II SA/Sz 75/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty G. z dnia [...] r. znak [...] Postanowieniem z dnia [...] r., znak [...], Starosta [...] odmówił Z. S. przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] nr rej. [...]. W obszernym uzasadnieniu postanowienia, organ szczegółowo opisał stan faktyczny związany z usunięciem pojazdu z drogi i umieszczeniem go na parkingu strzeżonym prowadzonym przez Z. S., zwanego dalej również "wnioskodawcą", a także przytoczył przepisy prawa, które jego zdaniem znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ przede wszystkim zwrócił uwagę na okoliczność, iż zabezpieczony pojazd stał się przedmiotem zabezpieczenia majątkowego, ustanowionego postanowieniem Prokuratora Rejonowego w G. z dnia [...] r. w sprawie sygn. akt [...]. W następstwie wydania tego postanowienia, komornik sądowy, w dniu 22 lutego 2005 r. dokonał zajęcia pojazdu i oddał go pod dozór Z. S.. W ocenie Starosty, wnioskodawca od momentu, w którym stał się dozorcą pojazdu, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, dalej jako "k.p.c.", powinien był wykazywać zainteresowanie jego statusem w kontekście przepisów k.p.c., czego nie uczynił, w szczególności nie prowadził żadnej korespondencji z komornikiem sądowym, jak również nie domagał się od niego wynagrodzenia za dozór pojazdu. Organ wskazał także na to, że gdyby wnioskodawca interesował się na bieżąco statusem pojazdu znajdującego się na jego parkingu i utrzymywał kontakt z komornikiem to uzyskałby wiedzę o tym, że zabezpieczenie upadło i mógłby wystąpić do komornika o przyznanie wynagrodzenia za dozór. W konsekwencji możliwe stałoby się skierowanie egzekucji do pojazdu w celu wyegzekwowania kosztów z tego tytułu, a ostatecznie możliwe było przeprowadzenie procedury likwidacji niepodjętego depozytu i w ten sposób zapobieżenie stanowi długotrwałego przetrzymywania pojazdu na parkingu strzeżonym. Starosta zwrócił również uwagę na to, że wnioskodawca nie podjął skutecznie inicjatywy w celu wydania przez organy postanowienia o zwrocie pojazdu na rzecz właściciela, co umożliwiłoby przeprowadzenie jego likwidacji na podstawie przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów, a bez takiego postanowienia nie może być mowy o uzyskaniu przez wnioskodawcę statusu dozorcy w rozumieniu art.102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślił także, że nie jest wiadomym dlaczego procedura likwidacji niepodjętego depozytu, wszczęta przed Sądem Rejonowym w G. nie zakończyła się wydaniem orzeczenia formalnego lub merytorycznego. Powiat G. nie powinien być obciążany kosztami wynikającym z zaniechania wnioskodawcy oraz innych organów. Z. S. złożył zażalenie na postanowienie Starosty [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z dnia [...] r.: 1) uchyliło postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r., znak [...] w całości, 2) umarzyło postępowanie w sprawie przyznania Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...]" w G. wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia 17 stycznia 2005 r. do dnia 31 października 2014 r., 3) przyznało Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...]" w G. kwotę [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu matki [...] o numerze rejestracyjnym [...] sprawowany w okresie od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 30 czerwca 2017 r., 4) odmówiło przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przypomniał, że wnioskodawca ubiegał się już o przyznanie wynagrodzenia za dozór tego pojazdu i Starosta [...] wydał, w dniu [...] r., postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w tej sprawie. Kolegium wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1334/15 (który się uprawomocnił z dniem 12 marca 2016 r.), oddalił skargę Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. To z kolei spowodowało, że uprawomocniło się ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r., skutkując prawomocnym związaniem tym postanowieniem, w zakresie w nim orzeczonym. Konsekwencją takiego poglądu organu odwoławczego było przyjęcie, że co do okresu, za który wnioskodawca domagał się przyznania wynagrodzenia, w zakresie objętym postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia [...] r. zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Ujawnienie powyższej okoliczności, w trakcie prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania, skutkować musiało umorzeniem postępowania w części objętej powagą rzeczy osądzonej, co też znalazło odzwierciedlenie w pkt 2 sentencji zaskarżonego postanowienia. Dalej organ wyjaśnił, że rozpoznaniu podlegał wniosek obejmujący okres wychodzący poza zakres związania powagą rzeczy osądzonej, a zatem za okres od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. Kolegium przytoczyło następnie treść przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz ustawy Prawo o ruchu drogowym, które w jego ocenie znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie i wyjaśniło, że warunkiem zaktualizowania się prawa do przyznania wynagrodzenia dla podmiotu przechowującego pojazd mechaniczny jest wykazanie, że pojazd został usunięty z drogi ze względu na wystąpienie którejś z okoliczności wskazanej w art. 130a ust. 1-2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także, że pojazd został umieszczony na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie dowodem na okoliczność usunięcia pojazdu z drogi jest dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...] z dnia [...] r., wydana przez funkcjonariusza Policji, w której zostało odnotowane, że pojazd marki [...] został usunięty z drogi - ul. [...] w M., z uwagi na "uszkodzenia pokolizyjne art. 178a § 1 k.k." Przedmiotowy pojazd został odholowany w tym samym dniu na parking strzeżony przy ul. [...] w G., prowadzony przez wnioskodawcę, który to parking zgodnie z zarządzeniem nr [...] Starosty [...] z dnia [...] r. w sprawie wyznaczenia parkingu strzeżonego został wyznaczony jako parking strzeżony przechowujący usunięte pojazdy w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1-3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Usunięty z drogi pojazd pozostawał na parkingu strzeżonym do dnia 30 czerwca 2017 r. Przedmiotowa sprawa dotyczy zatem pojazdu, wobec którego funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w G. wydał dyspozycję usunięcia z drogi, a pojazd został przyjęty na parking strzeżony, a więc nawiązany został stosunek prawny, powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym przez Starostę parkingu. Kolegium stwierdziło także, w oparciu o akta sprawy, że w trakcie przechowywania pojazdu, Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. postanowieniem z dnia [...] r. orzekł o zabezpieczeniu majątkowym - grożącej sprawcy przestępstwa kary grzywny poprzez zajęcie przedmiotowego pojazdu. W dniu 22 lutego 2005 r., [...] Sądowy przy Sądzie Rejonowym w G., dokonał zajęcia przedmiotowego pojazdu na podstawie postanowienia Prokuratora z dnia [...] r., zaopatrzonego w klauzulę wykonalności, pozostawiając go pod dozorem na parkingu strzeżonym należącym do wnioskodawcy. W dniu [...] r. Sąd Rejonowy w G. stwierdził, że z dniem [...] r. upadło powyższe zabezpieczenie majątkowe i wezwał właściciela do niezwłocznego odbioru samochodu. Sąd ten, postanowieniem z dnia [...]., przyznał wnioskodawcy należność tytułem zwrotu poniesionych kosztów za przechowywanie ww. pojazdu w okresie od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 26 kwietnia 2007 r. w kwocie [...]zł. Kolegium ustaliło, że właściciel nie odebrał pojazdu z parkingu, co skutkowało jego przechowaniem na parkingu strzeżonym. Zdaniem Kolegium, dalsze pozostawanie pojazdu na parkingu strzeżonym należącym do Z. S., za podstawę swą miało dyspozycję usunięcia pojazdu z dnia 17 stycznia 2005 r. Organ wyjaśnił dalej, że Starosta [...], zgodnie z jego zaleceniem, zawartym w postanowieniu z dnia [...] r. znak [...], wystąpił z wnioskiem o orzeczenie przepadku wymienionego pojazdu. Sąd Rejonowy w G. [...] postanowieniem z dnia [...]. sygn. akt [...], orzekł o przepadku pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] na rzecz Powiatu G. . Postanowienie to stało się prawomocne w dniu [...] r. Dokonując oceny przytoczonych okoliczności z punktu widzenia zasadności żądania wnioskodawcy, Kolegium stanęło na stanowisku, że podejmowane przez właściwe organy i sądy akty w toku postępowania karnego, względem pojazdu przechowywanego na parkingu strzeżonym, wyznaczonym przez starostę, pozostają bez wpływu na sytuację podmiotu wyznaczonego, którego relacja w analizowanym procesie ukonstytuowana jest wyłącznie aktem wyznaczenia, a tym samym pozostaje on w relacji starosta – podmiot wyznaczony. Skoro zatem pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym w warunkach przepisu obligującego starostę do podjęcia stosownych działań, uzależnionych od jednego wyłącznie kryterium, a mianowicie nieodebrania pojazdu z parkingu przez osobę uprawnioną, to obojętnymi dla podmiotu prowadzącego parking, wyznaczonego do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym pozostają wszelkie działania skutkujące nieodebraniem pojazdu, wynikające z woli właściciela pojazdu, bądź z czynności i aktów uprawnionych organów względem przechowywanego pojazdu. Z punktu widzenia powoływanych kryteriów wyznaczających obowiązki starosty względem nieodebranego pojazdu także obojętnymi pozostają wskazane aspekty. Następnie Kolegium, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego wywiodło, że regulacja prawna problematyki usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wskazuje, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym, wykonywane