II SA/Sz 756/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Stowarzyszenia A. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., nr[...] , zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę oczyszczalni ścieków o instalację biogazową (bioelektrownia do produkcji energii i bionawozów) o mocy 1,6 MW w miejscowości[...] , działka nr[...] , obręb[...] , gmina [...] – wydanej dla A. Sp. z o.o. w[...] . Stowarzyszenie "[...] " z siedzibą w Kołobrzegu pismem z dnia [...] r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisaną decyzję. W treści skargi zawarty został wniosek o "zakazanie możliwości rozpoczęcia budowy do czasu wydania ostatecznego wyroku sądu administracyjnego". W związku z powyższym Sąd zobowiązał Stowarzyszenie do podania, czy powyższy wniosek dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a jeżeli tak, to należało podać przesłanki uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Stowarzyszenie wskazało, że informacje zawarte w załączonym do wniosku koreferacie dotyczącym uzgodnienia warunków realizacji ww. przedsięwzięcia w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prowadzonych przez Wójta Gminy [...] z [...] r. jednoznacznie mówią o zagrożeniu środowiska, jeśli inwestycja zostanie rozpoczęta, a ponadto, że inwestycja ta jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stowarzyszenie podkreśliło, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie, które może wpłynąć na jakość wód podziemnych i w związku z tym powinny być wykonane badania geologiczno-inżynierskie, a inwestor takich badań nie wykonał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 ww. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany wyżej przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por.: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Podkreślić należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatysznego skutku suspensywności i wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H.Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądqmi administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i następne). W ocenie sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca, nie przedstawiła okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 ww. ustawy. Z przedstawionego przez Stowarzyszenie uzasadnienia wniosku wynika, że wniosek o ochronę tymczasową miałby opierać się na tych samych przesłankach co skarga na decyzję ostateczną, czyli na sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa, w tym z przepisami ustawy Prawo budowlane i prawo ochrony środowiska. Wskazać jednak należy, że przedstawiona w treści skargi niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, która dopiero będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. Kontrola legalności aktu jest bowiem celem postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast wstrzymanie wykonania aktu lub czynności ma charakter tymczasowy i zgodnie z art. 61 § 6 upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W świetle powyższego, oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Tym samym argumenty podniesione przez stronę skarżącą, wskazujące, iż zaskarżona decyzja jako niezgodna z prawem winna być wstrzymana, nie mogą stanowić postawy do uwzględnienia powyższego wniosku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak na wstępie.