II SA/Sz 765/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Sędziowie: Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędzia WSA Maria Mysiak ( spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za [...] oddala skargę. Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 110 ust. 1 w związku z art. 100 ust 7 pkt 3 i art. 110 ust. 8 ustawy dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.), uznał, że sierżantowi R. G. nagroda roczna za[...] r. nie przysługuje. W dniu 9 kwietnia 2014 r. R. G. i złożył odwołanie, zarzucając organowi I instancji popełnienie szeregu naruszeń prawa procesowego, tj. art. 10 § 1, art. 7, art. 77 i art. 80, oraz art. 107 § K.p.a. W ocenie odwołującego się organ I instancji nie zapewnił mu czynnego udziału w postępowaniu, nie zbadał wnikliwie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie uzasadnił też należycie rozkazu personalnego. Ponadto, pozbawił odwołującego się całości nagrody rocznej przed ostatecznym zakończeniem postępowania. Organ nadał rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności bez należytego wyjaśnienia powodów takiego rozstrzygnięcia. Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia 15 maja 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 9 maja 2013 r. Komendant Miejski Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko odwołującemu się o to, że w dniu 8 kwietnia 2013 r. w sposób nieprawidłowy realizował ciążący na nim obowiązek przestrzegania zasad użytkowania broni palnej. Orzeczeniem nr [...] z dnia 4 września 2013 r. Komendant Miejski Policji wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy to orzeczenie - orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. W myśl art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji, nagroda roczna nie przysługuje w przypadku popełnienia czynu usankcjonowanego karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody następuje za rok kalendarzowy, w którym funkcjonariusz popełnił m. in. przewinienie dyscyplinarne za które otrzymał opinię o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, a jeżeli nagroda została już wypłacona, za rok w którym orzeczenie dyscyplinarne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby (art. 110 ust. 8 ustawy o Policji). Odwołujący się popełnił przewinienie dyscyplinarne i w tym samym roku został za ten czyn ukarany karą dyscyplinarną wymienioną w art. 134 pkt 3 ustawy o Policji. W tej sytuacji pozbawienie go prawa do nagrody rocznej za [...] r. było w pełni uzasadnione. Przy czym działania te nie były przedwczesne, bowiem wykonanie wymierzonej kary dyscyplinarnej wraz z towarzyszącymi jej konsekwencjami finansowymi następuje z chwilą, gdy orzeczenie stało się prawomocne, tj.: 1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono, albo 2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy (art. 135o ust. 1-4 ustawy o Policji). Tym samym nieuprawniony jest pogląd odwołującego się o konieczności wstrzymania rozstrzygnięć dotyczących nagrody rocznej, do czasu rozpoznania skargi na orzeczenie dyscyplinarne przez sąd administracyjny. Po wszczęciu postępowania, pismem z dnia 9 stycznia 2014 r. odwołujący się został poinformowany przez organ I instancji o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz składania wniosków dowodowych, jednak nie skorzystał z tych uprawnień. Rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] r. został wysłany pocztą do odwołującego się w dniu 7 marca 2014 r. W dniu 11 marca 2014 r. do organu I instancji wpłynął wniosek odwołującego się o wyłączenie organu I instancji od rozpoznania sprawy, a więc już po wydaniu orzeczenia w pierwszej instancji. W tej sytuacji rozpoznanie wniosku o wyłączenie organu stało się możliwe jedynie na etapie odwoławczym. Organ II instancji stwierdził brak podstaw do wyłączenia pracownika czy organu I instancji od rozpoznania sprawy na podstawie art. 24 lub art. 25 K.p.a. Instytucja wyłączenia pracownika i organu ma na celu zapewnienie bezstronności organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a nie usuwanie ewentualnych błędów w stosowaniu prawa, czemu służą środki odwoławcze i środki zaskarżenia. Argumentacja odwołującego się uzasadniająca, w jego przekonaniu, potrzebę wyłączenia insp. J. W. od udziału w prowadzonym postępowaniu nie koresponduje z istotą instytucji wyłączenia pracownika czy organu. Komendant Miejski Policji insp. J. W. nie jest osobą pozostającą z odwołującym się w stosunkach określonych w art. 24 § 1 K.p.a. Brak także podstaw faktycznych do wyłączenia go jako organu administracji publicznej (art. 25 § 1 K.p.a.). Niezasadne są zarzuty odwołującego się dotyczące naruszenia procedury administracyjnej w sprawie. Procedura pozbawienia prawa do nagrody