przez organy administracji publicznej, w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są właśnie jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jeśli więc zadanie z zakresu administracji publicznej jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym (por. uchwala SN z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt III CZP 47/07, postanowienie SN z dnia 11 lutego 2009 r. sygn. akt V CSK 332/08). W świetle powyższych rozważań, zdaniem Kolegium, jeżeli wskazany pojazd został usunięty na podstawie art. 130a ust. 1-2 ustawy7 Prawo o ruchu drogowym, zaś następnie powiat stał się jego właścicielem na podstawie prawomocnego orzeczenia o jego przepadku, to podstawę do rozpatrzenia wniosku strony powinno stanowić postępowanie administracyjne (egzekucyjne) prowadzone na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnymi w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. l pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tych też względów Kolegium uznało, że Starosta [...], wbrew stanowisku przez niego zaprezentowanym w zaskarżonym postanowieniu, jest podmiotem zobowiązanym do ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], sprawowany przez wnioskodawcę. Przechodząc do ustalenia wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ wyjaśnił, że wskazany przepis, podobnie jak i pozostałe postanowienia tego artykułu, a także inne regulacje zawarte w tej ustawie, nie określają kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się, iż przy obliczaniu należności wynikających z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy odpowiednio stosować art. 836 k.c. W myśl art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. W tym przypadku, skoro wysokość wynagrodzenia nie wynika z taryfy, ani z umowy (z uwagi na to, że w tym przypadku występuje stosunek administracyjnoprawny, a nie cywilny), trzeba odnosić go do wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach. Powinna więc zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie, w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę i dla rzeczy danego rodzaju. Ustalenie spornego wynagrodzenia wymaga zatem analizy stawek parkowania pojazdów obowiązujących w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Nadto, w ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie podstawą obliczenia wynagrodzenia powinna być stawka dobowa, a nie abonamentowa, bowiem w ten sposób ustalane było wynagrodzenie za przechowanie pojazdów usuniętych z dróg i umieszczonych na parkingu strzeżonym w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uwzględnienie stawki dobowej a nie abonamentowej jest wyrazem poszanowania kryterium przyjętego w danych stosunkach wynagrodzenia, które wynika wprost nie tylko z kształtujących te stosunki umów zawieranych przez Starostę G. , ale także umów zawieranych wcześniej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Ustalając wynagrodzenie za dozór pojazdu za okres wychodzący poza granice związania powagą rzeczy osądzonej, czyli okres od 1 listopada 2014r. do dnia 30 czerwca 2017r., w ocenie Kolegium, przyjąć należało stawki ustalone na podstawie umów zawieranych przez Starostę G. z innymi przedsiębiorcami, którym powierzono wykonywanie zadań z zakresu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Następnie organ wyjaśnił, że Powiat G. w okresie od 21 sierpnia 2011 r. do 31 grudnia 2013r. miał zawarte z wnioskodawcą umowy na przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg (umowa z 19 sierpnia 2011 r., z 30 grudnia 2011 r. i z 31 stycznia 2013 r.). co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Ustalając wynagrodzenie za taki okres możliwe zatem było zastosowanie reguły odwołującej się do wysokości uzgodnionych w umowie z wnioskodawcą stawek opłat za dobę przechowywania pojazdu. Natomiast ustalenie spornego wynagrodzenia za okres po dniu 31 grudnia 2013 r. wymagało analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Dlatego też w stosunku do okresu późniejszego należało, zdaniem organu, przyjąć stawki w odniesieniu do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynikające z umów zawartych z innymi przedsiębiorcami. Kolegium przywołało okoliczność, iż Starosta [...] w dniu [...] zawarł z G. I., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w N. - jednostką prowadzącą parking strzeżony na terenie N. umowę na przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg z mocą obowiązującą od dnia 1 lutego 2014 r., następnie kolejną umowę ze wskazanym przedsiębiorcą z dnia [...] r. z mocą obowiązująca od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., w których przyjęto, że w przypadku pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do [...] stawki wynoszą [...] zł w przypadku pierwszych 5 dni przechowywania oraz [...] zł od 6 dnia przechowywania. W okresie od dnia 1 stycznia 2017r. do dnia 31 grudnia 2017r. między Powiatem G. a G. I. obowiązywała zaś umowa z dnia [...]