II SA/Sz 758/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2021 r. nr WOA.7722.171.2021.ASt w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę . Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2021 r., orzekł o wstrzymaniu Firmie Usługowo-Handlowej A. W., K. W. s.c. budowy wolnostojącego urządzenia reklamowego na terenie działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...] obręb P., gmina B., powiat k. - realizowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę oraz poinformował o: - możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu wybudowanego bez pozwolenia, - konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego, - zasadach jej obliczania. Pismem z dnia 21 września 2021 r. A. W. (dalej jako "skarżąca") wniosła o wznowienie postępowania zakończonego powyższym postanowieniem podnosząc, że bez własnej winy nie brała w nim udziału, gdyż nie doręczono jej przedmiotowego rozstrzygnięcia. Wyjaśniła, że adres pod który doręczono postanowienie jest adresem firmy i choć jest jej wspólnikiem, tym niemniej adres ten nie jest jej miejscem zamieszkania, ani miejscem pracy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie postanowieniem z dnia 4 października 2021 r. nr 79/2021, w oparciu o art. 149 § 3 i 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.- dalej "k.p.a."), odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2021 r. znak.PINB.5160.31.2021.IP. Zdaniem tego organu nie zaistniała bowiem przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 i art. 126 k.p.a. skoro skarżącej jako stronie postępowania doręczono postanowienie z dnia 20 sierpnia 2021 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 42 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 k.p.a. przez błędne uznanie, że zostało jej skutecznie doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie postępowania legalizacyjnego oraz postanowienie organu będące przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania i w konsekwencji błędne uznanie, iż nie zachodzi sytuacja, że skarżąca bez swej nie brała udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2021 r. nr WOA.7722.172.2021.ASt, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 p.b, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji stwierdził, że wniosek skarżącej o wznowienie postępowania dotyczy postanowienia organu powiatowego, które jest ostateczne, pochodzi od strony postępowania i zawiera żądanie określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a przy tym został wniesiony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Oznacza to zatem, że skarżąca spełniła wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 148 k.p.a., stanowiące podstawę do wznowienia postępowania tj. jego etapu zakończonego ostatecznym postanowieniem organu powiatowego nadzoru budowlanego z dnia 20 sierpnia 2021 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenie wystąpienia podstaw wznowienia postępowania, może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowionego, dlatego też w celu ustalenia wystąpienia wskazanej powyżej przesłanki, określonej w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ powiatowy powinien wznowić postępowanie w niniejszej sprawie, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania, wydać stosowne rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 151 k.p.a. Tymczasem organ I instancji wypowiedział się merytorycznie w postanowieniu o charakterze formalnym, co było niedopuszczalne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniesionej na opisane wyżej postanowienie, strona podniosła zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 i art. 149 § 1 k.p.a. polegającego na tym, że organ uchylił postanowienie organu I instancji i nie orzekł co do istoty, tj. nie wznowił postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem PINB z dnia 20 sierpnia 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Sz 135/22) uchylił zaskarżone postanowienie, zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż wstrzymanie budowy nie stanowi odrębnej sprawy, lecz jest częścią prowadzonego postępowania w przedmiocie jej legalności. Postanowienie o wstrzymaniu budowy to bowiem pierwszy etap zasadniczego postępowania zmierzającego do likwidacji skutków samowoli budowlanej i jest z nim ściśle zespolone. Należy więc do rozstrzygnięć wydanych w jego toku, które finalnie kończy dopiero decyzja rozbiórkowa lub legalizacyjna. Na gruncie rozpoznanej sprawy postanowienie z dnia 20 sierpnia 2021 r. zostało wydane w sprawie budowy obiektu reklamowego w obrębie drogi ekspresowej [...]