rocznej w przypadku popełnienia czynu dyscyplinarnego i wymierzenia kary w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku polega jedynie na wypełnieniu ustawowej dyspozycji, określonej w art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji, tj. wydaniu rozkazu personalnego. Nie ma potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. W sprawie nie doszło też do naruszania art. 10 § 1 K.p.a., ponieważ skarżącego powiadomiono o wszczęciu postępowania ale do czasu jego zakończenia nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień procesowych. W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie faktyczne i prawne rozkazu personalnego odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ organ prawidłowo uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Zasadne było także nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na konieczność niezwłocznego wykonania dyspozycji art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję R. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w I instancji, zarzucając naruszenie: 1) prawa procesowego przez wydanie i doręczenie decyzji administracyjnej pomimo nie rozpatrzenia w toku prowadzonego postępowania, bardzo ważnych dla prawidłowości postępowania wniosków, w tym o wyłączenie organu, 2) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie zasadzie zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, nie powiadomienie o zakończeniu postepowania dowodowego, niezaznajomienie stron z całością zebranego materiału oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału, 3) art. 77 w związku z art. 80 oraz art. 7 K.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, 4) art. 107 § 3 K.p.a. – niedopełnienie obowiązku należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, 5) prawa poprzez potrącenie 100% nagrody rocznej, pomimo braku prawomocności zapadłych rozstrzygnięć, 6) art. 108 § 1 K.p.a., poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałyby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru, a jednocześnie błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, obszernie opisując przebieg postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Rozpatrując skargę R. G. pod tym kątem, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że stan faktyczny ustalony przez organy Policji, stanowiący podstawę orzekania, nie budzi wątpliwości a zakres tych ustaleń był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za rok 2013. Skarżący wprawdzie zarzuca organom zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, jednak ani w uzasadnieniu odwołania, ani skargi nie wskazuje jakie to istotne okoliczności, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, pominęły organy w toku postępowania. Nadto nie kwestionuje, stanowiącego podstawę wydanych orzeczeń, ustalenia organów o wymierzenia mu kary dyscyplinarnej w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Skarżący wskazuje jedynie, że decyzja organu II instancji w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nie była prawomocna w dacie orzekania o nagrodzie rocznej, gdyż została przez niego zaskarżona do tut. Sądu. W tej okoliczności skarżący upatruje nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego. Jednak ta okoliczność pozostaje bez wpływy na orzeczenie w przedmiocie nagrody rocznej, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia. W związku z powyższym chybione są zarzuty skargi naruszenia prze organy art. 77 w związku z art. 80 oraz art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej "K.p.a.". Podstawę materialnoprawną pozbawienia skarżącego nagrody rocznej za 2013 r. stanowiły przepisy art. 110 ust. 7 pkt 3 i ust. 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.). Stosownie do art. 110 ust. 1 tej ustawy, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Zgodnie z ust. 7 pkt 3 art. 110 nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu za który wymierzono mu jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. mowa w art. 134 pkt 3-6 ustawy. Ostrzeżenie o niepełnej przydatności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku jest karą dyscyplinarną wymienioną w art. 134 pkt 3 ustawy o Policji. Pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne, a jeżeli nagroda została już wypłacona, za rok w którym postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. W rozpoznawanej sprawie przewinienie dyscyplinarne miało miejsce w 2013 r. i w tym samym roku skarżący został za to przewinienie ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym. W myśl art. art.135o ust 1 pkt 2 ustawy o Policji, orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej stało się prawomocne w dniu 4 listopada 2013 r., bowiem w tym dniu