. przewidująca stawkę [...] zł za dobę od 3 miesiąca przechowywania. Z tym, że § 4 ust. 3 tej umowy przewidywał, że "jeżeli Zamawiający zawierał z Wykonawcą uprzednio umowy dotyczące przechowywania pojazdów usuwanych w przypadkach, o których mowa w § 130a ust. 1, 1a lub 2 ustawy, do wynagrodzenia Wykonawcy w latach poprzedzających obowiązywanie niniejszej umowy, stosuje się stawki wynikające z odpowiednich okresów obowiązywania wskazanych umów, z zastrzeżeniem, że wyższe stawia wynikające z początkowego okresu przechowywania pojazdu są naliczane tylko raz i rozpoczęcie ich naliczania następuje od dnia przyjęcia pojazdu na parking". Kolegium uznało, że zasadne jest przyjęcie ww. stawek wynikających z umów zawartych przez Powiat G. z G. I.. Zauważyło bowiem, że G. R. podobnie jak Z. S., wykonuje działalność gospodarczą tożsamą rodzajowo jak i na rzecz tego samego podmiotu, tj. Powiatu G. . Ponadto zakres obowiązków tych dwóch podmiotów wynikający z zawieranych umów jest porównywalny. W umowie z dnia [...] r. i późniejszych zawieranych przez Powiat G. z G. I. wskazano, że usługa przechowywania pojazdu usuniętego z drogi obejmuje: 1) przyjęcie pojazdu i pisemne zgłoszenie tego faktu Zamawiającemu, 2) ewidencjonowanie przyjętych pojazdów, 3) zabezpieczenie przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi motorowerów, motocykli i samochodów z uszkodzeniami powypadkowymi w garażu lub w przypadku zajętych stanowisk garażowych w inny odpowiedni sposób (np. zastosowanie odpowiedniej plandeki), 4) zabezpieczenie ładunku jeśli znajduje się w pojeździe przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub czynem zabronionym w czasie przechowywania, aż do momentu wydania pojazdu osobie uprawnionej, 5) ochronę i nadzorowanie pojazdów i ładunków, 6) wydanie pojazdu osobie uprawnionej. Podobny zakres obowiązków wynikał z umów Starosty [...] zawieranych z Z. S. (umowa z dnia [...] r., z dnia [...] r., z dnia [...].), w których to obowiązek zabezpieczenia pojazdu przed szkodą lub kradzieżą zawarty był w postanowieniach wyłączających odpowiedzialność Zamawiającego za szkody w przechowywanych pojazdach i nałożonym obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia przez Wykonawcę zapewniającej pokrycie ewentualnych szkód w związku z wykonywaniem usług będących przedmiotem umowy. Porównywane umowy nie wskazywały na dodatkowe, szczególne obowiązki w zakresie przechowywania pojazdów, poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania, zabezpieczeniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Organ podkreślił również, że wcześniej zawierane przez Starostę G. z G. I. umowy, których przedmiotem było przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w przypadkach określonych w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a to z dnia 30 grudnia 2011 r., następnie z dnia 25 stycznia 2013 r. wskazywały takie same stawki opłat za przechowywanie pojazdów, jak w umowach z Z. S.. W konsekwencji, stawki wynikające z umowy zawieranej przez Starostę G. z podmiotem prowadzącym analogiczną działalność gospodarczą w zakresie usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na terenie Powiatu G. , organ uznał za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem w danych stosunkach panujących na rynku lokalnym (co świadczyć o prawidłowym zastosowaniu metody porównawczej). Jednocześnie, Kolegium postanowiło zastosować stawkę [...] zł za dobę przechowywania pojazdu w okresie od 1 stycznia 2017r. do 30 czerwca 2017 r., nie zaś jak wnioskuje strona tj. [...] zł, albowiem uwzględnić należało, iż zgodnie z umową z dnia [...] r. zawartą pomiędzy Powiatem G. a G. I., od dnia 1 stycznia 2017r. stawka za jedną dobę przechowywania pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosiła od 3 miesiąca przechowywania [...] zł. Umowa ta zawierała w § 4 ust. 3 zastrzeżenie, że jeżeli Zamawiający zawierał z Wykonawcą uprzednio umowy dotyczące przechowywania pojazdów usuwanych w przypadkach o których mowa w art. 130a ust. 1, la lub 2 ustawy, do wynagrodzenia Wykonawcy w latach poprzedzających obowiązywanie niniejszej umowy, stosuje się stawki wynikające z odpowiednich okresów obowiązywania wskazanych umów. Z tych względów Kolegium uznało, iż stawka [...] zł za okres przechowywania pojazdu od 1 listopada 2014 r. do 31 grudnia 2016r. oraz [...] zł za okres od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. ustalona na podstawie kryterium porównawczego w stosunkach danego rodzaju, jest adekwatną do świadczonych przez Z. S. usług przechowywania pojazdów w ww. okresach. Zdaniem Kolegium wysokość wynagrodzenia kształtuje zakres obowiązków i okres ich realizacji wynikających z umowy