II SA/Sz 745/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska / spr./ Sędziowie: Asesor WSA Kazimierz Maczewski Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Joanna Białas - Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006 r sprawy ze skargi Zakładu Karnego na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] r . Nr [...] w przedmiocie opłat za korzystanie ze środowiska I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] r znak: [...]; II stwierdza nieważność pkt 1 decyzji Starosty z dnia [...] r Nr [...] rozstrzygającego o wygaszeniu pozwolenia wodnoprawnego wydanego decyzją Wojewody z dnia [...] r , znak [...]; III stwierdza, że decyzje wymienione w pkt I wyroku oraz pkt 1 decyzji z dnia [...] r Starosty nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...]r., znak: [...] Marszałek Województwa działając na podstawie art. 9 ust.1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 100, poz. 1085/ w związku z art. 288 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. Nr 62, poz. 627/ oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2001r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska /Dz.U. Nr 130, poz. 1453, Dz.U. Nr 151, poz. 1703/ oraz art. 104 kpa ustalił wysokość nie wniesionej opłaty za pobór wody i wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi w [...] kwartale [...] r. dla Zakładu [...] w łącznej kwocie [...] zł, w tym: - za pobór wody [...] zł , - opłatę podwyższoną [...] zł., - wyprowadzanie ścieków [...] zł. Organ I instancji ustalił, iż Zakład nie wniósł należnej opłaty za pobór wody w [...] kwartale [...]r. W związku z tym na podstawie art. 288 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska wymierzona została opłata w drodze decyzji administracyjnej. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Zakład [...] i wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca podniosła, że wystąpiła z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego w dniu [...]r., tj. przed upływem okresu ważności dotychczasowego. Pozwolenie wydane w [...]r. miało charakter bezterminowy. Faktyczne wygaśnięcie pozwolenia z [...]r. nastąpiło w pkt [...] decyzji Starosty z dnia [...]r., zatem w [...] kwartale pobór wody następował na podstawie tej decyzji z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 273 ust.2 i 3 pkt 1, art. 276 ust.1, art. 284 ust.1, art. 285, art. 288, art. 289 ust.1, art. 292 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. Nr 62. poz. 627 z późn. zm./ oraz art. 1 ust.1 ustawy z 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 100, poz. 1085 z późn.zm./ oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2001r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska /Dz.U. Nr 130 poz. 1453 z późn.zm./ uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło wysokość nie wniesionej opłaty podwyższonej za pobór wody przez Zakład [...] w [...] kwartale [...]r. w kwocie [...] zł i jednocześnie zobowiązało Zakład do wpłaty wyżej wymienionej kwoty powiększonej o odsetki za zwłokę liczone tak jak dla zobowiązań podatkowych od dnia [...]r. w terminie [...] dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Według organu II instancji podmiot, który korzysta ze środowiska ma obowiązek ponoszenia za to opłaty w wysokości ustalonej we własnym zakresie i wnosić ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Jak wynika z materiału dowodowego Zakład [...] w [...] kwartale [...]r. pobierał wodę bez wymaganego pozwolenia, w związku z czym zobowiązany był do ponoszenia opłaty podwyższonej o [...] % ,zgodnie z treścią art. 292 /ustawy/. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał w sposób nieprawidłowy podziału ustalonej kwoty za pobór wody /[...] zł/ na opłatę za pobór wody w wysokości [...] zł. i opłatę podwyższoną w kwocie [...] zł, bowiem w przypadku korzystania ze środowiska bez wymaganego pozwolenia przewidziany jest tylko jeden rodzaj opłaty – opłata podwyższona. Podnoszona przez odwołującego się kwestia braku podstawy do zastosowania przez organ I instancji zwyżki opłat za pobór wody o [...] % w związku z brakiem pozwolenia wodnoporawnego, zdaniem Kolegium, nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym. Z ustaleń dokonanych w sprawie wynika bowiem, iż Zakład posiadał pozwolenie wodnoprawne na pobór wody wydane [...]r. ważne przez [...] lat, termin ważności upłynął więc z dniem [...]r.. Złożenie wniosku przez jednostkę o nowe pozwolenie wodnoprawne w czasie obowiązywania poprzedniego zdaniem organu II instancji nie mogło być uwzględnione przez właściwy organ z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 131 ust. 2 ustawy Prawo wodne. Z uwagi na konieczność opracowania niezbędnej dokumentacji wodnoprawnej postępowanie w sprawie zostało zawieszone. Ostatecznie pozwolenie wodnoprawne dla ujęcia w Zakładzie [...] zostało wydane decyzją z [...]r., a dla ujęcia w [...] decyzją z dnia [...]r. Zdaniem organu odwoławczego, wina za przedłużony okres rozpatrzenia wniosku o nowe pozwolenie wodnoprawne leżała całkowicie po stronie Zakładu, który nie przedłożył pełnego wymaganego przepisami wniosku. Wskazanie w decyzji, iż wygasło poprzednie pozwolenie wodnoprawne ma jedynie charter informacyjny, bowiem w dacie wydania nowej decyzji stare pozwolenie utraciło moc. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowe ustalenie rodzajów i wysokości opłat ma istotne znaczenie również z uwagi na to, że do ponoszenia opłat zgodnie z art. 281 ust.1 ustawy, stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej z zastrzeżeniem opłat podwyższonych, do których ponoszenia, w myśl art. 281 ust.2 ustawy, nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa dotyczących odraczania terminu płatności należności, zaniechania ustalenia zobowiązania, zaniechania poboru należności oraz umorzenia zaległych zobowiązań i odsetek za zwłokę. Kwestia ta uregulowana jest w samej ustawie Prawo ochrony środowiska /art. 316-321 ustawy/. Według organu II instancji z uwagi na nieprawidłowe ustalenie wysokości poszczególnych rodzajów opłat organ odwoławczy zmuszony był uchylić decyzję organu I instancji. Nadto, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, brak wymaganego pozwolenia wodnoprawnego rodzi obowiązek ustalenia opłaty podwyższonej o [...]%, która dla Zakładu [...] wynosi [...] zł, a dla [...] [...] zł. Organ uznał również, iż opłaty podwyższonej za odprowadzenie wód opadowych i roztopowych do ziemi, która nie przekracza [...]% najniższego wynagrodzenia za prace pracowników obowiązującego w dniu [...]r. tj. kwoty [...] zł zgodnie z art. 289 ust.1 nie ponosi się. Zarzut skarżącego, iż decyzja została wydana przedwcześnie tj. przed rozpoznaniem odwołania od decyzji w sprawie umorzenia opłaty został przez organ II instancji uznany za niezasadny. Według Kolegium w pierwszej kolejności powinna zostać ustalona wysokość i rodzaj nie wniesionej opłaty, a dopiero później rozważony może być wniosek o jej odroczenie, zmniejszenie bądź umorzenie zgodnie z przepisami działu IV ustawy Prawo ochrony środowiska. Jako nieuzasadniony został też uznany wniosek skarżącego o umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na to, iż postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Zakład [...] i wniósł o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji powinien sprawę przekazać do ponownego rozpoznania, a nie wydawać decyzję merytoryczną i to na niekorzyść strony odwołującej się, czym, zdaniem strony skarżącej, Kolegium złamało zasadę wynikającą z art. 139 Kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 lutego 2005r. oddalił skargę Zakładu [...] na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Od powyższego wyroku Zakład [...], reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę kasacyjną, domagając się uchylenia wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Skarżący zarzucił, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego, polegającym na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 285 ust. 1 i art. 292 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że skarżący ponosi opłatę podwyższoną z uwagi na korzystanie z wody bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, gdy tymczasem skarżący takie pozwolenie posiada (wydane w dniu [...] r.), które zgodnie z decyzją Starosty z dnia [...]r. utraciło ważność dopiero w dacie wydania tej decyzji, tj. w dniu [...] r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym zawarte w pkt 1 osnowy decyzji z dnia [...] r. wydanej przez Starostę pozwoleniu wodnoprawnym świadczy o tym, iż organ wydający nowe pozwolenie wodnoprawne, uznawał, iż pobieranie wody w okresie pomiędzy datą upływu ważności wynikającą z pozwolenia wodnoprawnego z [.....]r., a datą wydania nowego pozwolenia było prawidłowe i nie powoduje ujemnych skutków dla strony w postaci ponoszenia podwyższonych opłat. Okoliczność ta istotna ,zdaniem skarżącego, dla wyniku sprawy nie została rozważona i uwzględniona ani przez organy administracji, ani przez Sąd I instancji, który oddalił skargę na decyzję wydaną przez organ odwoławczy. Skarżący wywodził, że organ, do którego wystąpił o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego w [...] r. nie pouczył go, iż "podczas wszczęcia postępowania nie może korzystać z dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego z [...]r. i że fakt ten, jak również zawieszenie postępowania przez organ będzie powodowało ujemne skutki dla strony w postaci ustalenia opłat podwyższonych o [...]