II SA/Sz 736/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi D. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr SKO.WT.432/2316/2025 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uznania dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oddala skargę. Postanowieniem z dnia 25 września 2024 r., nr SCŚ-PAiW.451.97052.2024.NM, Prezydent Miasta Szczecin, na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 126 oraz art. 145 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego odmówił D. R. wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją z dnia 29 maja 2019 r. o uznaniu wymienionego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Organ wyjaśnił, że w związku ze złożonym przez D. R. pismem z dnia 19 sierpnia 2024 r. zawierającym wniosek o wznowienie procedury z uwagi na nieprawidłowe poinformowanie go o wyznaczonym terminie przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, wnioskodawca został wezwany pismem z dnia 3 września 2024 r. do doprecyzowania – jakiej procedury wznowienia postępowania ma dotyczyć podanie. W piśmie z 16 września 2024 r. strona doprecyzowała, że wnosi o wszczęcie procedury na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Zdaniem wnioskodawcy, procedura nie została przeprowadzona zgodnie z prawem, popełniony został błąd polegający na uznaniu, że podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru z 5 listopada 2018 r. należy do niego. W ocenie organu, brak jest podstaw do wznowienia wspomnianego postępowania. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania z 24 października 2018 r. (dotyczącego przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego) wnioskodawca złożył 5 listopada 2018 r. osobiście podpis, co oznacza, że zaznajomił się z treścią wezwania jak również z pouczeniem pod nim zawartym. W zażaleniu na powyższe postanowienie, D. R. podniósł, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem z 25 września 2024 r. ponieważ "nie ma tam jego podpisu oraz jest błędne księgowanie wpłat". Strona zwróciła uwagę na wątpliwości co do księgowania wpłat w dniach 12 lipca 2017 r. i 30 stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie postanowieniem z 19 listopada 2024 r. utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Zdaniem tego organu, z treści wniosku strony wynika, że przyczyną żądania wznowienia postępowania jest okoliczność, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Szczecin o uznaniu jej za dłużnika alimentacyjnego, co stanowi przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powołując się na art. 148 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, przy czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W niniejszej sprawie, dla oceny terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania istotne znaczenie ma informacja w jakiej dacie wnioskodawca powziął wiedzę o decyzji organu I instancji z 29 maja 2019 r. Z akt sprawy wynika, że decyzja ta nie została odebrana osobiście przez D. R. i została zwrócona w dniu 18 czerwca 2019 r. do organu I instancji po podwójnym awizowaniu przesyłki w placówce pocztowej ze skutkiem domniemania doręczenia. Kolegium ustaliło również, że w toku postępowania wnioskodawca miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu bowiem wbrew temu co twierdzi, osobiście odebrał wezwanie z 24 października 2018 r. od organu I instancji "do przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i stawienia się do siedziby organu w terminie 14 dni od otrzymania wezwania". Adresat odebrał przedmiotowe pismo 25 października 2018 r. Wprawdzie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru swoje nazwisko napisał nieczytelnie (doręczyciel wskazał je w nawiasie), ale imię beż żadnych wątpliwości napisał odręcznie i osobiście. W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo uznał, że wniosek strony o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną został złożony po terminie. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie D. R. zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 44 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy, gdy w niniejszej sprawie doszło do doręczenia zastępczego, co doprowadziło organ do uznania, że strona miała zapewniony udział w sprawie, gdy na przesyłkach kierowanych w sprawie nie widnieje jego podpis, a on sam w tym czasie przebywał w Areszcie Śledczym przez co nie mógł podjąć korespondencji w sprawie, a przez to nigdy nie doszło do skutecznego jej doręczenia i wprowadzenia do systemu prawnego. W uzasadnieniu skargi, strona wskazała, że przebywała w Areszcie Śledczym od marca 2019 r. do października 2021 r., a przez to nie mogła skutecznie odebrać decyzji z 29 maja 2019 r. jeżeli nie została ona skierowana do Aresztu, co w jej ocenie, nie miało miejsca. Skarżący podkreślił, że nie mógł brać czynnego udziału w sprawie, nie mógł zapoznać się z aktami, nie miał wiedzy co do sposobu i zakresu prowadzonego postępowania. Brak