o przechowywanie pojazdu, jak też obowiązujące w tym okresie stawki wynagrodzenia. Przyjęte za podstawę ustalenia wynagrodzenia po dniu 31 grudnia 2013 r. umowy z G. I., z uwagi na podobieństwo w zakresie ocenianych stosunków stanowią obiektywnie najbardziej adekwatny materiał porównawczy. Kolegium nie podzieliło argumentacji organu pierwszej instancji, z której wynikało, że brak aktywności wnioskodawcy w zakresie monitorowania stanu prawnego pojazdu może stanowić podstawę do odmowy przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu, wskazując, że wnioskodawca w 2006 r. informował o tym, że pojazd znajduje się na parkingu i nie został odebrany przez właściciela. Za chybioną uznał organ argumentację Starosty o braku podstaw do przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu po dniu 22 lipca 2016 r. Zdaniem Kolegium pismo Starosty [...] z dnia 22 lipca 2016 r., wzywające wnioskodawcę do wydania pojazdu, któremu nie towarzyszyła próba odbioru pojazdu z parkingu, potraktować należy wyłącznie jako zapowiedź ze strony organu woli odebrania pojazdu. Dopiero odbiór pojazdu z parkingu w oparciu o wydaną dyspozycję odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego, stanowi datę końcową przechowywania pojazdu. Zwrot wydatków nastąpić zatem może za okres dokonywania dozoru, a więc od chwili przekazania ruchomości dozorcy aż do momentu, kiedy wyda on rzecz właściwemu organowi. W ocenie Kolegium organ egzekucyjny nadal będzie zobowiązany do zapłaty wynagrodzenia jeżeli mimo pisemnego żądania wydania dozorowanej rzeczy faktycznie nie przystąpi do odebrania rzeczy. Z tych względów jako datę końcową należnego wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu uwzględnić należało dzień, w którym pojazd został odebrany z parkingu. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wywiódł Prokurator Rejonowy w G. , podnosząc zarzuty naruszenia art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się: - w błędnym przyjęciu, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż w stosunku do pojazdu marki [...] w dniu [...] r. wydane zostało postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym (sygn. akt [...]), zaś w dniu 22 lutego 2005 r. pojazd został oddany przez komornika sądowego pod dozór Z. S. (protokół zajęcia ruchomości z dnia [...] r., sygn. akt: [...]) w związku z czym Z. S. był uprawiony do żądania ustalenia wynagrodzenia za dozór przez organy postępowania karnego, a następnie przez komornika sądowego na podstawie art. 858 §1 i 2 k.p.c. a komornik sądowy powinien był wezwać właściciela pojazdu do jego odebrania w terminie 14- dniowym, pod rygorami przewidzianymi w przepisach o likwidacji nie podjętych depozytów zgodnie z §105 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie czynności komorników, co powoduje że wynagrodzenie za dozór powinno być rozliczane, jako koszty postępowania karnego i postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) prowadzonego przez komornika sądowego zgodnie z przepisami kodeksu postępowania karnego; - w ustaleniu wynagrodzenia Z. S. w okresie od dnia 1 listopada 2014 r. według stawek wynikających z umów łączących Powiat G. z przedsiębiorcą G. I., które to stawki były stawkami dobowymi i rosnącymi w kolejnych latach, w sytuacji, gdy kalkulowanie wynagrodzenia na podstawie wskazanych stawek nie uwzględniało, że Z. S. oczekiwał przyznania wyłącznie wynagrodzenia za dozór (nie żądał zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru), zaś wskazane umowy obejmowały oba składniki wymienione w art. 102 § 2 powołanej ustawy (wszelkie należności przysługujące wykonawcy usług), a ponadto taka kalkulacja nie uwzględniała wszystkich okoliczności wykonywania dozoru, a w szczególności długotrwałości dozoru, właściwości dozorowanego pojazdu oraz liczby jednocześnie dozorowanych pojazdów; - w nieuwzględnieniu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w przypadku wieloletniego dozoru pojazdu, przedsiębiorca G. I. żądając należności od Starosty [...], kalkuluje wynagrodzenie za dozór oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru w stosunku do pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, według stawki abonamentowej w wysokości [...] zł za jeden miesiąc, podczas gdy zastosowane przez Kolegium w niniejszej sprawie stawki [...] zł i [...] zł generują odpowiednio kwoty [...]zł i [...] zł za jeden miesiąc dozoru, przy czym kwoty te musiałby zaspokajać całość roszczeń Z. S., gdy tymczasem przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było przyznanie jedynie części należności, to jest wyłącznie wynagrodzenia za dozór (bez zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem); - w przyznaniu wynagrodzenia za dozór również za okres po dniu 22 lipca 2016 r., kiedy Z. S. odmówił Staroście G. wydania pojazdów, w tym pojazdu marki [...], mimo