II SA/Sz 752/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 10 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o zwolnienie go od kosztów sądowych w sprawie Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z dnia [...] M.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącego kat. [...] nr [...]. W tym samym piśmie, skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do skargi skarżący dołączył własnoręcznie podpisany formularz wniosku o prawo pomocy PPF, w którym zwrócił się do sądu o całkowite zwolnienie go od kosztów sądowych. W związku z tym, że pismo zawierające skargę nie zostało podpisane przez skarżącego, Przewodniczący Wydziału II WSA w Szczecinie, zarządzeniem z dnia 5 sierpnia 2014 r., wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi. Powyższe zobowiązanie wysłane zostało na adres wskazany w skardze, tj. ul. [...], jednakże z uwagi na wątpliwości sądu co do pokwitowania odbioru tej przesyłki sądowej, sąd ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków skargi, kierując korespondencję sądową na adres podany w formularzu PPF, jako adres do korespondencji, tj. [...]. Wezwanie sądu zostało doręczone skarżącemu, pod ww. adresem, w dniu 12 września 2014 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki sądowej – karta 28 akt sądowych. Skarżący, pomimo wezwania, nie uzupełnił podpisu pod skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Przedmiotem rozpoznania sądu jest wniosek skarżącego o przyznaniu mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych w tej sprawie. Prawo strony do uzyskania pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych wynika z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie natomiast do art. 243 § 1 pkt 1 zdanie 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże w myśl art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przepis ten wprowadza negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje bowiem w sytuacji stwierdzenia przez sąd oczywistej bezzasadności skargi, nawet gdyby sytuacja materialna strony uzasadniała – w świetle przesłanek z art. 246 § 1 P.p.s.a. – przyznanie jej pomocy we wnioskowanym zakresie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej skargi, nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi tu o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (zob. komentarz do art. 247 P.p.s.a. [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hauser, prof. M. Wierzbicki, C.H. Beck Warszawa 2013, a także powołane tam orzecznictwo). Podzielając powyższy pogląd, sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie taka właśnie sytuacja zaistniała. Skarga M.L. jest oczywiście bezzasadna, albowiem skarżący, pomimo wezwania, nie uzupełnił podpisu pod skargą. Skarga nie spełnia więc wszystkich wymogów formalnych przewidzianych ustawą dla pisma w postępowaniu sądowym, tym samym nie może otrzymać prawidłowego, dalszego biegu i jako obarczona brakiem formalnym podlegać będzie odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli braki skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie skarga podlega odrzuceniu - zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W związku z powyższym, sąd uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, o czym sąd orzekł na podstawie art. 247 P.p.s.a.