II SA/Sz 749/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. G. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu odrzuca skargę. Pismem z dnia [...] R. G. powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., wezwała Prezydenta Miasta do dobrowolnego zwrotu nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu dotyczącej samochodu osobowego. Prezydent Miasta pismem z dnia [...] [...] odmówił zwrotu nadpłaty informując, że zgodnie z art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wysokość opłat za kartę pojazdu określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw transportu. Stosownie do tej delegacji ustawowej opłata za kartę pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którą pobrał w dniu rejestracji organ rejestrujący, określona była w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) i wynosiła[...]. W orzeczeniu z dnia 17 stycznia 2006 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z Konstytucją i ustawą Prawo o ruchu drogowym, wskazując jednocześnie, że niniejszy przepis traci moc 1 maja 2006 r. W ocenie organu, opłaty za wydanie kart pojazdu pobrane na podstawie obowiązującego przed tą datą rozporządzenia pobrane zostały w prawidłowej wysokości. W piśmie tym Prezydent zawarł pouczenie o treści art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i o przysługującym prawie oraz sposobie i terminie wniesienia na odmowę zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu skargi do sądu administracyjnego stosownie do art. 52, 53 i 54 tej ustawy. Pismem z dnia[...] R. G. wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa i zwrotu nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu ponownie powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04. Według wnoszącej pismo organ powinien jej zwrócić nienależnie pobrana opłatę, ponieważ jest to czynność administracyjna w postaci pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu, a w takiej sytuacji należy zastosować "inne środki", do których odnosi się art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Tym środkiem jest właśnie możliwość wystąpienia o zwrot nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu. Prezydent Miasta pismem z dnia [...] (doręczonym adresatce[...]) poinformował, że nie dopuścił się naruszenia prawa i wyjaśnił swoje stanowisko w kwestii skutków prawnych wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. i przypomniał zainteresowanej , że poinformował ją o możliwości zaskarżenia czynności organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak również o możliwości dochodzenia swoich roszczeń z powództwa cywilnego. W tym stanie sprawy R. G. pismem z dnia[...] (które wpłynęło do Urzędu Miasta w dniu [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na " czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu" W uzasadnieniu skarżąca po opisaniu dotychczasowego stanu sprawy podniosła, że nie zgadza się z "podjętą decyzją Urzędu Miasta, ponieważ orzeczenia sądowe jak i innych miast w kraju przeczą podjętej decyzji" i wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prezydent Miasta odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej prowadzoną pod względem zgodności z prawem. Jednakże przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonego przejawu działania organu administracji publicznej sąd administracyjny zobligowany jest – zgodnie z wymogami określonymi w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej P.p.s.a (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 270) – do zbadania dopuszczalności skargi. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie określa art. 3 § 2 i 3 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obejmuje on, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., skargi na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (pkt 2) albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 3), a także inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Jest poza sporem, że pismo organu administracji publicznej odmawiające zwrotu nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu należy zakwalifikować z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. jako inną , niż określone w pkt 1-3 czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rzecz jednak w tym, że skarżąca nie wniosła do Sądu skargi na pismo z dnia [...] stanowiące taką czynność, lecz zaskarżyła odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżone do Sądu pismo Prezydenta Miasta z dnia[...], stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pozostaje poza wskazanym w art. 3 P.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego. Odpowiedź na wezwanie nie jest bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie jest ona również aktem prawa miejscowego, ani też innym aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z treści art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest jedynie czynnością warunkującą skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wezwanie to ma na celu stworzenie organowi możliwości zmiany swojego dotychczasowego stanowiska w sprawie. Organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa może uwzględnić wezwanie, podtrzymać swoje dotychczasowe stanowisko, albo pozostawić je bez odpowiedzi. Brak odpowiedzi organu nie stanowi przeszkody do wniesienia skargi, na co wskazuje regulacja zawarta w art. 53 § 2 P.p.s.a. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu odwoławczym, bo wezwanie nie uruchamia trybu odwoławczego, nie zastępuje i nie ma mocy dokonania zmiany w treści aktu objętego wezwaniem. Z powyższych względów odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zauważyć przy tym trzeba, że w piśmie z dnia [...] Prezydent Miasta zawarł prawidłowe pouczenie informujące stronę o prawie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na to pismo jako czynność odmowy zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu. W tym stanie sprawy, skoro zaskarżone w niej pismo organu nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego określonych w art. 3 § 2 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a podlega odrzuceniu, co mając na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 zd. 1 tej ustawy.