II SA/Sz 745/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi A. C. i E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących A. C. i E. C. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] (złożonym w siedzibie organu [...]) A.B. zwrócił się do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości [...] w gminie [...]. Decyzją z dnia [...],nr [...], Wójt Gminy [...] odmówił wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji. Organ pierwszej instancji powołał się na ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), wskazując, iż wnioskodawca nie spełnił wszystkich warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 tej ustawy, a mianowicie nie wykazał, że teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym ma dostęp do drogi publicznej. Organ I instancji wyjaśnił, że działka nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej, bowiem działkę tę od ul. [...] oddzielają dwie inne działki, tj. działka nr [...] która nie jest drogą wewnętrzną i stanowi własność spółki A., oraz działka nr [...], będąca drogą wewnętrzną i stanowiąca własność A. i E. C.. Ponieważ wnioskodawca nie wykazał, aby działka nr [...] objęta zamierzeniem budowlanym, posiadała dostęp do drogi publicznej, organ wydał decyzję odmowną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A.B., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej "K.p.a.", decyzją z dnia [...] nr [...], uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji pominął okoliczność, iż zastosowanie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinno pozostawać w bezpośrednim związku z istniejącym na przedmiotowej działce stanem faktycznym. Na działce tej posadowiony jest budynek mieszkalny, który użytkowany jest od wielu lat. Z faktu tego organ odwoławczy wywiódł, że budynek ten posiada dostęp do drogi publicznej. Organ zwrócił również uwagę, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest samoistnym obiektem, lecz rozbudową już istniejącego budynku mieszkalnego. Mając na uwadze powyższe organ drugiej instancji stwierdził, że dostęp do drogi publicznej nie powinien być przedmiotem rozpatrywania w niniejszej sprawie, bowiem faktyczny dostęp nieruchomości do drogi już istnieje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi A.C. i E.C., wyrokiem z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 400/11 uchylił decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że działka nr [...] nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez który należy rozumieć bezpośredni dostęp do drogi publicznej, albo dostęp przez drogę wewnętrzną lub ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Jak wskazał sąd w uzasadnieniu wyroku, w sprawie bezsporne jest, że A.B. nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, ani służebności drogowej. Natomiast organ odwoławczy nie rozważył, czy prawidłowe było stanowisko organu I instancji, że działka nr [...] nie stanowi drogi wewnętrznej, natomiast działka nr 854/1 taką drogę stanowi. Pismem z dnia 8.08.2011 r. A.B. zwrócił się do Wójta Gminy Mielno o wznowienie postępowania i nadanie biegu jego wnioskowi z dnia 31.05.2010 r. o ustalenie warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 400/11, decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania z tego względu, że na dzień wydania decyzji odmownej kwestia dostępu działki nr [...] do drogi publicznej została już rozwiązana. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., uchylił ostateczną decyzję własną z dnia [...] i ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości [...] w obrębie [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] właściciele działek nr [...] i [...] przekazali własność tych działek Gminie, w związku z powyższym rozwiązany został problem dostępu do drogi publicznej działki nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A.C., uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] i umorzyło postępowanie. Wójt Gminy decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po ponownym rozpoznaniu wniosku A.B. z dnia [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w miejscowości [...] podnosząc, że przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że działka nr [...] w obszarze określonym liniami rozgraniczającymi, może być zagospodarowana na podstawie złożonego wniosku. W odwołaniu od tej decyzji A.C. i E.C. zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem; - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej rozporządzeniem, polegającym na wyznaczeniu obszaru analizowanego jako obszaru stanowiącego ponad trzykrotną szerokość frontu