II SA/Sz 74/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi M i J. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał skarżącym M. i J. R. rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, zlokalizowanego w [...] nr [...], działka nr [...], gmina [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w wyniku przeprowadzonych oględzin przedmiotowego zbiornika ustalono, iż umiejscowiony jest on w odległości około 40 cm od ściany budynku inwentarskiego będącego własnością L.W., a jego pojemność wynosi około 2 m³. Na tej podstawie organ stwierdził, iż zbiornik został wybudowany niezgodnie z przepisami rozdziału 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z których wynika, iż w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości urządzeń sanitarno- gospodarczych, tj. odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m³, od granicy działki sąsiedniej, drogi lub ciągu pieszego powinny wynosić co najmniej 2 m. Pismem z dnia [...] r. J.R. wniósł do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] odwołanie od wyżej opisanej decyzji, podnosząc, iż przedmiotowy zbiornik na nieczystości jest poniemiecki, na potwierdzenie czego przytoczył szereg argumentów. Skarżący zakwestionował ponadto twierdzenia właściciela sąsiedniej nieruchomości L.W. o wybudowaniu zbiornika przez skarżącego. Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż doszło do naruszenia przez skarżących przepisów cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, i w związku z powyższym, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, należało nakazać rozbiórkę przedmiotowego zbiornika. W dniu [...] r. M. i J. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Skarżący podtrzymali w niej swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu, iż zbiornik jest poniemiecki, a ponadto podnieśli, iż decyzja o jego rozbiórce nie jest możliwa do wykonania ze względu na zły stan zdrowia obojga skarżących. Pismem z dnia [...] r. organ odwoławczy, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi ze względu na brak nowych dowodów i argumentów, które nie byłyby mu znane i które mogłyby stanowić podstawę do zmiany zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym oraz przepisami postępowania administracyjnego nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi. Kwestią w zasadzie nie sporną w sprawie jest fakt, że przedmiotowy zbiornik na nieczystości płynne powstał przed rokiem 1995. Skarżący nie przeczą temu, tylko ich zdaniem wykonali roboty budowlane polegając na remoncie istniejącego zbiornika, natomiast w ocenie organu wybudowali zbiornik. W tej kwestii Sąd podziela stanowisko organów, że zakres wykonanych robót, mianowicie umieszczenie na betonowym dnie betonowych kręgów oraz ich uszczelnienie, należy uznać za budowę nowego zbiornika na nieczystości płynne. Sąd podziela również stanowisko organów, że wykonany zbiornik jest urządzeniem budowlanym i w związku z tym w stosunku do niego zastosowanie znajdują przepisy obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, w szczególności przepis art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Zakres stosowania tego przepisu ustalony został przez przepis art. 50 ust. 1 ustawy, wskazujący, że znajduje on zastosowanie w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1. Przepisy art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 odnoszą się do samowolnego wybudowania obiektu budowlanego. Skoro zatem skarżący wybudowali urządzenie budowlane, to w stosunku do niego zastosowany może być tylko przepis art. 50 ust. 1 i dalsze ustawy, jak słusznie uczyniono to w przedmiotowej sprawie. Prawidłowo również organy przyjęły, że skoro zbiornik został już wybudowany, to bez celowe jest wydawanie na podstawie przepisu art. 50 ustawy postanowienia o wstrzymaniu prowadzonych robot budowlanych lecz od razu wydanie stosownej decyzji na podstawie przepisu art. 51. Wskazany przepis w ust. 1 pkt 2 umożliwia przeprowadzenie postępowania w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jednak postępowanie takie winno być przeprowadzone w sytuacjach gdy istnieje fizyczna możliwość wykonania określonych czynności lub robót, które spowodują, że wykonane roboty staną się zgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że wybudowany przez skarżących zbiornik znajduje się w odległości 40 cm od granicy działki sąsiedniej. Zgodnie zaś z przepisem § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U Nr 75, poz. 690 ze zm.), w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości urządzeń sanitarno- gospodarczych, tj. odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m³, od granicy działki sąsiedniej, drogi lub ciągu pieszego powinny wynosić co najmniej 2 m. Z powyższego wynika, że sporny zbiornik wybudowany jest niezgodnie z prawem, a mianowicie z przytoczonym przepisem rozporządzenia. W zaistniałym stanie faktycznym nie jest możliwe wykonanie żadnych czynności czy robót budowlanych umożliwiających doprowadzenie wybudowanego zbiornika do stanu zgodnego z prawem, które nie byłyby poprzedzone jego rozbiórką. Dlatego też zdaniem Sądu słusznie w przedmiotowej sprawie orzeczono wobec skarżących o nakazie rozbiórki spornego zbiornika. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę należało oddalić.