organ odwoławczy utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Z przytoczonych przepisów wynika, że organ ma obowiązek pozbawić policjanta nagrody rocznej w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej przez tego policjanta, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym, zakończonym jednym z orzeczeń wymienionych w art. 134 pkt 3-6 ustawy. W dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu 15 maja 2014 r. orzeczenie dyscyplinarne z dnia 4 listopada 2013 r. stanowiące podstawę faktyczną pozbawienia skarżącego nagrody rocznej za 2013 r.. było prawomocne. Okoliczność, że skarżący wniósł skargę na orzeczenie dyscyplinarne wydane przez organ odwoławczy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i postępowanie to nie zostało dotychczas zakończone prawomocnym wyrokiem, nie powoduje utraty przymiotu wykonalności przez prawomocne orzeczenie dyscyplinarne. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje bowiem wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), a w sprawie nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania orzeczenia dyscyplinarnego. Zatem decyzja pozbawiająca skarżącego nagrody rocznej znajduje oparcie w przepisach prawa. Komendant Wojewódzki prawidłowo też uznał, że wniosek skarżącego o wyłączenie Komendanta Miejskiego Policji od rozpoznania sprawy na podstawie art. 24 lub art. 25 K.p.a. jest nieuzasadniony. W swoim wniosku skarżący, jako powód wyłączenia organu I instancji, wskazał nieznajomość przepisów prawa. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że do wyeliminowania takich uchybień przewidziane zostały środki odwoławcze, a nie instytucja wyłączenia organu. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organy Policji przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 108 K.p.a., na wstępie Sąd wyjaśnia, że naruszenie przepisów postępowania Sąd uwzględnia tylko w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący takiego wpływu nawet nie usiłował wykazać w uzasadnieniu skargi, ograniczając się do ogólnych stwierdzeń, że uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, nienależycie uzasadniono decyzję, ponieważ nie podano dowodów na podstawie, których określone fakty organ przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia nie dopatrzył się zarzucanego naruszenia przepisów postępowania w sprawie w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że Komendant Wojewódzki nie poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego – zgodnie z przepisem art. 10 K.p.a., co uznać należy za naruszenie rzeczonego przepisu. Jednak zdaniem Sądu naruszenie to pozostaje bez wpływu na końcowy wynik sprawy. Organ odwoławczy nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego, orzekał w oparciu o te same ustalenia, co organ I instancji, a przed tym organem skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu. Zdaniem Sądu całkowicie nietrafny jest zarzut skargi naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. przez Komendanta Wojewódzkiego. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ wskazał, będące podstawowym dowodem w sprawie, własne orzeczenie nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej. W sprawie nie występowały przeciwstawne dowody, a zatem organ nie musiał dokonywać oceny dowodów i wskazywać, które uznał za wiarygodne, a którym odmówił mocy dowodowej. Nadto w uzasadnieniu organ przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa, których dokonał właściwej wykładni w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, czemu dał wyraz w prawidłowo sformułowanym uzasadnieniu, spełniającym wymogi stawiane przez przepis art. 107 § 3 K.p.a. Chybiony jest również zarzut skargi naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 108 K.p.a., bowiem przepis ten nie stanowił podstawy orzeczenia wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego. Wskazać należy, że dodatkowy element decyzji, jakim jest rygor natychmiastowej wykonalności, nadawany jest decyzji organu I instancji, jako nie posiadającej atrybutu wykonalności. Rygoru natychmiastowej wykonalności nie nadaje się decyzji organu odwoławczego, bowiem decyzja ta jest prawomocna, co oznacza, że jest wykonalna od chwili wejścia do obrotu prawnego. Zatem organ II instancji nie mógł naruszyć przepisu, którego nie stosował wydając rozstrzygnięcie w sprawie. Nadto wskazać należy, że z chwilą wejścia do obrotu prawnego rozstrzygnięcia organu II instancji nadany decyzji organu I instancji rygor natychmiastowej wykonalności wygasa, właśnie z uwagi na to, że decyzja organu odwoławczego jest decyzją prawomocną, a więc wykonalną. Z powyższych względów Sąd skargę, jako niezasadną, oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.