II SA/Sz 742/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oraz przyznanie prawa do zasiłku oddala skargę. W dniu [...] listopada 2020 r., G. K. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. wniosek o uznanie za osobę bezrobotną i ustalenie prawa do zasiłku. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...]/20 Starosta uznał G. K., dalej jako "skarżąca" bądź "strona", za osobę bezrobotną z dniem [...] listopada 2020 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji podnosząc, że pracowała od [...] października 2018 r. do [...] października 2019 r. i od [...] lutego 2020 r. do [...] października 2020 r. Dołączyła zaświadczenie od pracodawcy potwierdzające okresy wykonywania pracy, umowy zlecenia, zaświadczenie z ZUS o wypłacie świadczeń w związku z COVID-19 i zwolnienie lekarskie. Powoływała się ponadto na trudną sytuację materialną. Wojewoda, decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Według organu II instancji, organ I instancji nie dokonał ustalenia przyczyny obniżenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Brak było jakichkolwiek danych w zakresie podstawy wymiaru składek w kwietniu i maju 2020 r. Zaświadczenie z dnia [...] listopada 2020 r. jak i raport ZUS-U1 oraz znajdujące się w aktach umowy zlecenia wskazywały na świadczenie przez stronę pracy w tych miesiącach. W umowie z dnia [...] lutego 2020 r. jako początkowy dzień wykonywania pracy oznaczono [...] lutego 2020 r., nie zaś [...] lutego 2020 r., jak w późniejszych zaświadczeniach. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że zaświadczenie lekarskie dołączone przez stronę do odwołania potwierdzało niezdolność strony do pracy w okresie od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r. Sprawę przekazano organowi I instancji w celu dokładnego wyjaśnienia uprawnień zasiłkowych strony. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...]/21, wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 ze zm., zwanej dalej: "u.p.z.i.r.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") organ I instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, orzekł o uznaniu skarżącej, z dniem [...] listopada 2020 r., za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że do wniosku o uznanie za osobę bezrobotną i o ustalenie prawa do zasiłku strona dołączyła dwa zaświadczenia z R. Spółki z o.o. potwierdzające łączne okresy zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego z tytułu umowy zlecenia oraz miesięczne wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z dnia [...] listopada 2020 r. oraz z dnia [...] listopada 2020 r. dotyczące okresu od dnia [...] października 2018 r. do [...] października 2019 r. a także zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2020 r. o wysokości wypłaconego świadczenia postojowego w związku z przeciwdziałaniem skutkom wywołanym przez COVID-19. Z raportu ZUS-U1 wynikało, że strona była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania zlecenia w okresach od [...] października 2018 r. do [...] października 2019 r., od [...] lutego 2020 r. do [...] czerwca 2020 r. oraz od [...] lipca 2020 r. do [...] października 2020 r. Organ I instancji ponownie prowadząc sprawę zwrócił się pismami z dnia [...] lutego 2021 r. do strony oraz do Spółki R. o zajęcie stanowiska w sprawie ustalenia przyczyny obniżenia stronie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne w okresie od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r. oraz w kwietniu, maju czerwcu, 2020 r., a także rozbieżności w dacie rozpoczęcia świadczenia pracy na podstawie umowy zlecenia w lutym 2020 r. W dniu [...] lutego 2021 r. do organu wpłynęła informacja z R. Spółki z o.o. zawierająca następujące wyjaśnienia: - w okresie od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r. oraz w miesiącach: kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy wykazywała zero. W okresie od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r. strona poinformowała zleceniodawcę o konieczności leczenia operacyjnego, co w konsekwencji spowodowało czasową niezdolność strony do pracy i przedłożenie zaświadczenia ZUS ZLA (zleceniodawca załączył do pisma kopię zaświadczenia ZUS ZLA [...] za okres od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r.). Spółka wyjaśniła, że w miesiącach kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. w związku z wstrzymaniem prowadzenia działalności hotelu ustawą o zagrożeniach epidemiologicznych wywołanych zakażeniami SARS-CoV-2, strona skorzystała z pomocy wypłaty zasiłku postojowego realizowanego przez ZUS; - obniżenie podstawy składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w miesiącu marcu 2020r. spowodowane było wprowadzeniem obostrzeń w branży hotelowej, tj. ogłoszeniem z dniem 14 marca 2020 r. stanu zagrożenia epidemiologicznego, a następnie od 20 marca stanu epidemii