II SA/Sz 77/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Prezydent Miasta decyzją z dnia (...), nr (...), wydaną na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały nr (...) Rady Miasta z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 85, poz. 1592 z późn. zm.), art. 104 Kpa, załącznika do uchwały nr (...) Rady Miasta z dnia 30 października 2000r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych w Mieście S oraz upoważnienia Prezydenta Miasta nr (...) z dnia (...) wymierzył S.A. R z siedzibą w W, karę pieniężną w kwocie 177, 10 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej – ul. (...) w S , pod reklamę o powierzchni 2, 53 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi, w dniach: 26 kwietnia 2007 r., 10 i 25 maja 2007 r., 3,11,13 i 20 lipca 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia (...) znak (...), utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) znak (...), zarządca drogi nałożył na spółkę R S.A. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. (...) pod obiekt budowlany o pow. większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi w okresie od 6 do 31 marca 2007 r. oraz pod reklamę o pow. 2, 53 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi w terminie od dnia 6 do 29 marca 2007 r. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 26 kwietnia 2007 r. oraz 10 maja 2007 r. ujawniono, że na obiekcie (kiosk (...)) znajduje się reklama w tym samym miejscu oraz o tych samych wymiarach. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 25 maja 2007 r. potwierdzono fakt funkcjonowania reklamy o pow. 2, 53 m2. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 3, 11, 13 i 20 lipca 2007 r. również potwierdziły, że na obiekcie zamocowana jest reklama. Natomiast w trakcie kontroli przeprowadzonych w dniach 4 i 15 czerwca, 30 lipca oraz 30 sierpnia 2007 r. nie stwierdzono reklamy na obiekcie. W uzasadnieniu Prezydent podał, że w wyniku przeprowadzonych kontroli ujawniono zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. (...) o powierzchni reklamy 2,53 m2 bez wymaganego zezwolenia. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. Nr 140, poz. 1481), zajmujący pas drogowy składa wniosek do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przed planowanym zajęciem. Natomiast, w myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi, wymierza on w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności obowiązującej opłaty. Reklamy umieszczone na kiosku należy traktować tak samo jak inne reklamy umieszczone w pasie drogowym, bowiem mieszczą się one pod pojęciem reklamy zdefiniowanej w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którą reklama – jest to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustanowionym przez gminę. W świetle powyższego bezspornym jest, że reklama wraz z elementami graficznymi stanowi informację wizualną skierowaną do wszystkich użytkowników ruchu drogowego. Reasumując organ wskazał, że zamocowanie konstrukcji panela do prowadzenia działalności reklamowej należy traktować jako odrębny rodzaj zajęcia pasa drogowego. Od decyzji powyższej odwołała się spółka R SA, która wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucono obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 3 oraz w zw. z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, sprowadzającą się do błędnego zakwalifikowania informacji wizualnej do kategorii reklamy, co skutkowało błędnym ustaleniem, że istnieje obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcia pasa drogowego. Nadto w odwołaniu zarzucono obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to: - art. 77 § 1 Kpa polegającą na braku wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności nieprzeprowadzenia szczegółowych rozważań na temat cech i funkcji istniejących na obiekcie skarżącej elementów o charakterze informacyjno-estetycznym, - art. 107 § 3 Kpa polegającą na nie wskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnianiu odwołania skarżąca podała, że nie może się zgodzić z interpretacją organu I instancji przepisów regulujących umieszczanie w pasie drogowym nośników reklamowych. Zdaniem skarżącej zakwestionowane "nośniki" stanowiące przedmiot postępowania nie są reklamą w rozumieniu art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych, a jedynie informacją o produktach dostępnych w punktach sprzedaży detalicznej skarżącej. Celem takiej informacji nie jest przyciąganie uwagi potencjalnego klienta, a jedynie -zwykle - przekazanie wiadomości o produktach dostępnych w posadowionym w pasie drogowym obiekcie typu "kiosk (...)", a także utrzymanie stosownej estetyki miejsca, w szczególności samego kiosku. Tym samym umieszczanie ich we wskazanych miejscach nie wymaga uzyskiwania zezwolenia zarządcy drogi oraz nie podlega opłatom z tytułu