II SA/Sz 76/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z usunięciem pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję. Uzasadnienie: Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 130a ust. 10h i ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.) nałożył na D. B. obowiązek zapłaty kwoty w wys. [...] zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w terminie 30 dni od daty w której decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że [...] marca 2016 r. z ul. [...] w S. został usunięty i przetransportowany na parking strzeżony przy ul. [...] w S. pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Dyspozycję usunięcia pojazdu wydano na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. wobec pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Właściciel pojazdu – D. B. został skutecznie powiadomiony o umieszczeniu pojazdu na parkingu strzeżonym oraz pouczony o skutkach jego nieodebrania w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Na wniosek Starosty, Sąd Rejonowy w S. , postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., sygn. akt [...] [...] orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu S. . Postanowienie to uprawomocniło się [...] marca 2018 r. Następnie organ wyjaśnił, że na koszty należności w wys. [...] zł składają się: - [...] zł – koszty holowania pojazdu, - [...] zł – koszty przechowywania pojazdu przez [...] dni. D. B. odwołał się od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości. Kwestionowanej decyzji zarzucił oparcie jej na błędnej podstawie prawnej, gdyż przedmiotowy pojazd nie był "pozostawiony" w miejscu gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch, bądź zagraża bezpieczeństwu. Pojazd ten został bowiem usunięty po wypadku, jaki miał miejsce w dniu [...] marca 2016 r., zaś skarżący nie miał wpływu na podjęte działania, gdyż znajdował się w szpitalu po przeprowadzonej akcji ratunkowej. Odwołujący się podał, iż nie przypomina sobie, aby został skutecznie powiadomiony o umieszczeniu pojazdu na parkingu oraz wezwany do jego odebrania. Zgłosił również wątpliwości co do wysokości stawki dziennej za przechowywanie pojazdu (ok. [...] zł za dzień), która znacząco przewyższa wartość rynkowych stawek za parkowanie na parkingach strzeżonych. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 130 ust. 5f, ust. 10h i ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, orzekło o 1. uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości, 2. obciążeniu D. B. obowiązkiem zapłaty kwoty [...]zł tytułem kosztów wynikających z konieczności usunięcia w dniu [...] marca 2016 r. pojazdu marki [...] o nr rej. [...], w terminie 30 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna. Uzasadniając wydanie zaskarżonej decyzji o charakterze reformatoryjnym organ odwoławczy stwierdził, że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji opieszałości, czy braku wymaganej staranności organu w wystąpieniu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu. Zdaniem Kolegium, organ I instancji swoim zaniechaniem doprowadził do nieuzasadnionego nagromadzenia kosztów przechowania pojazdu przez okres ok. 5 miesięcy, którymi to kosztami następnie obciążył stronę. Z tego względu Kolegium za zasadne uznało pomniejszenie kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym o wskazany okres od [...] czerwca 2016 r. do [...] grudnia 2016 r. D. B. zaskarżył opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej: - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nieuwzględnienia niezawinionej przez skarżącego zwłoki w rozpoznaniu przez Sąd Rejonowy w S. sprawy dotyczącej przepadku pojazdu (sygn. akt [...] - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady budowania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o: - zmianę zaskarżonej decyzji poprzez obciążenie skarżącego obowiązkiem zapłaty kwoty [...]zł z tytułu kosztów przechowywania i usunięcia pojazdu, - uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, - przeprowadzenie dowodów z akt sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w S. (sygn. akt [...] [...]) na okoliczność niezawinionej przez skarżącego zwłoki w rozpoznaniu przez Sąd Rejonowy w S. sprawy dotyczącej przepadku pojazdu i w tym celu zwrócenie się do Sądu Rejonowego w S. o nadesłanie ww. akt, - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji według kryterium jej zgodności z prawem doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z przyczyn w niej nie podniesionych, lecz dostrzeżonych przez Sądu z urzędu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), sąd rozpoznając