działki, mimo, iż organ w ogóle nie wskazał, która granica działki ewidencyjnej nr [...] stanowi jej front i jaka jest jej szerokość, - § 4 rozporządzenia poprzez odstąpienie od określenia linii zabudowy na działce nr [...], za wyjątkiem północnej granicy działki, w szczególności organ nie ustalił odległości miedzy frontową częścią inwestycji a pasem drogowym, - § 4 ust. 1 rozporządzenia poprzez ustalenie północnej linii zabudowy, tj. od działki ewidencyjnej nr [...] w odległości 4 m od granicy, mimo tego, że istniejąca na działkach sąsiednich zabudowa odsunięta jest od granicy o 7 m, - § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nie określenie frontowej strony działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym, skutkującym niemożnością ustalenia szerokości elewacji frontowej, jej kierunku oraz kierunku kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. Odwołujący się zarzucili także organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 12 i art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym przez nie zgromadzenie całości materiału dowodowego i brak wnikliwego zbadania stanu faktycznego terenu, prowadzące w konsekwencji do błędnych ustaleń lub ich pominięcia, a dotyczących: - obsługi przedsięwzięcia w zakresie infrastruktury technicznej w szczególności w zakresie dostarczania gazu, energii elektrycznej i cieplnej tj. określenie ich jako "bez zmian w stosunku do obecnego stanu przyłączy do sieci" mimo, iż z części graficznej decyzji nie wynika, by działka nr [...] była podłączona do jakichkolwiek mediów za pomocą przyłączy, które byłyby zinwentaryzowane oraz uwzględnione w jakichkolwiek planach i mapach, - ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu w związku z prowadzeniem prac ziemnych oraz innych robót budowlanych z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego i urządzeń technicznych, mimo tego, że cała działka jest pokryta roślinnością i prowadzenie robót będzie wymagało usunięcia roślinności, - funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu poprzez nie uwzględnienie okoliczności, że gęstość nasadzeń wieloletnimi drzewami i krzewami może wykluczyć lub znacznie ograniczyć komunikację jezdną na działce nr [...], - charakterystycznych cech zabudowy sąsiedniej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podniósł, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest samoistnym obiektem budowlanym lecz polega na rozbudowie już istniejącego budynku mieszkalnego, posadowionego na przedmiotowej działce. Zdaniem SKO, organ I instancji prawidłowo ustalił obszar analizowany przed wydaniem decyzji, biorąc pod uwagę położenie nieruchomości i jej kształt. Organ odwoławczy zauważył, iż nie ulega wątpliwości, że front działki to ta jej część, która przylega do drogi publicznej (znajduje się od strony drogi), w przedmiotowej sprawie ul. [...]. Podniesiony w odwołaniu zarzut błędnego wyznaczenia obszaru analizowanego mógłby być zasadny, gdyby powodował pominięcie w analizie niektórych działek zabudowanych, co w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, a okoliczność, że w analizie i decyzji nie określono, która część działki stanowi jej front, nie może skutkować uznaniem, iż obszar analizowany ustalono błędnie. W myśl § 4 cytowanego wyżej rozporządzenia obowiązującą linię zabudowy dla działki objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z analizy wynika, że odstąpiono od wyznaczania linii zabudowy ze względu znaczne oddalenie budynku od drogi publicznej oraz rozproszoną zabudowę. Wyznaczono jedynie linię zabudowy od strony pasa technicznego, zgodnie z warunkiem Urzędu Morskiego zawartym w postanowieniu uzgadniającym projekt decyzji. Z obowiązujących przepisów nie wynika, że istnieje obowiązek wyznaczania linii zabudowy z każdej strony działki. Ustalenie linii zabudowy ma istotne znaczenie pod katem zbliżenia projektowanego budynku do pasa drogowego, jak też ze względu na treść art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym przypadku z ustawą o drogach publicznych. Planowana inwestycja, nie wymaga w ocenie Kolegium wyznaczania nowej linii zabudowy, gdyż nie powoduje zmiany lokalizacji budynku w stosunku do drogi publicznej. Wyznaczenie linii zabudowy oznacza wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości inwestora, znajdującej się po przeciwnej stronie linii zabudowy, niż pas drogowy. Prawem inwestora jest natomiast wybór miejsca planowanej inwestycji na tym terenie. Kolegium nie podziela stanowiska, że organ nie może odstąpić od wyznaczenia linii zabudowy. Nawet, jeśli wyznaczenie linii zabudowy na podstawie § 4 rozporządzenia