II SA/Sz 758/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarachowania należności z tytułu zajęcia pasa drogowego postanawia: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy M. postanowił zarachować wpłatę w wysokości [...] zł, dokonaną przez E. w dniu [...]., w sposób przedstawiony w formie tabeli w wydanym postanowieniu. W wyniku złożenia zażalenia przez E. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] uchyliło w całości powyższe rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Burmistrz Miasta i Gminy M. wniósł skargę do tutejszego Sądu na ww. postanowienie Kolegium z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z treści powyższego przepisu, legitymacja do złożenia skargi jest oparta na kryterium interesu prawnego. Oznacza to, że skargę wnieść może co do zasady podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W kwestii legitymacji procesowej jednostki samorządu terytorialnego do wniesienia skargi sądowoadministracyjnej w sytuacji, gdy jej organ wykonawczy został zobowiązany przepisami prawa do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej zarówno orzecznictwie, jak i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani przez żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji, przykładowo przez organ wyższego stopnia. Organy te nie mogą posiadać uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, ani też postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016). W orzecznictwie wskazuje się, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza jednocześnie możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego (zob.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. OPS 1/03, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skargę do sądu administracyjnego wniósł organ I instancji - Burmistrz Miasta i Gminy M., który nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Postanowienie organu II instancji zostało natomiast wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia od postanowienia Burmistrza z dnia [...] r. Nie jest więc dopuszczalna sytuacja, aby Burmistrz w tej samej sprawie występował raz jako organ wydający orzeczenie merytoryczne, a innym razem jako podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.