II SA/Sz 762/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu postanawia 1. uchylić własne postanowienie z dnia 13.09.2007 r., 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia (...( Sąd oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wydanego na podstawie art.57 ust.7 i 59f ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 nr 207 poz.2016) nakładającego na nią karę w wysokości (...( z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Powyższego postanowienia skarżąca nie zaskarżyła. Wydanym na rozprawie postanowieniem z dnia 6.12.2007 r. Sąd na podstawie art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na to, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18.09.2007 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 568/06 wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym – czy art.59f ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 643 ze zm.) ustalający podstawę naliczania wymiary kary, o której mowa w tym przepisie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust.1 Konstytucji RP oraz czy art.57 ust.7 ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego, lub jego części z naruszeniem art.54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary , o której mowa w art.59f prawa budowlanego jest zgodny z art.2 Konstytucji w zakresie , w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art.32 ust.1 Konstytucji RP. Rozstrzygnięcia powyższej kwestii przez Trybunał Konstytucyjny będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie także w niniejszej sprawie. Po wydaniu powyższego postanowienia pełnomocnik skarżącej ponownie złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podnosząc, iż jego wykonanie naraża skarżącą na straty w działalności gospodarczej, a ponadto powołał się na zawieszenie postępowania sądowego i stanowisko sądu w analogicznej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podniesione w skardze i we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia okoliczności – zdaniem Sądu – wskazują na możliwość wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, związanych z przeprowadzeniem działalności gospodarczej, zatem przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art.61 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 – dalej P.p.s.a). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż wniosek z dnia 13.12.2007 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest zasadny, wobec czego na podstawie art.61 § 4 p.p.s.a. zmienił swe postanowienie z dnia 13.09.2007 r. i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.