nie było możliwe, nie może to prowadzić automatycznie do wniosku, że nie została spełniona jedna z przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przepisy rozporządzenia, a więc przepisy rangi podustawowej, muszą być interpretowane w taki sposób, żeby ostateczny wynik ich wykładni mieścił się w ramach wyznaczonych przez ustawę. Dokonując wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy należy wziąć pod uwagę cel i sens ustawy mającej służyć zapewnieniu ładu i porządku przestrzennego oraz innym dobrom i wartościom określonym w art. 1 tej ustawy, a nie ograniczaniu inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych czy uniformizacji zabudowy. Należy też pamiętać o wynikającej z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy zasady wolności zagospodarowania terenu w tym jego zabudowy. Prawidłowe usytuowanie budynku od strony sąsiednich nieruchomości zapewniają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Kolegium nie podzieliło też zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zw. z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy zauważył, że odwołanie nie zawiera argumentów wskazujących na naruszenie interesów prawnych odwołujących się dotyczących negatywnego wpływu planowanej inwestycji polegającej na zaszkleniu istniejącego tarasu, zaszkleniu istniejącego wejścia do budynku, dobudowy komina wentylacyjnego oraz rozbudowy budynku mieszkalnego, na wykonywanie ich praw rzeczowych. Ponadto zarzuty odwołania były częściowo przedwczesne ponieważ decyzja o warunkach zabudowy nie upoważnia do rozpoczęcia budowy, a ochrona interesów osób trzecich będzie brana pod uwagę w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję A.C. i E.C. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc zarzuty wskazane poprzednio w odwołaniu od decyzji. Ponadto, zdaniem skarżących, decyzja organu odwoławczego narusza § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez pominięcie tego przepisu i brak ustaleń, czy planowana rozbudowa obiektu nie spowoduje niezgodnego z ww. przepisem zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku posadowionym na działce nr [...] mimo tego, iż obowiązek ustalenia tych okoliczności występuje już na etapie ustalania warunków zabudowy. Skarżący podnieśli, że decyzja narusza art. 15 K.p.a. w zw. z art. 61 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez brak ponownego merytorycznego rozpatrzenia całości sprawy. Organ odwoławczy zamiast całościowo przeanalizować i rozpoznać sprawę ustosunkował się jedynie do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Skarżący wskazali, że decyzja narusza art. 61 § 1 K.p.a. w zw. z art. 52 § 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez orzeczenie ponad żądanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] tj. ustalenie wysokości górnej kalenicy mierzonej od średniego poziomu terenu przed wejściem głównym do budynku na poziomie nie przekraczającym 11 m, podczas gdy przedmiotowy wniosek wskazywał wysokość 9 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie są przepisami odrębnymi w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym sprawy uregulowane tym rozporządzeniem będą przedmiotem badania organu wydającego pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270). Zgodnie z dyspozycją art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. mówi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie delegacji ustawowej, zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 u.p.z.p., rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanym dalej "rozporządzeniem", określone zostały parametry takiej zabudowy i sposób ich ustalania w decyzji o warunkach zabudowy. I tak, przepis § 3 rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust.2). Z kolei § 9 rozporządzenia stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy ustala warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, a także, że zawiera ona część tekstową i graficzną, podobnie jak wyniki analizy, będące załącznikami do decyzji. Analiza przepisów u.p.z.p.. oraz przepisów rozporządzenia, pozwala na stwierdzenie, że organ do decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową, winien załączyć mapę, na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji i linię zabudowy (na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1: 500 lub 1:1000, ) – art.54 pkt 3 w zw. z art.64 ust.1 u.p.z.p., § 9 rozporządzenia, część tekstową analizy - wyniki - oraz granice obszaru analizowanego - § 3 ust. 1 i § 9 rozporządzenia (na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1: 500 lub 1:1000,). Decyzja Wójta Gminy z dnia [...] zawiera informację, że załącznik do niej stanowi "rysunek na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500". Faktycznie taki załącznik znajduje się w aktach sprawy i jest prawidłowo opisany jako załącznik graficzny do decyzji nr [...]