wywołanego zakażeniami koronawirusem SARS-CoV-2, co skutkowało wprowadzeniem licznych ograniczeń w sferze działalności gospodarczej, a w konsekwencji zamknięciem hotelu; - poprawna data rozpoczęcia świadczenia umowy zlecenia w lutym 2020 r. to "[...].02.2020 r.", na dowód czego załączono kopię dokumentu zgłoszenia do ubezpieczenia ZUS P ZUA i kopię aneksu do umowy zlecenia zawartej w dniu [...]lutego 2021 r. Według organu, na podstawie przedłożonych dokumentów, strona w dniu [...] listopada 2020 r. spełniała warunki art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p., niezbędne do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Organ I instancji wskazał, że stosownie do art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z.i.r.p., osoba bezrobotna, aby nabyć prawo do zasiłku ma obowiązek wykazać, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni, była zatrudniona lub posiada inne okresy wymienione w tym przepisie np. świadczenia usług na podstawie umów cywilnoprawnych, czy też prowadzenia działalności gospodarczej. Strona dokonała rejestracji w urzędzie pracy z dniem [...] listopada 2020 r. co oznacza, że okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, w którym ustala się prawo do zasiłku, dotyczy przedziału czasowego od dnia [...] maja 2019 r. do dnia [...] listopada 2020 r. W tym czasie strona świadczyła usługi w R. Spółce z o.o. na podstawie umowy zlecenia: od dnia [...] maja 2019 r. (początkowej daty badanego okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania) do dnia [...] czerwca 2019 r., od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] października 2019 r., od dnia [...] lutego 2020 r. do dnia [...] marca 2020 r., od dnia [...] lipca 2020 r. do dnia [...] października 2020 r. W ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy, strona świadczyła usługi przez 275 dni. Organ I instancji zaznaczył jednak dalej, że okres świadczenia usług na podstawie umowy cywilnoprawnej podlega zaliczeniu do okresu 365 dni, tj. okresu warunkującego nabycie prawa do zasiłku, o ile osoba bezrobotna wykaże, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c u.p.z.i.r.p.). Zauważył, że u strony od [...] marca 2020 r. do [...] marca 2020 r. podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy wskazana przez Spółkę R. wyniosła [...] zł brutto. Obniżenie podstawy wymiaru składek w stosunku do minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w tym okresie czasu (tj. 2.600 zł brutto za pełen miesiąc) było większe jak 20% (art. 15g ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych). W związku z czym okresu [...] marca 2020 r. - [...] marca 2020 r. nie można było zaliczyć jako okresu uprawniającego do zasiłku na podstawie obowiązujących przepisów. Jako okresu uprawniającego do zasiłku zaliczyć nie można również miesięcy: kwietnia, maja i czerwca 2020 r. w których podstawa wymiaru składek była zerowa. W okresie niewykonywania zlecenia podyktowanym chorobą, tj. od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r. podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy wynosiła zero, co skutkuje niezaliczeniem tego okresu jako okresu uprawniającego do zasiłku. Podsumowując, organ I instancji wskazał, że w badanym okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. od dnia [...] maja 2019 r. do dnia [...] listopada 2020 r. strona udokumentowała okresy świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia, w których podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca: [...] maja 2019 r. (21 dni), [...].06.2019 r. (19dni), [...] sierpnia 2019r. (31dni), [...] września 2019r. (30 dni), [...] października 2019 r. (8 dni), [...] lutego 2020 r. (18 dni), [...] lipca 2020 r. (31 dni), [...] sierpnia 2020 r. (31 dni), [...] września 2020 r. (30 dni), [...]10.2020r. (25dni), w łącznej liczbie 244 dni z wymaganych minimum 365 dni. Tym samym brak było podstaw do przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2021 r. Nie zgodziła się z wyliczeniami z których wynika, że posiada 244 dni spełniających wymogi przepisów dotyczących zasiłku. Wyjaśniła, że idąc na operację miała umowę zlecenia od [...] marca 2019 r. do [...] października 2021 r., która została przerwana w dniu [...] października 2019 r. z powodu niezdolności do pracy. Natomiast w kwietniu, maju i czerwcu 2020 r. strona otrzymywała postojowe, które wlicza się do okresu pracy. Do odwołania dołączyła kserokopie umów zlecenia zawartych z R. Spółką z o.o. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.p., organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2021 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz ustalenia dotyczące stanu faktycznego sprawy. Wyjaśnił, że w myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p., prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (lit. a) lub m.in. świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2 (lit. c). Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 10 u.p.z.i.r.p., do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy zatrudnienia z wynagrodzeniem poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie w przypadku osób, którym na podstawie art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) obniżono wymiar czasu pracy skutkujący obniżeniem wysokości wynagrodzenia poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jeżeli przed wskazanym obniżeniem wymiaru czasu pracy osiągały miesięcznie wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przepis art. 15g ww. ustawy stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych m.in. na podstawie umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia (art. 15g ust. 4). Wymiar czasu pracy pracownika może być obniżony maksymalnie o 20%, nie więcej niż do 0,5 etatu, z zastrzeżeniem, że wynagrodzenie nie może być niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy (art. 15g ust. 8). Wskazał organ, że minimalne wynagrodzenie w roku 2019 wynosiło 2250 zł (Dz. U. z 2018 r. poz. 1794), a w roku 2020 - 2600 zł (Dz. U. z 2019 r. poz. 1778). Organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie do okresu uprawniającego do zasiłku w myśl wskazanych wyżej przepisów nie można zaliczyć następujących okresów: - od [...] do [...] marca 2020 r. z uwagi na obniżenie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w stopniu większym niż 20%, od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r., - oraz od [...] kwietnia 2020 r. do [...] czerwca 2020 r. z uwagi na zerową podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Okres, który można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku wynosi 244 dni, jest zatem niewystarczający do przyznania stronie tego świadczenia. Organ II instancji zaznaczył, że organ I instancji nie poinformował strony o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji zgodnie z zasadą czynnego udziału strony zawartą w przepisie art. 10 Kpa. Jednak uchybienie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. G. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na decyzję organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2021 r. Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że podjęła się pracy w R. Spółce z o.o. od [...] października 2018 r. do [...] października 2020 r. Zarobki zostały podane w zaświadczeniu i – według strony - wynoszą więcej niż minimalne wynagrodzenie. Miesiące kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. były miesiącami tzw. postojowego wypłacanego przez ZUS (okres ten był objęty zwolnieniem podatkowym, gdyż opłacono je z rządowej puli gwarantowanej). Wskazała skarżąca, że [...] czerwca 2019 r. miała operację [...] i była na zwolnieniu lekarskim od [...] czerwca 2019 r. do [...] lipca 2019 r. Od [...] lipca 2019 r. skarżąca była "na wolnym". Skarżąca przystąpiła dalej do pracy [...] sierpnia 2019 r. w Spółce R. w oparciu o tę samą umowę zlecenia z dnia [...] lutego 2019 r., którą wykonywała w okresie od [...] marca 2019 r. do [...] października 2021 r. Skarżąca pracowała w sierpniu, wrześniu 2019 r. Pracę przerwała [...] października 2019 r., aby nie było skutków ubocznych po operacji [...] (z uwagi na pracę w kuchni). Skarżąca ponownie przystąpiła do pracy [...] lutego 2020 r., a później miała miejsce pandemia. Skutkiem tego skarżąca pozostała bez środków do życia, bez pracy, bez postojowego i bez zasiłku. W takiej sytuacji skarżąca uważa wniesioną skargę za zasadną. Do skargi dołączono siedem kopii umów zlecenia oraz dwa zaświadczenia od Spółki R. . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r. skarżąca ponowiła argumentację skargi. Pełnomocnik skarżącej, będący adwokatem wyznaczonym na zasadzie prawa pomocy, w piśmie z dnia [...] listopada 2021 r. podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2021 r ., w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie skarżącej, z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, wbrew twierdzeniom organu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że skarżąca świadczyła pracę w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się jako bezrobotna, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, tj. zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CIVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 – j.t.), została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 – j.t.), według kryterium zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do przekonania, że akt ten nie narusza przepisów wskazywanych w skardze, ani innych przepisów prawa w taki sposób, że konieczne byłoby jego wyeliminowanie z obiegu prawnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] uznającą skarżącą za osobę bezrobotną i odmawiającą jej przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniach rozstrzygnięć organy obu instancji wskazały przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (ich treść została przytoczona we wstępnej części uzasadnienia) oraz wyjaśniły skarżącej dlaczego, pomimo spełnienia warunków do otrzymania statusu osoby bezrobotnej nie ma podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie Sądu przepisy te zostały zastosowane prawidłowo, a podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Wyjaśnić należy, że ustawodawca przewidział możliwość ubiegania się o status osoby bezrobotnej i przyznanie prawa do zasiłku pod warunkiem spełnienia określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy kryteriów. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy jednym z warunków uznania za bezrobotnego jest, aby osoba taka bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, który to warunek został przez skarżącą spełniony. Należy jednak zwrócić uwagę na to, że ustawodawca dla uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych przewidział konieczność spełnienia dodatkowych warunków, których skarżąca nie spełniła. Stosownie do przytoczonego wyżej art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a) u.p.z.i.r.p., osoba bezrobotna, domagająca się przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, powinna wykazać, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni była zatrudniona bądź znajdują do niej zastosowanie regulacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b) do i), przy czym osiągane przez taką osobę wynagrodzenie musiało osiągać co najmniej kwotę minimalnego wynagrodzenia i od wynagrodzenia ustalonego na takim poziomie były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne. Inaczej mówiąc warunkami skutecznego ubiegania się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych są posiadanie odpowiednio długiego stażu pracy w okresie 18 miesięcy przed rejestracją i osiąganie zarobków na ustalonym przez ustawodawcę poziomie – minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ustawodawca, w związku z wprowadzeniem szczególnych regulacji związanych z zapobieganiem i zwalczanie COVID-19 i innych chorób zakaźnych przewidział również sytuacje, w których wymiar czasu pracownika może zostać obniżony. Obniżenie może wynosić maksymalnie niż 20%, nie może być jednak większe niż 0,5 etatu. Taki okres zatrudnienia czy to na podstawie umowy o pracę, czy to na podstawie umów zlecenia, czy innych usług, do których stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, wlicza się do okresów uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych pod warunkiem wszakże, że wynagrodzenie nie było niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 15g ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych). Dopiero łączne spełnienie obu warunków – to jest przepracowanie 365 dni w ciągu 18 miesięcy przed rejestracją i osiąganie dochodów w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, daje organowi możliwość przyznania świadczenia. W przypadku skarżącej warunki te nie zostały spełnione. Organy obu instancji szczegółowo przeanalizowały sytuację skarżącej, a analiza zgromadzonych dokumentów doprowadziła do wniosku, że skarżąca spełnia warunek długości zatrudnienia, jednak osiągane przez nią dochody w tym okresie nie spełniają kryterium określonego ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie Sądu prawidłowo organ przyjął, że okres, który podlegał badaniu zawierał się pomiędzy [...] maja 2019 r. a [...] listopada 2020 r. W okresie tym skarżąca przepracowała 244 dni spełniające kryteria, o których mowa wyżej. Takie dane wynikają wprost z zaświadczeń wystawionych przez R. Spółkę z o. o. w M. w dniach [...] i [...] listopada 2020 r. Bez znaczenia przy tym pozostaje, iż zaświadczenie z dnia [...] listopada 2020 r. obejmuje okres od dnia [...] października 2018 r., bowiem zarobki skarżącej od tego dnia do dnia [...] maja 2019 r. nie mogły być brane pod uwagę przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jako że okres ten wykraczał poza 18. miesięczny okres przed rejestracją. Organ I instancji szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu decyzji, które okresy zostały wzięte pod uwagę przy ustalaniu prawa do świadczenia i analiza wspomnianych zaświadczeń, w zestawieniu z wywodami zawartymi w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej, prowadzi do wniosku, że uczynił to prawidłowo. Organy obu instancji szczegółowo uzasadniły swoje stanowisko w niniejszej sprawie, a ich wywody znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Sąd badając sprawę poza granicami skargi nie dostrzegł takich naruszeń prawa, które musiałby skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Z tych względów, uznając, ze zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t. ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.