II SA/Sz 77/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 707/14 oddalającym skargę M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 707/14 oddalił skargę M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego wyznaczonemu z urzędu adwokatowi w dniu 24 sierpnia 2015 r.(dowód: k. 142 akt sądowych o sygn. II SA/Sz 707/14). Powyższe orzeczenie stało się prawomocne od dnia 24 września 2015 r. M. N. działając osobiście pismem z dnia 13 stycznia 2016 r. (data nadania pocztą - 15 stycznia 2016 r.) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Sz 707/14, zakończonej wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 r., któremu zarzucił wydanie w oparciu o stare nieobowiązujące przepisy m.in. Prawa budowlanego, które znowelizowano i obowiązywały 28 czerwca 2015 r., czyli w chwili wydania orzeczenia sądowego. Zarządzeniem Sądu z dnia 29 stycznia 2016 r. skarżący został wezwany do złożenia oświadczenia, czy w sprawie o wznowienie postępowania sądowego, chce być nadal reprezentowany przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, czy też z niego rezygnuje i chce występować samodzielnie. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że nie chce dłużej współpracować z dotychczasowym pełnomocnikiem i wnosi o ustanowienie innego. Sąd poinformował skarżącego w piśmie z dnia 18 lutego 2016 r., że w kwestii zmiany pełnomocnika winien zwrócić się do właściwego organu korporacyjnego adwokatury i wezwał skarżącego do złożenia oświadczenia w sprawie jego dalszej reprezentacji przez pełnomocnika, pod rygorem uznania, że skarżący chce działać samodzielnie i rezygnuje z przyznanego prawa pomocy. W piśmie z dnia 29 lutego 2016 r., skarżący poinformował, że nadal chce korzystać z przyznanego mu prawa pomocy, a w sprawie zmiany pełnomocnika zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w S. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w S. poinformował Sąd w piśmie z dnia 22 marca 2016 r., że wniosek M. N. został pozostawiony bez rozpoznania. Z kolei skarżący w piśmie z dnia 25 marca 2016 r. wyjaśnił, że oczekuje na odpowiedź ORA w S. w sprawie wyznaczenia pełnomocnika z urzędu i nie rezygnuje z przyznanego mu prawa pomocy. Skarżący oświadczył, że informację na temat wyznaczenia pełnomocnika przekaże niezwłocznie do wiadomości Sądu. Na podstawie uzyskanych informacji, uznając, że M. N. chce działać w sprawie o wznowienie postępowania sądowego samodzielnie (osobiście), Sąd zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2016 r. pouczył skarżącego o treści przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulujących postępowanie o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 271, art. 272, art. 273, art. 274 a następnie zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez jednoznaczne wskazanie, na którą z ustawowych przesłanek powołuje się w treści skargi oraz wykazał zachowanie terminu do jej wniesienia, określenia zakresu żądania (art. 279 ww. ustawy) oraz nadesłania odpisu skargi o wznowienie celem doręczenia organowi. Skarżący został zobowiązany do uzupełnienia powyższych braków, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Jednocześnie Sąd przesłał skarżącemu kopię pisma informacyjnego Dziekana ORA w S. z dnia 22 marca 2016 r. Pismo zawierające powyższe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2016 r. (dowód: k. 26 akt sądowych II SA/Sz 77/16) Skarżący w odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia 15 kwietnia 2016 r. wskazał, że swoje żądanie wznowienia postępowania sądowego opiera na przesłance z art. 271 ust. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdził, że określony w art. 277 ww. ustawy termin do wniesienia skargi został zachowany. Wyjaśnił, że jego żądaniem jest wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Sz 707/14 i uchylenie wydanego w tej sprawie wyroku. Dołączył żądane odpisy pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Przedmiot sprawy objęty skargą M. N. o wznowienie postępowania podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów Działu VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej ".P.p.s.a.". Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie (art. 270 P.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 P.p.s.a.) oraz zawierać dodatkowe elementy wymienione w art. 279 P.p.s.a. czyli oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania nie jest badaniem zasadności skargi, a jedynie badaniem warunków formalnych, umożliwiających jej merytoryczne rozpoznanie. Oceny tej dokonuje się na podstawie twierdzeń zawartych w skardze. Skarga o wznowienie postępowania, która nie zawiera wskazania podstaw wznowienia i ich uzasadnienia, ani nie zawiera elementów wskazanych w art. 279 P.p.s.a., tj. okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. W sytuacji braku wypełnienia jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca. W niniejszej sprawie M. N. w skardze z dnia [..] r. o wznowienie postępowania sądowego, nie wskazał żadnej z przewidzianych w art. 271 – 274 P.p.s.a. podstaw wznowienia postępowania, dlatego też Sąd wezwał skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi w tym zakresie. Nadto Sąd wezwał skarżącego o nadesłanie odpisu tej skargi oraz określenie zakresu żądania, a także uzupełnienie skargi o wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie przez skarżącego terminu, o którym mowa w art. 277. Termin zakreślony na uzupełnienie wskazanych braków upłynął, jednakże wszystkich braków wskazanych w zarządzeniu sądowym skarżący nie uzupełnił. Sąd stwierdził zatem, że skarżący nie wykazał należycie okoliczności wskazujących zachowanie terminu trzymiesięcznego do wniesienia tej skargi (art. 277 P.p.s.a.) Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą, jak w przedmiotowej sprawie, jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji (art. 271 pkt 2 P.p.s.a.) – od dnia w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Tymczasem na tak sformułowane żądanie skarżący oświadczył lakonicznie, że termin skargi został zachowany. Wyjaśnienie skarżącego nie pozwala ustalić, czy w rzeczywistości zachował przedmiotowy termin do wniesienia skargi o wznowienie. Odpis orzeczenia (z uzasadnieniem) kończącego postępowanie w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 707/14 doręczono pełnomocnikowi skarżącego. Na podstawie akt sprawy nie sposób ustalić, w jakiej dacie skarżący dowiedział się o orzeczeniu sądowym. Samo zapewnienie przez skarżącego, że zachowany został termin do żądania wznowienia postępowania, nie może być utożsamiane z uprawdopodobnieniem zachowania terminu do wniesienia tej skargi, co tym samym uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Skoro więc skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi złożona przez niego skarga podlega odrzuceniu. Z tych względów, stosownie do art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak na wstępie.