zajęcia pasa drogowego. Co istotne, wskazane w uzasadnieniu decyzji informacje wizualne umieszczone są na elementach trwałych kiosku i - jako konstrukcja - stanowią de facto jego część składową. Art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych, zdaniem skarżącej, wskazuje, iż aby uznać jakikolwiek nośnik informacji wizualnej za reklamę, niezbędne jest wyodrębnienie konstrukcyjne od innych przedmiotów zajmujących pas drogowy ("materialna forma wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami"). W tym przypadku trudno mówić, by ta przesłanka została spełniona. Organ I instancji podjął zaskarżoną decyzję pomimo braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w tym tych wskazanych wyżej, czyli wbrew obowiązkom wynikającym z art. 77 § 1 Kpa. Zaskarżona decyzja - z uwagi na przyjęcie a priori, że wszystko co zawiera informację jest reklamą - razi dowolnością, a co za tym idzie stoi w rażącej sprzeczności również z dyspozycją art. 7 Kpa. Uzasadnienie decyzji w zakresie ustaleń faktycznych co do charakteru spornego nośnika jest zaś lakoniczne, pozbawione merytorycznej zawartości, co uniemożliwia poddanie jej rzeczowej kontroli – uzasadnia to z kolei zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...)., numer (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 4 pkt 23, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium stwierdziło, iż zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotniości opłaty ustalonej zgodnie z przepisami tej ustawy. W związku z powyższym w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia organ administracji jest zobowiązany wymierzyć karę, nie mając możliwości działania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Ponadto, organ wskazał, że dla oceny zgodności z prawem wymierzenia kary nie mają znaczenia okoliczności, z powodu których skarżąca zajmowała pas drogowy, gdyż istotną kwestią jest sama okoliczność zajęcia tegoż pasa (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w wyroku z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt: SA/Sz 946/04). W myśl art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. W związku z tym Kolegium stwierdziło, że reklama to nośnik informacji, który może mieć jakąkolwiek formę materialną i jest umieszczony w polu widzenia użytkownika drogi. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego o umieszczeniu reklamy w pasie ruchu drogowego decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogą pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Nie ma natomiast znaczenia metoda ekspozycji reklamy, np. przy wykorzystaniu urządzeń znajdujących się poza drogą czy obiektów w pasie drogowym stanowiących własność innych podmiotów. Nie ma znaczenia techniczna metoda ekspozycji reklamy ani sposób wyrażania zawartej w niej treści, jak np. zawieszenie reklamy z wykorzystaniem urządzeń znajdujących się poza drogą, na obiektach w pasie drogowym stanowiących własność innych podmiotów czy też wywoływanie techniką laserową obrazów, symboli lub napisów bez styczności z gruntami (tak też Naczelny Sąd administracyjny w uchwale z dnia 19 czerwca 2000 r. sygn. OPK 3/00, publik. ONSA 200111112). Jednocześnie ustosunkowując się do twierdzeń zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że organ I instancji nie miał obowiązku odnosić się do treści informacji umieszczonej na kiosku, jednakże ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, w szczególności dokumentacji zdjęciowej wynika, w sposób nie ulegający wątpliwości, że treść informacji umieszczonych na obiekcie typu kiosk (...) ma charakter reklamy określonego produktu, nadto informacje te zostały umieszczone w polu widzenia użytkowników drogi i zdecydowanie nie mają charakteru znaku w ujęciu przepisów o znakach i sygnałach. Reklamą, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, jest informacja skierowana do potencjalnych nabywców, mająca na celu zachęcenie ich do nabycia konkretnego produktu lub skorzystania z konkretnych usług oraz informująca, gdzie można nabyć towar lub "skorzystać" z usługi. Zadaniem przedmiotowych reklam umieszczanych w pasie drogowym jest skupienie uwagi kierowcy lub przechodniów na oferowanych lub promowanych przez "kiosk (...)" produktach. Odnosząc się do zaprezentowanego w skardze stanowiska, że aby uznać jakikolwiek nośnik informacji wizualnej za reklamę, niezbędne jest wyodrębnienie konstrukcyjne od innych przedmiotów zajmujących pas drogowy, wskazać należy, że społeczno-gospodarczym przeznaczeniem wydzielonego pod drogę pasa terenu jest obsługa ruchu jej użytkowników. Może on być także wykorzystywany do przekazywania użytkownikom drogi kierowanych do nich informacji nie związanych z organizacją ruchu, mających charakter reklamy. Są nimi np. plakaty, napisy, ogłoszenia, symbole i inne formy stosowane do zwrócenia uwagi