II SA/Sz 750/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Strona podała swój adres do doręczeń w [...], na ten więc adres została wysłana przesyłka listowa w dniu 28 marca 2018 r. Poczta [...] podjęła próbę doręczenia dnia 5 kwietnia 2018 r., a następnie dokonała zwrotu do nadawcy dnia 5 maja 2018 r. Na kopercie przesyłki odnotowano "nicht abgeholt". Skarga na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została przez stronę nadana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] r. Uzasadniając wniosek strona wyjaśniła, że do uchybienia terminu do wniesienia skargi doszło bez jej winy, ponieważ zaskarżona decyzja nie została jej fizycznie doręczona. Skarżąca wyjaśniła, że faktycznie dowiedziała się o wydaniu decyzji telefonicznie w dniu 28 maja 2018 r. Wskazała, że w okresie od dnia 2 kwietnia do 20 maja 2018 r. przebywała w Polsce, co może potwierdzić Dyrektor Domu Pomocy Społecznej w S., w którym przebywa jej matka. Prawdopodobnie pod jej nieobecność próbowano doręczyć przesyłkę, ale nie miała fizycznej możliwości jej odebrania. Stwierdziła, że nie był to sposób doręczania określony w art. 44 K.p.a., a nawet gdyby uznać, że nastąpiło doręczenie zastępcze, to i tak uznać należy, że jeśli w ogóle uchybiła terminowi, to bez swojej winy, skoro przebywała poza miejscem zamieszkania przez dłuższy czas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania sądu jest wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję. Termin do wniesienia skargi na decyzję doręczoną z dniem 19 kwietnia 2018 r.(po upływie 14 dni od próby doręczenia przesyłki), upłynął z dniem 19 maja 2018 r. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 4 czerwca 2018 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, przy czym strona dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi w dniu 28 maja 2018 r. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd postanowi na wniosek strony przywrócenie terminu, jeżeli nie dokonała ona w terminie czynności procesowej bez swojej winy. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Z przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy i dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Skarżąca, nie podała kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. We wniosku skarżąca powołała się na rozmowę telefoniczną z Kolegium, która miała miejsce w dniu 28 maja 2018 r., trakcie której dowiedziała się o wydaniu decyzji. Zdaniem sądu, od tego dnia należało więc liczyć termin, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu, dlatego też sąd uznał, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło w terminie określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. W ocenie sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła, by do uchybienia terminu doszło z przyczyn od niej niezależnych. W pierwszej kolejności sąd stwierdza, że doręczanie korespondencji osobom wskazującym adres do doręczeń w [...] następuje na zasadach obowiązujących w tym kraju. Dla odpowiedniego zastosowania art. 44 K.p.a. , do dnia podjęcia próby doręczenia korespondencji w takiej sytuacji należy dodać 14 dni i następnie po upływie tego okresu uznać przesyłkę za doręczoną w trybie art. 44 K.p.a. Należy stwierdzić, że skoro skarżąca zamieszkuje w [...] i adres swojego zamieszkania wskazała jako adres do korespondencji w sprawie wszczętej i prowadzonej przed urzędami administracji publicznej w S., to fakt wyjazdu do Polski po wniesieniu odwołania od decyzji, winien spowodować albo powiadomienie właściwego urzędu o tymczasowym miejscu pobytu, albo też wskazanie adresu bądź osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w [...]. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przesłanka braku winy w uchybieniu terminu powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 15 października 2013 r , sygn. akt II GZ 562/13, Lex nr 1437280). Oceniając przedmiotowy wniosek według powyższych kryteriów, sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem przedstawione we wniosku argumenty nie pozwoliły na obalenie domniemania, że zaskarżona decyzja została doręczona adresatce., a wskazane przyczyny uchybienia terminowi nie miały charakteru wyjątkowego, ani nagłego. W tej sytuacji brak było podstaw do przyjęcia, że do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącej. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.