że Starosta [...] podjął rzeczywiste i konkretne działania w celu zabrania pojazdów z parkingu Z. S.. Prokurator domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia przypomnieć należy, że do kompetencji sądów administracyjnych należy badanie zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W oparciu o przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Dokonana przez sąd, według kryterium zgodności z prawem, kontrola zaskarżonego aktu wykazała, że narusza on prawo w stopniu nakazującym jego uchylenie. Przypomnieć należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 – j.t. ze zm.), dalej jajko "u.p.e.a.", znajdujący zastosowanie na mocy § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią art. 102 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny (starosta) przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedną z osób wymienionych w art. 101 § 1. Przepis ten, nie określa żadnych kryteriów i zasad ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Stosownie do art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Z kolei wysokość wynagrodzenia przyjętego w stosunkach danego rodzaju oznacza, że wynagrodzenie za dozór pojazdów w trybie administracyjnym powinno zostać ustalone na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego, najczęściej przez innych przechowawców, na terenie i w miejscu, właściwym dla przechowawcy i dla rzeczy danego rodzaju, co wymaga uwzględnienia zarówno zakresu obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszących przechowaniu, jego warunków, wielkości składowanego przedmiotu i powierzchni niezbędnej do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości oraz czasu przechowywania. Udowodnienie tych kwestii należy do dozorcy, jednakże w przypadku ich nie wykazania przez jednostkę wykonującą dozór, właściwych ustaleń w tej mierze dokonuje organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. W takiej sytuacji ocena wiarygodności przyjętego wynagrodzenia uzależniona jest od właściwie przeprowadzonej analizy rynku, w celu ustalenia poziomu stawek funkcjonujących w rozliczeniach z przechowawcami pojazdów, w okresie sprawowanego dozoru, w tym odpowiedniego wyboru parkingów do porównania oraz od samej argumentacji przedstawionej przez organ. W realiach badanej sprawy organ wyjaśnił w jaki sposób i na jakiej podstawie określił wysokość stawek wynagrodzenia za dozór, ale również przedstawił wywód, z którego wynika za jaki okres wynagrodzenie za dozór skarżącemu przyznał i jakiego okresu i z jakich przyczyn nie uwzględnił. Sąd podzielił, co do zasady, wyartykułowany w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia pogląd, że na ustalenie wynagrodzenia skarżącego w niniejszej sprawie nie mogła mieć wpływu okoliczność, iż pojazd uczyniono przedmiotem zabezpieczenia majątkowego, w tym znaczeniu, że po ustaniu zabezpieczenia wynagrodzenie za dozór się skarżącemu nie należało. W badanej sprawie wnioskodawca otrzymał wynagrodzenie za dozór, za okres, w którym pojazd pozostawał do dyspozycji Sądu Rejonowego w G.. Po upadku zabezpieczenia pojazd był w dalszym ciągu przechowywany na parkingu strzeżonym wnioskodawcy, co oznacza, że był on tam przechowywany na podstawie przepisów, w oparciu o które został na parkingu tym umieszczony, to jest przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie sądu, ustanowienie zabezpieczenia majątkowego nie zmieniło bowiem podstawy umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym, co zdaniem sądu oznacza, że na czas zabezpieczenia pojazd był wyjęty spod stosowania regulacji zawartych w ustawie Prawo u ruchu drogowym w tym sensie, że nie mógł być wydany właścicielowi po uiszczeniu opłaty za przechowanie, bowiem wydanie mogło nastąpić dopiero po wypełnieniu obowiązków związanych z ustanowieniem zabezpieczenia. Co prawda w dokumencie stanowiącym dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi nie określono jednoznacznie, czy podstawę działania Policji stanowił w tym przypadku art. 50a, czy art. 130a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jednak z załączonych do akt dokumentów dotyczących okoliczności umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym, w tym samej dyspozycji usunięcia pojazdu, gdzie wskazano, że przyczyną było pokolizyjne uszkodzenie, art. 178a § 1 k.k., wnioskować należy, że zastosowanie miał art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a) i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wyjaśnić należy, że regulacje prawne, dotyczące problematyki przymusowego usuwania pojazdów z dróg wskazują jednoznacznie, iż jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym. Stosownie do art. 130 a ust. 5 f usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Oznacza to, że w przypadku, gdy starosta bądź powiatowe jednostki organizacyjne nie dysponują