II SA/Sz 741/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego NSA Elżbiety Makowskiej od rozpoznania sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku energetycznego. Na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie sędziego NSA Elżbiety Makowskiej od rozpoznania niniejszej sprawy. Podniósł, że fakty i okoliczności będące podstawą wniosku o wyłączenie sędziego wynikają ze sprawy II SA/Sz 345/11 oraz z oświadczenia z dnia 8 lutego 2012 r. złożonego w tej sprawie przez sędziego. W dniu 9 listopada 2016 r. sędzia NSA Elżbieta Makowska złożyła do akt sprawy oświadczenie, że skarżącego zna wyłącznie z rozpoznawanych spraw, w których występował jako strona skarżąca. Nie łączy sędziego ze skarżącym żaden stosunek prawny lub osobisty. Jak oświadczyła sędzia, prawdą jest, że w związku z wnioskiem R. S. o wyłączenie jej od rozpoznania innej sprawy (sygn. akt II SA/Sz 345/11), złożonym przez skarżącego na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. (której przewodniczyła), złożyła oświadczenie, stanowiące podstawę jej wyłączenia od rozpoznania sprawy – postanowieniem Sądu z dnia 23 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: W art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") ustawodawca zrealizował konstytucyjnie zagwarantowane (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) prawo do bezstronnego sądu, poprzez ustanowienie instytucji wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Ustawodawca przewidział również możliwość wyłączenia sędziego na złożony przez niego samego wniosek lub wniosek strony postępowania, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art.19 P.p.s.a.). Przesłanki z art. 18 P.p.s.a. opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, iż niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie – czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności. W ujęciu art. 19 P.p.s.a., przesłanką wyłączenia sędziego mogą być wszelkie obiektywne okoliczności dające podstawę do podniesienia uzasadnionych zastrzeżeń co do bezstronności sędziego przy rozstrzyganiu danej sprawy. Wątpliwość co do bezstronności sędziego musi wynikać z przekonujących przyczyn oraz musi być realna, a nie potencjalna i uzasadniona obiektywnymi powodami. Okoliczności przedstawione we wniosku R. S. nie uzasadniają konieczności wyłączenia sędziego NSA Elżbiety Makowskiej od rozpoznania sprawy. Argumentacja skarżącego to przejaw jego subiektywnych przeświadczeń i ocen o braku obiektywizmu sędziego, z powodu niesatysfakcjonujących stronę czynności podejmowanych z udziałem sędziego w innych sprawach. Wniosek ten w żadnej mierze nie zawiera takiej argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w przedmiotowej sprawie i czyni jego żądanie niezasadnym. Sędzia objęty wnioskiem złożył wyjaśnienie, że nie pozostaje z R. S. w jakimkolwiek stosunku prawnym i osobistym i nie zachodzą okoliczności w rozumieniu ustawowym, z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do bezstronności sędziego. Oświadczenie i jego prawdziwość nie budzi żadnych wątpliwości, iż nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania w sprawie. Wymaga także wskazania, że w sprawie zastosowanie winien znaleźć art. 20 § 2 P.p.s.a, określający, że strona, która przystąpiła do rozprawy, powinna uprawdopodobnić ponadto, że przyczyna wyłączenia sędziego dopiero później powstała lub stała się jej znana. Okoliczności podnoszone przez stronę, nie dość że nie stanowiły o zasadności przedmiotowego wniosku, to dodatkowo dotyczyły sytuacji mających miejsce kilka lat temu. Zatem również z tego względu żądanie skarżącego nie mogłoby odnieść zamierzonego skutku. Reasumując wywody R. S. nie uzasadniają wyłączenia sędziego z mocy prawa na podstawie art. 18 P.p.s.a. lub na wniosek (art. 19 P.p.s.a.). Sąd, w całokształcie akt postępowania sądowego, również nie dopatrzył się takich przyczyn. Z tych względów, na podstawie art. 22 § 1 i 2 w związku z art. 18 i art. 19 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak na wstępie.