątkę wskazującą na nazwę organu oraz imię i nazwisko osoby piastującej jego funkcję, jak też nieczytelny podpis. W kontekście odniesienia się już przez Sąd do zarzutów związanych z podpisem oraz użyciem pieczęci urzędowej, brak było podstaw do stwierdzenia w tym samym zakresie uchybień dotykających upoważnienia udzielonego J.G. przez Burmistrza [...] które, w ocenie składu orzekającego, spełnia określone prawem wymagania, a zarzutów skarżącego nie sposób uznać za dające podstawę do obalenia istniejącego, zgodnie z art. 76 K.p.a. domniemania prawdziwości treści udzielonego upoważnienia przez Burmistrza [..] dla J.G.. W złożonej skardze K.G. podniósł także, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się w sposób należyty do wszystkich kwestii podniesionych przezeń w odwołaniu, rozważając niesporną w sprawie okoliczność przyznania dodatku mieszkaniowego. W tym zakresie wyjaśnić skarżącemu należy, że rolą organu odwoławczego jest nie tyle rozpoznanie odwołania, lecz rozpatrzenie sprawy w pełnym jest zakresie w wyniku złożonego środka zaskarżenia. Przy orzekaniu organ odwoławczy nie jest ograniczony zarzutami odwołania, jeżeli dostrzegłby także inne uchybienia przepisom prawa, które skutkować miałyby uwzględnieniem odwołania lub przywrócenie porządku prawnego także z innych przyczyn niż w nim podniesiono (oczywiście mając na względzie postanowienia art. 139 K.p.a.). O ile zatem podzielić można w części uwagi skarżącego dotyczące pewnych niedostatków uzasadnienia zaskarżonej decyzji polegających na zaniechaniu ustosunkowania się np. do zarzutu braku pieczęci urzędowej na decyzji organu pierwszej instancji, to nie sposób uznać, że uchybienia te miały jakikolwiek wpływ na ostateczną treść zapadłego rozstrzygnięcia. Reasumując stwierdzić należy, iż wykazane przez K.G. uchybienia przepisom postępowania, których miały dopuścić się organy obu instancji, nie mogły stanowić podstawy do wyeliminowania kwestionowanych decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w sentencji.