odpowiednim sprzętem oraz parkingiem, na którym mogą zostać umieszczone usunięte pojazdy, powinien powierzyć wykonanie tego zadania – na podstawie art. 130 a ust. 5 f p.r.d. w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1445 ze zm.), podmiotowi zewnętrznemu, przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o zamówieniach publicznych (Dz.U. 2013, poz. 907 ze zm.) jako, że wykonanie zadania finansowane jest ze środków publicznych. W dalszym ciągu jednak usuwanie i przechowanie pojazdów stanowi realizację zadania publicznego bez względu na podmiot, który faktycznie prowadzi parking strzeżony i wykonuje czynności związane z usuwaniem pojazdów. Jakkolwiek art. 130a ust. 10h p.r.d., wprowadzając regulację, zgodnie z którą koszty związane z usunięciem i przechowaniem pojazdu, które powstały od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do dnia zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, nie określił jednocześnie w jakim trybie i na jakich zasadach jednostki usuwające pojazdy i prowadzące parkingi strzeżone mogą dochodzić zwrotu kosztów, to nie sposób przyjąć, że jednostka wykonująca zlecone zadania publiczne jest pozbawiona należnego jej wynagrodzenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 747/15 dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu fakt, że zadanie usuwania i przechowania pojazdów jest wykonywane także przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów nie pozbawia go charakteru zadania publicznego. W konsekwencji należy uznać, że jeżeli zadania z zakresu administracji publicznej są wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy je z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymują one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10 "jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów), może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449)". W świetle powyższego wywodu, nie ulega zatem – zdaniem sądu, wątpliwości, że uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż w badanej sprawie art. 102 § 2 u.p.e.a. ma zastosowanie, nie naruszyło tego przepisu w sposób wskazany w skardze. Oznacza to, że organ odwoławczy, ustalając wynagrodzenie na rzecz dozorcy pojazdu, winien był zastosować wskazane wyżej reguły dotyczące ustalenia jego wysokości. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniło, jakimi względami kierowało się przyjmując stawkę wynagrodzenia za okres od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. W ocenie sądu, sposób przedstawienia przez organ zasad, jakimi się kierował ustalając wysokość wynagrodzenia należy uznać za wyczerpujący i prawidłowy. Organ szczegółowo bowiem opisał jakie stawki, za jaki okres przechowania pojazdu zastosował, uzasadnił również z jakich względów przy ustalaniu wynagrodzenia zastosował stawkę dzienną. Wywody organu odwoławczego w tym zakresie zasługiwały na aprobatę. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego Prokuratora, iż w badanej sprawie winna mieć zastosowanie stawka abonamentowa. Podkreślić bowiem należy, że ustalając wynagrodzenie organ winien dążyć do – jak już wyżej wskazano, ustalenia wynagrodzenia w danych stosunkach przyjętego. W stosunkach polegających na przechowaniu pojazdów usuniętych z drogi w trybie przepisów ustawy Prawo ruchu drogowym powszechne zastosowanie ma stawka dzienna, co wynika również z załączonych do akt postępowania umów, zawieranych zarówno z wnioskodawcą jak i z G. I., a zatem, zdaniem sądu, według takiej właśnie stawki powinno być liczone wynagrodzenie w niniejszej sprawie. Okoliczność ta ma istotne znaczenie zważywszy na fakt, iż organ odwoławczy będzie zobligowany do ponownego zbadania sprawy i ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu z uwzględnieniem poniższych uwag odnoszących się do okresu, za który winno ono zostać ustalone. Sąd nie uwzględnił bowiem stanowiska Kolegium, odnośnie wystąpienia w niniejszej sprawie res iudicata, w odniesieniu do okresu od dnia 17 stycznia 2005 r. do dnia 31 października 2014 r. z tego względu, że dozorcy odmówiono wszczęcia postępowania na wniosek obejmujący ten okres, a postanowienie w tym zakresie jest ostateczne, bowiem zostało zaskarżone z uchybieniem terminu do wniesienia zażalenia. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że res iudicata oznacza stan, w którym doszło już do merytorycznego rozpoznania sprawy i zakończenia jej ostateczną decyzją (postanowieniem), a wniosek o wszczęcie postępowania dotyczy tego samego przedmiotu, co do którego ostatecznie organ już się wypowiedział, rozstrzygając sprawę co do istoty. W badanej sprawie Z. S. zwracał się o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu wnioskiem z dnia 31 października 2014 r., który został rozpatrzony przez Starostę G. w ten sposób, że odmówił on wszczęcia postępowania w tej sprawie. Wnioskodawca uchybił terminowi do złożenia zażalenia na to postanowienie, co stanowiło podstawę do wydania przez Kolegium postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, a WSA w Szczecinie oddalił skargę na to rozstrzygnięcie. W ocenie organu odwoławczego, stan ten skutkował powstaniem res iudicata w stosunku do okresu, którego dotyczył wniosek z dnia 31 października 2014 r., co skutecznie uniemożliwiło wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie. W ocenie sądu pogląd ten należało uznać za nietrafny. Odmowa wszczęcia postępowania w tej sprawie była bowiem skutkiem uznania przez Starostę G. , że nie jest on organem właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Organ ten wywodził, że w sytuacji, gdy nie został orzeczony przez sąd przepadek pojazdu na rzecz powiatu, brak jest możliwości wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów dozoru, ponieważ nie ma pewności, czy został on usunięty z drogi w warunkach faktycznych i prawnych aktualnie uzasadniających orzeczenie przepadku na rzecz powiatu. Dodatkowo Starosta wskazywał, że orzeczenie przepadku stanowi podstawę do żądania wydania pojazdu i tym samym umożliwia określenie granicznej daty, do którego należy się wynagrodzenie za dozór. Lektura uzasadnienia postanowienia z dnia [...] r. nie budzi zatem wątpliwości co do tego, że organ nie rozpoznawał sprawy merytorycznie, a odmowa wszczęcia postępowania miała miejsce z przyczyn formalnych. Starosta przedstawił pogląd, który zresztą został zaakceptowany przez Kolegium w zaskarżonym postanowieniu, i który podziela również sąd w składzie orzekającym, iż do momentu prawomocnego orzeczenia przez sąd o przepadku pojazdu na rzecz powiatu nie było możliwe ani jego fizyczne odebranie z parkingu strzeżonego, ani tym bardziej ustalenie wysokości kosztów dozoru przez Starostę. Zdaniem sądu oznacza to, że na skutek wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nie doszło do merytorycznego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji nie nastąpił skutek powagi rzeczy osądzonej w stosunku do okresu, którego dotyczył wniosek z dnia 31 października 2014 r. Organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wynagrodzenia za dozór nie dlatego, że uznał, iż wnioskodawcy ono nie przysługuje, ale z tego względu, że uznał się tymczasowo za niewłaściwy do rozpoznania wniosku. W ocenie sądu oznacza to, że dozorcy nie zamknięto możliwości ubiegania się o przyznanie wynagrodzenia za ten okres i złożenia ponownego wniosku. Wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia przez Starostę stało się bowiem możliwe dopiero z chwilą prawomocnego orzeczenia przez sąd o przepadku pojazdu na rzecz powiatu i potwierdzenie tym samym legitymacji Starosty do wydania decyzji w tej sprawie. W tym stanie rzeczy umorzenie postępowania w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od 17 stycznia 2005 r. r. do 31 października 2014 r. należało uznać za wadliwe. Organ będzie zatem zobligowany do prawidłowego określenia okresu, za który należy przyznać wynagrodzenie za dozór pojazdu, z uwzględnieniem okresów, za które należność została pokryta przez inne organy oraz wyjaśnieniem jakie stawki za jaki okres przechowania zastosował, jak również udokumentowaniem ich wysokości. Końcowo wskazać należy, że zdaniem sądu zawarte w skardze rozważania, odnoszące się do przyznania wynagrodzenia za okres po dniu 22 lipca 2016 r. nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem do dnia orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu przez sąd, Starosta [...] nie był uprawniony do dysponowania pojazdem, ani nie posiadał legitymacji do wydatkowania środków tytułem pokrycia kosztów jego przechowania. Stąd podjęte przez niego próby ograniczenia kosztów i wcześniejszego zakończenia okresu przechowania należy uznać za przedwczesne. Podobnie za chybione sąd uznał zarzuty skarżącego odnoszące się do tego, że dokonana przez organ kalkulacja stawek nie uwzględniała wszystkich okoliczności wykonywania dozoru, w tym czasu przechowania, właściwości dozorowanego pojazdu, czy liczby jednocześnie dozorowanych pojazdów. Wyjaśnić bowiem należy, że wynagrodzenie za dozór ustalane w oparciu o zawierane umowy, na które powołał się organ miało charakter ryczałtowy, a zatem w żadnym przypadku nie uwzględniało przytaczanych przez skarżącego Prokuratora okoliczności w tym znaczeniu, że nie indywidualizowało stawki w zależności od wskazywanych czynników. Brak jest zatem podstaw do tego, aby w realiach niniejszej sprawy określając wynagrodzenie dozorcy organ miał je w taki właśnie sposób ustalać. W tym stanie rzeczy sąd, uznając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, na skutek wadliwej interpretacji art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., orzekł o jej uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.ps.a.