- odcinek U. M. – K. (węzeł D. ) na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...], obr. P. , gm. B., powiat K. i przesądzono nim, że skarżąca realizując ww. budowę dopuściła się samowoli budowalnej wobec czego orzeczono o wstrzymaniu budowy. Zdaniem wspomnianego Sądu, postanowienie to nie stanowi ani o zakończeniu postępowania w sprawie ww. samowoli budowlanej, ani nie jest funkcjonalnie zbliżone do decyzji kończącej postępowanie, gdyż jest tylko etapem prowadzonego postępowania, które zostało wszczęte z urzędu w dniu 12 sierpnia 2021r. Sąd wyjaśnił, że ustawodawca dopuścił możliwość wznowienia zakończonego postępowania, nie zaś jego części. Taki wniosek wypływa wprost z brzmienia językowego art. 145 k.p.a., w którym mowa jest o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 126 k.p.a., nie przewiduje wznowienia postępowania co do jego części. Z tych też względów wykluczone jest zastosowanie instytucji wznowienia względem etapu postępowania legalizacyjnego zakończonego postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2021 r. wstrzymującym budowę. Innymi słowy rzecz ujmując, wbrew sugestiom organu odwoławczego oraz skarżącej, w realiach niniejszej sprawy ww. postanowienie nie może być przedmiotem postępowania wznowieniowego, co z kolei dowodzi wadliwości aktu objętego skargą. W skardze kasacyjnej od tego wyroku wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. W. podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej "p.p.s.a." w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 48 ust 1 i 4 p.b., polegające na ich błędnej wykładni i przyjęciu, że postępowanie zakończone wydaniem postanowienia o wstrzymaniu budowy, o którym mowa w art. 48 ust. 1 p.b. nie podlega wznowieniu, podczas gdy rzeczone postanowienie jest postanowieniem funkcjonalnie zbliżonym do decyzji kończącej postępowanie, mogącym być przedmiotem postępowania wznowieniowego; 2) naruszenie art. 134 § 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, błędnej oceny prawnej (kwestionującej dopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego wydaniem postanowienia o wstrzymaniu budowy) i błędnego zalecenia co do dalszego postępowania (uwzględnienia wskazanej oceny prawnej i podjęcia stosownie do tej oceny rozstrzygnięcia), w następstwie których może dojść do pogorszenia sytuacji skarżącej w stosunku do tej, która wynika z postanowienia WINB z 15 grudnia 2021r. Wyrokiem z dnia 4 marca 2025 r. (sygn. akt II OSK 1787/22) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Sąd ten nie podzielił stanowiska Sądu I instancji w zakresie braku możliwości wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem organu nadzoru budowlanego o wstrzymaniu budowy wydanym na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że co prawda postanowienie tego typu nie kończy postępowania w sprawie administracyjnej, ale nie ulega wątpliwości, że ma bezpośredni wpływ na treść decyzji kończącej postępowanie. Postępowanie o wstrzymaniu budowy warunkuje bowiem dalszy tok postępowania legalizacyjnego. W tej sytuacji na uwzględnienie zasługiwał wyrażony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 126 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 i 4 p.b. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej "p.p.s.a."). Na wstępie podkreślenia wymaga, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie przez A. W. była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2022 r. uchylił zaskarżone postanowienie, wskazując, że wstrzymanie budowy nie stanowi odrębnej sprawy lecz jest częścią prowadzonego postępowania w przedmiocie jej legalności. Zdaniem tego Sądu, ustawodawca dopuścił możliwość wznowienia zakończonego postępowania, nie zaś jego części. Wobec tego postanowienie o wstrzymaniu budowy nie może być przedmiotem postępowania wznowieniowego. Z powyższym poglądem nie zgodził się jednak Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 4 marca 2025 r. (sygn. akt II OSK 1787/22) uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że w analizowanej sprawie "mamy do czynienia z postanowieniem, które co prawda nie kończy postępowania w sprawie administracyjnej, ale ma bezpośredni wpływ na treść decyzji kończącej postępowanie". Stosownie bowiem do art. 48a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego - w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. Jeżeli zostało wniesione zażalenie na postanowienie o wstrzymaniu budowy, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym to postanowienie stało się ostateczne. Tym samym jeśli strona zostanie pominięta, to nie ma możliwości złożenia wniosku o legalizację, co skutkuje wydaniem decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części zgodnie z art. 49e pkt 1 wspomnianej ustawy. Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia NSA. Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, doprowadziła Sąd do uznania, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Będąc związanym wspomnianym wyżej stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd rozpoznając ponownie sprawę przyjął, że postanowienie o wstrzymaniu budowy może być przedmiotem postępowania wznowieniowego. Strona w niniejszej sprawie zaskarżyła postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, mocą którego uchylono postanowienie organu I instancji i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania ze wskazaniem, że zaistniały podstawy do wznowienia postępowania – jego etapu zakończonego postanowieniem organu powiatowego nadzoru budowlanego z dnia 20 sierpnia 2021 r. Odmawiając wznowienia postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie uznał, że wniosek w tej sprawie został oparty na nieprawdziwej przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. bowiem postanowienie o wstrzymaniu budowy zostało poprawnie doręczone wspólnikom spółki cywilnej będącej inwestorem, a A. W. jest stroną postępowania od dnia 12 sierpnia 2021 r. Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie. Powołał się na wniosek strony, w którym wskazano, że postanowienie organu powiatowego zostało dostarczone do firmy w dniu 23 sierpnia 2021 r., tj. zostało nieprawidłowo doręczone, przez co nie brała ona udziału jako strona, w części postępowania, zakończonej postanowieniem PINB w Koszalinie. Zdaniem organu odwoławczego, z powyższego wynika że A. W. spełniła wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 148 k.p.a. stanowiące podstawę do wznowienia żądanego postępowania, tj. zakończonego ostatecznym postanowieniem organu powiatowego nadzoru budowlanego z dnia 20 sierpnia 2021 r. W ocenie ZWINB postanowienie organu I instancji narusza art. 148 k.p.a., bowiem PINB w Koszalinie wypowiedział się w nim merytorycznie po uprzednim przeprowadzeniu procesu myślowego charakterystycznego dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W celu ustalenia wystąpienia wskazanej przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ powiatowy powinien wznowić postępowanie w niniejszej sprawie, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania, wydać stosowne rozstrzygnięcie o którym mowa w art. 151 k.p.a. Zdaniem skarżącej wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy o wznowienie postępowania okoliczności są wyjaśnione wobec czego nie zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania, a organ odwoławczy powinien orzec co do istoty sprawy, tj. uchylić postanowienie organu I instancji i wydać postanowienie o wznowieniu postępowania. Z przyczyn, o których będzie mowa poniżej stanowisko strony skarżącej należy uznać za błędne. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo uchylił postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2021 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, czy też jak oczekuje tego strona uchylając to postanowienie powinien był orzec o istocie sprawy. W myśl art. 149 § 1- 3 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3). W orzecznictwie sądowym i w doktrynie nie jest kwestionowane, że we wstępnej fazie postępowania regulującej stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ bada wyłącznie to, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145, 145a lub 145b k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 k.p.a. Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brakuje w nim ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ rozstrzyga o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia wskazanych we wniosku ustawowych przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Merytoryczna ocena samej przesłanki wznowienia powinna więc nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, w decyzji wydanej w oparciu o art. 151 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07). Tak więc ustalenie, czy występują podstawy wznowienia postępowania wyliczone w art. 145 § 1, 145a i 145b k.p.a., może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego, o czym expresis verbis stanowi art. 149 § 2 k.p.a. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. Jednocześnie wy myśl art. 150 § 1 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Prawidłowo zatem postąpił organ odwoławczy uchylając postanowienie organu I instancji. To właśnie ten bowiem organ (I instancji) jest właściwy do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, gdyż to on a nie organ odwoławczy wydał postanowienie, którego uchylenia domaga się skarżąca. Zaznaczenia wymaga ponadto, że samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. nie powoduje, że orzeczenie organu administracyjnego, którego uchylenia domaga się strona traci moc (zob. wyrok NSA z 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 120/13). Dopiero po wydaniu wspomnianego postanowienia organ przechodzi do badania zasadności przesłanki z art. 145 k.p.a., na którą powołuje się strona we wznowionym postępowaniu. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Jednocześnie w myśl art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Podzielając pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3287/19, wskazać należy, że organ II instancji uchylając zaskarżone postanowienie nie miał obowiązku orzec jednocześnie o wznowieniu postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że tego typu rozstrzygnięcie byłoby do zaakceptowania, jednakże co istotne – organ odwoławczy po wydaniu takiego postanowienia nadal nie byłby władny do oceny zaistnienia przesłanki z art. 145 k.p.a. i wydania orzeczenia o uchyleniu postanowienia o wstrzymaniu budowy w ramach wznowionego postępowania. Takie działanie organu stanowiłoby bowiem naruszenie przepisów o właściwości rzeczowej oraz dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wbrew oczekiwaniom skarżącej samo uchylenie postanowienia organu I instancji (o odmowie wznowienia postępowania) i wznowienie tego postępowania – tak jak domaga się tego A. W. - nie doprowadziłoby do wzruszenia postanowienia z 20 sierpnia 2021 r o wstrzymaniu budowy wolnostojącego urządzenia reklamowego. Jednocześnie rozstrzygnięcie o uchyleniu tego ostatniego postanowienia (z 20 sierpnia 2021 r.) w myśl cytowanego wcześniej art. 150 § 1 k.p.a. może wydać jedynie organ, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie w ostatniej instancji. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.