na usługi i artykuły konkretnych producentów czy placówek w celu zachęcenia do ich zakupu. O spełnieniu wymogu umieszczenia reklamy w pasie ruchu drogowego decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogę pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników danej drogi. Do takiej koncepcji reklamy nawiązał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29.03.1999r. II SA 146/99 przyjmując, że umocowanie tablicy reklamowej do ściany znajdującego się obok budynku i wsparcie jej na słupku wkopanym w pasie drogowym, spełniło wymogi art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy zabraniającego umieszczania poza obszarami zabudowanymi tablic z hasłami reklamowymi lub propagandowymi. W konsekwencji nie może się ostać zarzut, że karę opisaną w art. 40 ust. 12 pkt 1 zarządca drogi wymierza jedynie w sytuacji zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Tymczasem faktem pewnym jest, że skarżący nigdy nie występował o zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym reklam, w związku z powyższym zezwoleniem takim dysponować nie mógł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postępowaniu organu I instancji nie dopatrzyło się braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, ponadto stwierdziło, że postępowaniu, w tym zaskarżonej decyzji, trudno zarzucić zupełną dowolność i nieuwzględnienie wszelkich aspektów prawnych i faktycznych, które były podstawą wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, S.A. R wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej rażące naruszenie przepisów: - art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 3 oraz art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych przez przyjęcie, że nośnik informacji umieszczony na elementach trwałych obiektu budowlanego , tj. "kiosku (...)" , stanowiących de facto jego części składowe, stanowi reklamę w rozumieniu ww. przepisu , - art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych przez przyjęcie, że strona która umieściła reklamę na elementach trwałych obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami oraz potrzebami ruchu drogowego, posadowionego w pasie drogowym zgodnie z zezwoleniem zarządcy drogi podlega karze, podczas, gdy wykładania celowościowa ww. przepisów prowadzi do wniosku, że karę opisaną w art. 40 ust. 12 pkt 1 zarządca drogi wymierza jedynie w sytuacji zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, - rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj. art. 140 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. polegające na zaniechaniu przez organ II instancji wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zgodnie art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych, aby uznać jakikolwiek nośnik informacji wizualnej za reklamę niezbędne jest wyodrębnienie konstrukcyjne od innych przedmiotów zajmujących pas drogowy. W przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącej nośniki informacji umieszczone zostały w elementach konstrukcyjnych "kiosku (...)" i stanowią jego część składową, co uniemożliwia zakwalifikowanie tego nośnika jako reklamy. Celem zamieszczenia tych informacji jest przekazanie przechodniom wiadomości o produktach dostępnych w posadowionym w pasie drogowym obiekcie typu "kiosk (...)". Skarżąca Spółka posiada zezwolenie na zajęcie pasa drogowego przez posadowienie obiektu budowlanego, a umieszczony nośnik reklamowy stanowi jego część składową, dlatego brak jest podstaw do przypisania skarżącej przesłanki samowolności zajęcia pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skarżącej S.A. R dotyczące rażącego naruszenia przepisów art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 23 oraz art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) są nieuzasadnione i nie znajdują oparcia w obowiązujących w tym zakresie przepisach. W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka uzyskała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. (...) pod tymczasowy obiekt budowlany – typu "kiosk (...)". W wyniku kontroli przeprowadzonych w dniach 26.04.07, 10.05.07, 25.05.07, 3,11,13 i 20.07.2007 r. ujawniono zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. (...)przez reklamę o powierzchni 2,53 m2 bez wymaganego zezwolenia. W dniu 25.05.2007 r. przeprowadzona kontrola z udziałem przedstawiciela Spółki, potwierdziła ustalony stan faktyczny. Spółka Akcyjna R stwierdziła, że kwestionowane "nośniki "nie są reklamą w rozumieniu art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych, a jedynie informacją o produktach dostępnych w sprzedaży, a nadto umieszczone są na elementach trwałych obiektu budowlanego tj. "kiosku (...)" posadowionego w pasie drogowym zgodnie z zezwoleniem i stanowią de facto jego części składowe, nie stanowią zaś zajęcia pasa drogowego. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącej należy przede wszystkim wskazać, że w przepisach ustawy o drogach publicznych, w szczególności dla potrzeb stosowania prawa administracyjnego, ustawodawca wprowadził definicję pasa drogowego. Pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Konsekwencją tak rozumianego pasa drogowego jest to, że bez zgody właściwego zarządcy drogi – reprezentującego jej właściciela – nie można w pasie drogowym prowadzić działalności czy sytuować obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego. W art. 40 ustawy o drogach publicznych wyjaśniono, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej, a zezwolenie o którym mowa w ust. 1 dotyczy między innymi umieszczania w pasie drogowym reklam. Zatem właściciel obiektu budowlanego graniczącego z pasem drogowym dla umieszczenia na tym obiekcie urządzenia niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi, a wchodzącego w przestrzeń pasa drogowego, winien uzyskać dla tego celu stosowne odpłatne zezwolenie, w przeciwnym razie zarządca drogi może nakazać mu przywrócenie stanu poprzedniego niezależnie od obowiązku uiszczenia kary pieniężnej. Mając na uwadze to, że głównym przeznaczeniem wydzielonego pod drogę pasa terenu jest obsługa użytkowników drogi, może on być także wykorzystywany do przekazywania użytkownikom drogi kierowanych do nich informacji niezwiązanych z organizacją ruchu, mających charakter reklamy. Są nimi np. plakaty, napisy, ogłoszenia i inne formy stosowane do zwrócenia uwagi na usługi i artykuły konkretnych producentów, czy placówek w celu zachęcenia do ich zakupu. O umieszczeniu reklamy w pasie ruchu drogowego decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogę pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników danej drogi. Nie ma zatem znaczenia techniczna metoda ekspozycji reklamy ani sposób wyrażania zawartej w niej treści. W rozpoznawanej sprawie mając na uwadze zarzuty skarżącej, że kwestionowane "nośniki informacji" nie stanowią reklamy, należy wskazać na legalną definicję reklamy zawartą w art. 4 pkt 23 ustawy, zgodnie z którą pod pojęciem tym należy rozumieć "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi, zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę". Za powierzchnię reklamy w rozumieniu art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, należy uznać całą powierzchnię, którą faktycznie zajmuje informacja wizualna (werbalna, graficzna) umieszczona na jakiejkolwiek konstrukcji usytuowanej w pasie drogowym, a jednocześnie w polu widzenia użytkowników drogi. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skarżącej Spółki, że umieszczone na kiosku "(...)" przy ul. (...) reklamy stanowią jedynie informację o produktach dostępnych w sprzedaży. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu oraz pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 30 maja 2005 r. ( sygn. akt OSK 1096/04), że "o tym, czy mamy do czynienia z określeniem przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej, czy reklamą, decydujące znaczenie będzie miało to, czy umieszczone na zewnątrz firmy oznaczenia mają na celu informować o prowadzonej działalności, czy też zawierają sformułowania mające na celu wpływanie też na kształtowanie popytu, zwiększenie zbytu, rozszerzenie klienteli". W świetle przytoczonego poglądu uznać należało za prawidłowe stanowisko organów, że kasetony umieszczone na kiosku (...), niewątpliwie stanowią reklamę, gdyż z całą pewnością miały na celu rozpowszechnianie określonego produktu. W świetle powyższych rozważań za chybiony należało uznać zarzut Spółki, że nośniki informacji, niebędące reklamą umieszczone zostały w elementach konstrukcyjnych kiosku i stanowiąc jego część składową nie wymagają zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów art. 77, art. 140 i art. 107 § 3 Kpa. Organ administracji w oparciu o całokształt zebranego i odpowiednio udokumentowanego materiału dowodowego rozpoznał wszystkie okoliczności sprawy. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 Kpa. Odnosząc się do zgłoszonego zarzutu naruszenia art. 77 Kpa poprzez brak wskazania w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów ustalono okres zajęcia pasa drogowego należy stwierdzić, że w toku postępowania administracyjnego strona skarżąca nie kwestionowała okresu zajęcia pasa drogowego. Okres ten ustalono na podstawie kontroli przeprowadzonych przez organ, w tym także z udziałem przedstawiciela strony. Strona skarżąca miała zapewniony udział w toku postępowania, została zapoznana z zebranymi dowodami i miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Został zatem spełniony warunek do uznania okresu zajęcia pasa drogowego za udowodniony. Zgodnie z art. 81 Kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 Kpa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.