. Na mapie tej zostały wyznaczone linie rozgraniczające teren inwestycji i linię zabudowy. Jak z powyższego wynika decyzja organu I instancji ustalająca warunki zabudowy zawiera jedynie jeden spośród trzech załączników wymaganych obowiązującymi przepisami prawa. Organ odwoławczy w swojej decyzji nie dopatrzył się tego naruszenia przepisów, co stanowi także o naruszeniu art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. Ponadto, w decyzji ustalającej warunki zabudowy organ I instancji podniósł, że decyzja ta została uzgodniona, między innymi, w oparciu o przepisy art.53 ust.4 u.p.z.p. z Dyrektorem Urzędu Morskiego postanowieniem z dnia [...], uzupełnionym pismem z dnia [...]. W tym miejscu zauważyć należy, że uzgodnienie decyzji pod pewnymi warunkami oznacza, że warunki te muszą zostać uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy. Wyżej wymienione postanowienie Dyrektora Urzędu Morskiego zawiera dwa warunki, pod którymi organ ten uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy ( z 2010 r., a więc nie decyzji wydanej w 2012 r.): "- uzupełnić załącznik graficzny o dopuszczalne linie zabudowy, - rozbudowę dokonać w kierunku południowym". W piśmie z dnia [...] Dyrektor Urzędu Morskiego uściślił swoje warunki pisząc: "- przyjmujemy bez uwag zakres planowanej rozbudowy budynku mieszkalnego opisany na załączniku graficznym ( mapa sytuacyjno-wysokościowa), - wnosimy, by od strony północnej linię zabudowy przyjąć w licu istniejącej ściany budynku i krawędzi tarasu, co oznacza min 4,0 m od granic działki, - integralną częścią pisma jest załącznik graficzny z opisanym przez Urząd Gminy zakresem rozbudowy". Z całości akt sprawy wynika, że to uzgodnienie, uzupełnione pismem, dotyczyło decyzji z dnia [...], między innymi ustalającej warunki zabudowy, która następnie została przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylona, a postępowanie administracyjne umorzone. W decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia [...] ustalając w części II warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w pkt 2 lit.j znalazł się zapis: "linia zabudowy – minimum 4 m od północnej granicy działki zgodnie z załącznikiem graficznym". W ocenie sądu, zapis ten w pełni nie uwzględnia warunków uzgodnienia Dyrektora Urzędu Morskiego, bowiem wskazuje jedynie na minimalną odległość, pomijając warunek ustalenia linii zabudowy w licu istniejącej ściany budynku i krawędzi tarasu. Należy jednak stwierdzić, że przed wydaniem decyzji z dnia [...], w ocenie sądu, zachodziła konieczność uzyskania nowych uzgodnień, z tej racji, że projekt decyzji przesłany do uzgodnienia nie zawierał wymaganych załączników. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się tej nieprawidłowości, co stanowi także o naruszeniu art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. Opisane powyżej naruszenie prawa materialnego, tj. art. art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust.1 u.p.z.p., § 9 rozporządzenia, oraz art.53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zdaniem sądu, stanowią wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...], jednakże sąd zwraca uwagę także na inne uchybienia, które winny być usunięte przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Mianowicie, w aktach sprawy zgromadzony jest szereg dokumentów, a wśród nich wyniki analizy oraz załącznik graficzny do analizy w postaci mapy, na której zaznaczony został obszar analizowany. W ocenie sądu obszar analizowany został wyznaczony z naruszeniem § 3 ust.2 rozporządzenia. W analizie określono szereg parametrów, które następnie przyjęto w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Przepisy rozporządzenia wskazują sposób ustalenia tych wymagań w oparcie o średnią wynikającą z dotychczasowej zabudowy, w wielu przypadkach posługując się także stwierdzeniem o dopuszczalności wyznaczenia innej wielkości danego parametru, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem sądu, w przypadku wyznaczania innej wielkości danego parametru, analiza winna zawierać uzasadnienie skorzystania z takiej możliwości. Znajdująca się w aktach analiza takiego uzasadnienia nie zawiera. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a i c i art.135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.152, zaś w pkt III na podstawie art.200 w zw. z art.205 ww. ustawy.