% za [...] kwartał [...] r. przez Marszałka Województwa" . Nie pouczenie strony o tych konsekwencjach stanowi naruszenie art. 9 Kpa. Skarżący podniósł, że skoro jeden organ orzekł decyzją, iż pozwolenie wodnoprawne było ważne do [...] r. i uwzględnił fakt złożonego w odpowiednim czasie wniosku o nowe pozwolenie oraz zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia przez skarżącego stosownej dokumentacji, to czynności organu wydającego nowe pozwolenie powinny być respektowane przez Marszałka Województwa, który nie powinien w tych okolicznościach ustalać opłaty podwyższonej. W tych okolicznościach Sąd I instancji nie powinien oddalać skargi na decyzję ustalającą powyższą opłatę. Skarżący wskazał ponadto, że jest jednostką finansowaną ze środków publicznych pochodzących z budżetu państwa i nie jest w stanie ponieść opłat podwyższonych z uwagi na to, iż nie może wydatkować środków finansowych przyznawanych mu i zawartych w planie finansowym na inne cele niż wynika to z planu finansowego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2006r.w sprawie III OSK 646/05, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Zakład [...] uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie wydanie decyzji wygaszającej pozwolenie wodnoprawne spowodowało, że w istocie są dwie daty wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego za pobór wody z ujęcia przy ul. [...] w [...]: dzień [...]r. tj. dzień upływu terminu ważności określony w tej decyzji (który spowodował wygaśnięcie tej decyzji ) i dzień [...]r. tj. dzień wydania decyzji orzekającej o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego z [...]r. Co do decyzji wydanej w dniu [...]r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w tym zakresie rażące naruszenie prawa wskazane w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W takiej sytuacji - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie jest możliwe rozstrzygnięcie, czy na pobór wody z tego ujęcia w [...] kwartale [...]r. ma być ustalona opłata podstawowa czy też powinna być ustalona opłata podwyższona. Rodziło to obowiązek Sądu I instancji i wyjścia poza granice skargi, stosownie do art. 135 Ppsa i stworzenia takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i nie funkcjonował akt organu administracji niezgodny z prawem. Sąd II-tej instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie niezbędne do końcowego załatwienia sprawy opłat za pobór wody w [...] kwartale [...]r. jest usunięcie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...]r. w części dotyczącej orzeczenia o terminie wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego z [...]r. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy do rozważenia także legalności postanowienia z dnia [...]r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się zasadną. Jak wynika z przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy, skarga Zakładu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. w sprawie ustalenia wysokości nie wniesionej opłaty podwyższonej za pobór wody w [...] kwartale [...]r., była już raz przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a wyrok tego Sądu z dnia 9 lutego 2005r. został przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2006r. uchylony i sprawa została przekazana sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Rozpatrując ponownie niniejszą sprawę, Sąd administracyjny zobligowany był zatem stosownie do art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej P.p.s.a.) do respektowania ocen prawnych, zapatrywań, zaleceń i wskazań sądu wyższej instancji. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. było ustalenie wysokości nie wniesionej opłaty podwyższonej za pobór wody przez Zakład [...] w [...] kwartale [...]r. W ocenie Sądu stawiany skargą zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszenia art. 139 Kpa okazał się uzasadniony. Przepis art. 139 Kpa stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W niniejszej sprawie organ I instancji decyzją z dnia [...]r. ustalił Zakładowi [...] wysokość nie wniesionej opłaty za pobór wody i wprowadzenie ścieków do wód za [...] kwartał [...]r. w kwocie [...] zł. Na skutek rozpatrzenia odwołania Zakładu [...] kwestionującego zasadność ustalenia tej opłaty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję reformatoryjną, w której orzekło na niekorzyść strony odwołującej się, ustalając wysokość opłaty na kwotę wyższą ([...] zł), przy jednoczesnym braku stwierdzenia, że decyzja organu I instancji dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa lub rażąco narusza interes społeczny. Wprawdzie organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podjął próbę wykazania, że proces decyzyjny uwzględniał zaistnienie przesłanki z art. 139 Kpa, jednakże odpowiedź na skargę nie może uzupełniać decyzji i to tak w istotnym