jego udziału w postępowaniu doprowadził do wydania niesłusznej decyzji, bowiem dokonywał płatności świadczenia alimentacyjnego, lecz wskutek pozbawienia go tymczasowo wolności, nie udało mu się tego udowodnić. Dodał, że w niniejszej sprawie wznowienie jest konieczne również z tego powodu, że od skutecznego doręczenia – a więc takiego, które jest skierowane na adres strony, uzależniona jest moc obowiązująca decyzji. Organ ustalił jedynie, że skarżący kiedyś – w 2018 r. - odebrał pismo, a równocześnie uznał za zapewnienie mu udziału w postępowaniu – doręczenie korespondencji w wyniku fikcji doręczenia. Skarżący w Areszcie Śledczym nie otrzymał żadnej korespondencji, a kierowanie jej na inny adres niż adres aktualnego miejsca przebywania, było niczym innym jak oczywistym naruszeniem przepisów, które powinny doprowadzić do ustalenia, że decyzja objęta niniejszym wnioskiem wznowieniowym, nie została nawet skutecznie wydana, a przez to jej moc obowiązującą w systemie prawnym należy ocenić negatywnie. Wyrokiem z 13 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (sygn. akt sprawy II SA/Sz 25/25) uchylił zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 25 września 2024 r. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że Sąd uznał dokonane przez Kolegium badanie terminowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania za przedwczesne. Przesłanie przez Prezydenta Miasta Szczecin decyzji z 29 maja 2019 r. na adres zamieszkania skarżącego (ul. [...] w S.), w czasie kiedy skarżący – jak podaje - przebywał jako tymczasowo aresztowany w Areszcie Śledczym (u. [...] w S.) nie mogłoby bowiem wywołać skutku w postaci doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. Przede wszystkim nie można byłoby bowiem uznać, że skarżący zamieszkiwał w tej dacie pod wskazanym adresem. Sąd podkreślił, że doręczenie pisma w taki sposób jest nieskuteczne, niezależnie od wiedzy organu procesowego o fakcie pozbawienia adresata wolności. Jednocześnie w sytuacji braku prawidłowego doręczenia przez organ - skarżącemu, będącemu jedyną stroną tego postępowania - decyzji z 29 maja 2019 r., nie można byłoby jej uznać za decyzję ostateczną. Organ nie mógł zatem badać terminowości złożenia wniosku o wznowienie i odmówić wznowienia postępowania z tego powodu, że wniosek został złożony po terminie bez zbadania w pierwszym rzędzie, czy decyzja została w ogóle doręczona stronie i stała się ostateczna. Co prawda w sytuacji ustalenia, że decyzja nie była ostateczna organ także odmówiłby wznowienia postępowania, jednak wymagałoby to poczynienia stosownych ustaleń w omawianym zakresie, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Zdaniem tego Sądu, ponownie rozpoznając sprawę, organ mając na względzie powyższe uwagi, winien podjąć czynności zmierzające do wyeliminowania wskazanych uchybień, w tym w szczególności dokonać niezbędnych ustaleń w zakresie okresu w jakim skarżący był pozbawiony wolności i nie zamieszkiwał pod adresem przy ul. [...] w S.. W zależności od poczynionych ustaleń winien podjąć dalsze kroki umożliwiające prawidłowe rozpoznanie wniosku skarżącego. Postanowieniem z 15 lipca 2025 r., nr SCŚ-PAiW.451.99714.2025.MW, Prezydent Miasta Szczecin na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 126 oraz art. 145 § 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 29 maja 2019 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 13 marca 2025 r. złożony został wniosek do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej o wskazanie w jakim terminie skarżący był pozbawiony wolności oraz czy korzystał z przepustek, jeśli tak to w jakim okresie. W dniu 30 czerwca 2025 r. wpłynęła odpowiedź wskazująca okresy pozbawienia wolności wymienionego od 5 grudnia 2018 r. do 7 lutego 2019 r. oraz od 1 marca 2019 r. do 8 października 2021 r. Na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ przyjął, że dłużnik zapoznając się z aktami w dniu 22 lutego 2023 r. miał możliwość uzyskania informacji o tym, że została wydana decyzja o uznaniu go za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz mógł również zakwestionować podpis złożony podczas odbioru korespondencji zawierającej wezwanie z dnia 24 października 2018 r., na które powołuje się we wniosku o wznowienie postępowania. W związku z tym złożenie wniosku 19 sierpnia 2024 r. uzupełnionego w dniu 16 września 2024 r. nastąpiło z naruszeniem terminu z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. czyniąc bezskutecznym wniesione podanie. W zażaleniu na to postanowienie strona podniosła, że podpis z 5 listopada 2018 r. nie jest jej podpisem, a kwestia ta powinna zostać rozstrzygnięta przez biegłego grafologa. Z kolei jeśli chodzi o odbiór korespondencji z 12 kwietnia 2019 r. przez J. R., ta taka osoba nie jest skarżącemu znana, nie udzielał jej pełnomocnictwa do odbioru korespondencji. Strona zaznaczyła, że dopiero "po analizie sprawy karnej w Sądzie Prawobrzeże i Zachód zorientowała