sprawę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to przepis nie ma tu zastosowania. Podstawowym elementem każdej decyzji administracyjnej jest jej rozstrzygnięcie. Decyzja, jako akt stosowania prawa, to wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa materialnego. W tym sensie decyzja rozstrzyga sprawę administracyjną co do jej istoty (art. 104 k.p.a.). Decyzja nakładająca na stronę określony obowiązek, powinna wyrażać go precyzyjnie. Nie jest możliwe rozstrzygnięcie o części obowiązków lub uprawnień strony w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu (por. A. Wróbel w: A. Wróbel, M. Jaśkowska "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. Wolters Kluwer, wyd. VII z 2018 r., s. 714-715; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 920/15). Ponadto, jednym z warunków poprawności decyzji jest istnienie wewnętrznej spójności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem prawnym i faktycznym (wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2001 r., sygn. akt IV SA 2071/00). Skoro w rozstrzygnięciu decyzji zostaje wyrażona wola organu administracji publicznej załatwiającego sprawę w tej formie, to jeśli treść uzasadnienia decyzji administracyjnej pozostaje w sprzeczności z jej rozstrzygnięciem, to sytuacja taka narusza art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego powyższych wymogów nie spełnia. W osnowie zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia i podstawę faktyczną, którą miało być rozpatrzenie "odwołania D. B. od decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r., sygn. [...], nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami wynikającymi z konieczności usunięcia pojazdu". W tym miejscu należy zauważyć, że wbrew przedstawionemu przez Kolegium opisowi przedmiotu decyzji Starosty [...] organ I instancji orzekł nią nie tylko o kosztach wynikających z konieczności usunięcia pojazdu ale również o kosztach jego przechowywania. O ile brak precyzji w opisie przedmiotu decyzji organu I instancji mógłby zostać uznany jako niestaranność organu odwoławczego, to takiej nieistotnej wagi nie można przydać pkt 2 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. W pkt 2 decyzji Kolegium orzekło o obciążeniu skarżącego obowiązkiem zapłaty kwoty [...]zł tytułem kosztów wynikających z konieczności usunięcia w dniu [...] marca 2016 r. pojazdu marki [...] o nr rej. [...] Tak zakreślony przedmiot rozstrzygnięcia w sposób oczywisty nie odpowiada rozważaniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które prawie w całości poświęcone są wyjaśnieniu sposobu ustalenia wysokości kosztów przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym. Zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Nie jest możliwe uznanie za zgodnego z prawem rozstrzygnięcia obciążającego skarżącego kwotą [...]zł jako kosztem wynikającym jedynie z usunięcia pojazdu w dniu [...] marca 2016 r. Koszt ten, jak wynika z postanowień § 1 pkt 3 lit. a uchwały Rady Powiatu Stargardzkiego z 25 listopada 2015 r., nr XI/141/15 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywania oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, powinien wynosić [...] zł. Taki też koszt usunięcia pojazdu organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podsumowując, jako nieodpowiadające prawu Sąd uznał orzeczenie przez organ odwoławczy wobec skarżącego obowiązku zapłaty kwoty [...]zł tytułem kosztów wynikających z konieczności usunięcia pojazdu w dniu [...] marca 2016 r. Odnosząc się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie postępowania dowodowego z akt sprawy Sądu Rejonowego w S. o sygn. akt [...] na okoliczność niezawinionej przez skarżącego zwłoki w rozpoznaniu przez Sąd Rejonowy w S. sprawy dotyczącej przepadku pojazdu, Sąd uznał, że wobec dostrzeżonych i przedstawionych wyżej uwag odnoszących się do wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia, dla wydania wyroku w sprawie nie wystąpiła konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego ze wskazanych dokumentów w trybie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w nieprawidłowej wysokości ustaliło wysokość kosztów związanych z usunięciem pojazdu, czym naruszyło: - przepis art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 1 pkt 3 lit. a uchwały Rady Powiatu Stargardzkiego z 25 listopada 2015 r., nr XI/141/15 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywania oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, co miało wpływ na wynik sprawy, - przepis 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skutkować to musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.