II SA/Sz 75/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych p o s t a n a w i a : I. odrzucić skargę, II. zwrócić Prezydentowi Miasta kwotę [...] złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Uzasadnienie: Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r,, nr [...], w wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek odwołania A. Z., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i orzekło o umorzeniu postępowania organu I instancji. Pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta , powołując się na art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), złożył skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o jej uchylenie w całości i oddalenie odwołania od decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako że została złożona przez organ, który rozstrzygał w sprawie w I instancji. Wojewódzki Sad Administracyjny e zważył co następuje: Przedmiotem rozstrzygnięcia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, była indywidualna sprawa z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 1 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przed zbadaniem zarzutów merytorycznych skargi w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestie formalne, a w tym ocenić, czy Prezydent Miasta Sygn. akt II SA/Sz 75/07 3 jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu wyżej cyt. art. 50 p.p.s.a Legitymacja do złożenia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem iub czynnością organu administracji publicznej. W dotychczasowym orzecznictwie, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela, ugruntowało się stanowisko, zgodnie z którym, organ ustawowo powołany do współdecydowania w określonej sprawie indywidualnej nie korzysta z uprawnień przysługujących w tej sprawie stronom postępowania, w tym do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (vide: uchwała 7 sędziów NSA z 19 maja 2003 r., OPS 1/03, postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, publ. Lex nr 54728, wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 1995 r. sygn. akt II SA 1625/94, Wokanda 1995/8/33). Dodatkowo należy zauważyć, że gdyby nawet przyjąć, że Prezydent Miasta wnosząc niniejszą skargę działał w imieniu Gminy Miasto , to status strony Gminie przysługiwałby tylko wówczas, gdyby zakres rozstrzygnięcia obejmował sferę jej interesu prawnego. Na gruncie niniejszej sprawy nie można uznać, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczy Gminy jako osoby prawnej oraz że poprzez zaskarżoną decyzję wkroczono w sferę jej interesu prawnego. Wprawdzie, co do zasady, o statusie strony niejednokrotnie decyduje subiektywna ocena interesu prawnego dającego prawo do występowania w charakterze strony, jednakże nie oznacza to dowolności i podlega ocenie z punktu widzenia kryteriów obiektywnych. Okoliczności na czym miałoby polegać naruszenie interesu prawnego skarżącej nie sposób wywieść również z treści skargi. Mając powyższe na uwadze złożenie skargi przez Prezydenta Miasta na decyzję organu odwoławczego - Samorządowego Kolegium Odwoławczego , bez względu na to czy Prezydent uczynił to w imieniu własnym jako organ I instancji czy w imieniu Gminy Miasto, wobec faktu wydania przez Prezydenta Miasta rozstrzygnięcia I instancyjnego w sprawie, skutkować musiało odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi rozstrzygnięto na mocy art. 232 § 1 pkt 1 lit. a w/w ustawy.