się o błędnie zinterpretowanym podpisie" i zaraz złożyła zażalenie. Oznacza to, że zostało złożone w terminie i "nie uległo przedawnieniu". Postanowieniem z 27 sierpnia 2025 r. nr SKO.WT.432/2316/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 w związku z art. 148 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. utrzymało w mocy opisane wyżej postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że z materiału dowodowego sprawy bezspornie wynika, iż skarżący oświadczył, że w dniu 22 lutego 2023 r. zapoznał się z aktami sprawy alimentacyjnej i zrobił zdjęcia wszystkich stron. Co prawda wymieniony podał, że przeglądał akta w sprawie "przeciwko zabraniu mu prawa jazdy" i takie były mu pokazywane, jednakże sprawa dotycząca zatrzymania prawa jazdy rozpatrywana była w Wydziale Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta Szczecin, zatem akta w tej sprawie były w innym urzędzie. Kolegium zaznaczyło, że zgodnie z art. 42 § 2 k.p.a. pisma mogą być również doręczane w lokalu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W tej sytuacji, zdaniem organu, strona dowiedział się o decyzji, sposobie i terminie wniesienia odwołania w dniu 22 lutego 2023 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 8 marca 2023 r. Wymieniony nie wniósł odwołania, dlatego decyzja stała się ostateczna. Z uwagi na powyższe, żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 29 maja 2019 r. o uznaniu skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu. Pismo o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji zostało złożone dopiero w dniu 20 sierpnia 2024 r. Tym samym organ I instancji prawidłowo wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, w związku z uchybieniem przez stronę terminu do złożenia wniosku w tej sprawie. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. strona podniosła, że w czytelniach sądu przekazuje się całość akt i przeglądający ogląda je samoczynnie z pełną świadomością i wiedzą. Tymczasem R. Ś. wydawał mu osobiście każdy dokument osobno. Wobec tego strona nie miała możliwości kontroli jakie dokumenty były mu przekazywane oraz czy były to dokumenty składające się na całość dokumentacji znajdującej się w aktach. Zdaniem skarżącego "nieporządek urzędnika spowodował pomieszanie dokumentów dwóch postępowań, które uniemożliwiają w tej chwili postępowanie". Doprecyzowanie, o które poprosił SCŚ, miało charakter dodatkowego uściślenia, a wniosek skarżącego dotyczył zarówno wznowienia sprawy karnej jak i sprawy o zwrot bezprawnie zabranego mu prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła do uznania, że postanowienie to nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jego wyeliminowania z porządku prawnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 25 września 2019 r. - o uznaniu D. R. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych - z uwagi na uchybienie terminu do złożenia stosownego wniosku w tym zakresie. Odmowa wznowienia postępowania możliwa jest jedynie wówczas, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne albo gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu (określonego w art. 148 § 1 i 2, art. 145a § 2 lub art. 145b § 2 k.p.a.), a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., odmowa wznowienia następuje w drodze postanowienia. Należy podkreślić, że tzw. faza wstępna postępowania wznowieniowego – ma ściśle formalny charakter i zasadniczo ogranicza się do badania treści wniosku o wznowienie pod kątem ustalenia, czy ów wniosek pochodzi od strony, czy została w nim wskazana przyczyna wznowienia odpowiadająca jednej z przyczyn ustawowych, określonych w art. 145 § 1, art. 145a oraz art. 145b k.p.a., oraz czy dochowano ustawowego terminu do złożenia wniosku. W orzecznictwie podkreśla się, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania uzależnione jest jedynie od spełnienia minimalnych, stricte formalnych przesłanek (zob. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 965/09, CBOSA). Z treści art. 148 § 2 k.p.a. wynika przy tym jednoznacznie, że jeżeli podstawą wznowienia postępowania ma być sytuacja opisana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) wówczas termin miesiąca na wniesienie podania o wznowienie postępowania liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Strona musi zatem wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o decyzji, z dokładnością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tejże decyzji. Nie ulega też wątpliwości, że wznowienie postępowania możliwe jest jedynie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (art. 145 § 1 k.p.a.), przy czym w myśl art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W tym miejscu przypomnieć należy, że sprawa była już przedmiotem kontroli tut. sądu, który to wyrokiem z 13 marca 2025 r., II SA/Sz 25/25 uchylił poprzednio wydane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 19 listopada 2024 r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Szczecin z 25 września 2024 r. Sąd ten powziął wątpliwości co do prawidłowości doręczenia stronie decyzji z 29 maja 2019 r. o uznaniu skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych i uznał, że organy przedwcześnie zbadały terminowość złożenia wniosku o wznowienie postępowania bez poczynienia należytych ustaleń co do tego, czy decyzja ta stała się ostateczna. Kontrola zaskarżonej decyzji wymagała zatem zbadania, czy organ wykonał zalecenia zawarte w powołanym wyroku. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie podkreśla się, że ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne oraz sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2006 r., I FSK 505/05, z 16 maja 2007 r., I FSK 857/06, z 16 października 2014 r., II FSK 2506/12, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. oznacza zatem, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Art. 153 p.p.s.a. ma bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniałych po wydaniu wyroku oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotowa ocenę. Rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r., II FSK 353/16). W ocenie Sądu, Kolegium do wspomnianych zaleceń Sądu zastosowało się i należycie wyjaśniło kwestie, na które zwrócono uwagę we wspomnianym wyroku z 13 marca 2025 r. Przyjmując, że doręczenie dokonywane w czerwcu 2019 r. nie było prawidłowe, organ odwoławczy ustalił, iż z dokumentów dołączonych do akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący zapoznał się z aktami sprawy alimentacyjnej i zrobił zdjęcia wszystkich stron w dniu 22 lutego 2023 r. Jak słusznie zauważył organ, powyższe wynika jednoznacznie ze złożonego w tym właśnie dniu oświadczenia, w którym skarżący wskazał, że został uprzedzony o odpowiedzialności z art. 233 § 1 Kodeksu karnego i jest świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Podał też, że w dniu 22 lutego 2023 r. o godzinie 14.09 zakończył zapoznawanie się z aktami sprawy alimentacyjnej i wykonał zdjęcia akt – wszystkich stron. Zgodnie z art. 42 § 2 k.p.a. pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Strona dowiedziała się zatem o decyzji, sposobie i terminie wniesienia odwołania w dniu 22 lutego 2023 r., a termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 8 marca 2023 r. Ponieważ nie wniósł odwołania od tej decyzji, zatem stała się ona ostateczna. Kolegium prawidłowo też ustaliło, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. W myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jak już wspomniano, skarżący zapoznał się z aktami sprawy oraz sporną decyzją w dniu 22 czerwca 2023 r. Pismo o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji zostało złożone dopiero 20 sierpnia 2024 r. Skarżący składał przed tym dniem różnego rodzaju wnioski i pisma do organu jednak analiza ich treści nie wskazuje by w jakikolwiek sposób nawiązywały do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o uznaniu go za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W tej sytuacji Prezydent Miasta Szczecin słusznie wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w związku z uchybieniem przez stronę terminu do złożenia wniosku w tej sprawie. Należy zauważyć, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia, co generalnie nie zwalnia organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie wskazuje na błędy, które dyskwalifikowałyby prawidłowość ustaleń poczynionych przez organ w omawianym zakresie. Strona sugeruje, że przedstawiano jej "każdy dokument osobno" wobec czego nie ma pewności, że udostępniono jej całość dokumentacji jednak nie wskazuje żadnych okoliczności potwierdzających, że pominięto tę konkretną decyzję z 29 maja 2019 r. Skarżący nawiązał do złożonego przez niego "doprecyzowania", które miało "charakter dodatkowego uściślenia" nie podając o jakie pismo chodzi, z jakiej daty. Analiza akt wskazuje, że skarżący może mieć na myśli pismo z 7 lipca 2023 r., w którym podał, że "doprecyzowuje żądanie. Procedura została objęta wadą prawną i jest nieważna o czym pisze od lutego 2023 r.". W treści pisma strona jednoznacznie wskazała, że wnosi o uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy co skutkuje faktem "o przywróceniu mu cofniętych uprawnień". Wbrew przekonaniu skarżącego, z pisma nie wynika by dotyczyło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o uznaniu za dłużnika alimentacyjnego. Z tego względu organ (zgodnie z wnioskiem strony) prowadził postępowanie o wznowienie jedynie postępowania zakończonego decyzją z 1 października 2019 r. o zatrzymaniu prawa jazdy. Kwestia doprecyzowania wniosku pojawiła się także w piśmie skarżącego z 16 września 2024 r. dotyczącym postępowania zakończonego decyzją o uznaniu za dłużnika alimentacyjnego, jednakże w dokumencie tym powołano się na pismo z 19 sierpnia 2024 r. - złożone 20 sierpnia 2024 r. - a zatem także po terminie. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.