jej elemencie. W ocenie Sądu, już tylko z powodu powyższego naruszenia art. 139 Kpa, zaskarżona decyzja kwalifikuje się do jej uchylenia. Zgodnie z art. 135 ustawy P.p.s.a. – Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W niniejszej sprawie zaistniała potrzeba uchylenia również decyzji organu I instancji z dnia [...]r., ponieważ organ ten błędnie z naruszeniem art. 292 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) ustalił należną opłatę. Z przepisu tego wynika bowiem, że podmiot korzystający ze środowiska bez wymaganego pozwolenia ponosi jeden rodzaj opłaty - to jest opłatę podwyższoną. Ustalając taką opłatę należy też uwzględniać art. 285 ust.1 tej ustawy stanowiący, że opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce, zatem w niniejszej sprawie opłata winna być podwyższona o [...] % /art. 292 w brzmieniu obowiązującym do [...]r./. Niezależnie od powyższego, na mocy art. 135 P.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa należało stwierdzić nieważność pkt 1 decyzji Starosty z dnia [...]r. rozstrzygającego o wygaszeniu pozwolenia wodnoprawnego Wojewody z dnia [...]r. W niniejszej sprawie rzeczą organów orzekających było bowiem wyjaśnienie czasokresu poboru wody bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Organy obu instancji zgodne przyjęły, że Zakład [...] posiadał pozwolenie wodnoprawne na pobór wody wydane w dniu [...]r. ważne na [...] lat, czyli termin ważności upływał z dniem [...]r. Organy orzekające pominęły jednak istotną okoliczność w sprawie, a podnoszoną przez stronę, że Starosta decyzją z dnia [...]r. wygasił pozwolenie wodnoprawne na pobór wody podziemnej i eksploatację urządzeń wodociągowych na ujęciu znajdującym się na terenie Zakładu [...] wydane przez Wojewodę decyzją z dnia [..]r., znak [...]. Z punktu widzenia legalności decyzji orzekającej o ustaleniu opłaty za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia, kwestia daty wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...]r. ma istotne znaczenie, a zatem dla końcowego załatwienia sprawy niezbędne było wyeliminowanie z obrotu prawnego w trybie art. 135 P.p.s.a, pkt 1 decyzji Starosty z dnia [...]r., zgodnie z zaleceniem Sądu II instancji, który wykazał że decyzja w pkt 1 dotknięta jest wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto Sąd I instancji zobligowany został do rozważenia kwestii legalności postanowienia z dnia [...]r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Mianowicie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "pismo strony tylko wówczas powoduje wszczęcie postępowania administracyjnego zgodnie z art. 61 § 3 Kpa, jeśli zawiera elementy wskazane w art. 63 § 2 i 3 Kpa tj. m.in. określa przedmiot tego postępowania . Szczególne wymogi co do treści wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego wprowadza nadto ustawa Prawo wodne, stanowiąc w art. 131 , że do wniosku dołącza się operat wodnoprawny, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego oraz opis prowadzenia zamierzonej działalności. Pismo w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...]r. wniesione do organu przez pełnomocnika strony skarżącej nie wskazywało o jakie ujęcie wody chodzi ani nie zawierało załączników wymaganych przepisem art. 131 ust.2 Prawa Wodnego warunkujących nadanie biegu wnioskowi o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Rozważenia zatem wymaga, czy pismo to wywołało skutek w postaci wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, a tym samym – czy istniała podstawa o zawieszeniu postępowania w takiej sprawie". Zdaniem Sądu, skoro z art. 63 § 2 i 3 Kpa w związku z art. 131 ust.2 Prawa wodnego wynika, że postępowanie o pozwolenie wodnoprawne wszczyna wniosek strony spełniający wymagania określone w art. 131 ust.2 Prawa wodnego, to wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nie nastąpiło w dniu [...]r., lecz w dniu [...]r., gdy Spółka A. działająca w imieniu Zakładu [...] w istocie rzeczy złożyła kompletny wniosek. Skoro wniosek strony złożony w dniu [...]r. nie spełniał wymogów formalnych, nie było podstaw do zawieszenia postępowania, ponieważ ułomny wniosek nie mógł wszcząć postępowania o pozwolenie wodnoprawne. W tej sytuacji chybione jest powoływanie się przez stronę skarżącą na wniosek złożony w [...]r.. Jednakże z punktu widzenia legalności zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu nie zachodzi potrzeba uchylenia postanowienia z dnia [...]r. o zawieszeniu postępowania wodnoprawnego, skoro organ podjął zawieszone postępowanie. Reasumując, z wyżej przytoczonych względów należało orzec w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pkt II wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś w pkt III wyroku na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.