II SA/Sz 770/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B., A. B., G. P., R. P., J. F., W. U.-W., A. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę W. U. –W., A. S.. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2025 r., nr AP-2.7840.135.2025.PZ(2) Wojewoda Zachodniopomorski uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 2 lipca 2025 r., nr WUA.6740.85.2025 i zatwierdził projekt zagospodarowania terenu, projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. sp.k. w S. dla zamierzenia polegającego na budowie trzykondygnacyjnego i niepodpiwniczonego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przy ul. [...], na działce nr [...], obręb [...] w S.. Na powyższą decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnieśli A. B., A. B., G. P., R. P., J. F., W. U., A. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga W. U. i A. S. (dalej: "skarżący") podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi następuje w drodze postanowienia, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Niedopuszczalność skargi będzie miała miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Przyczyny podmiotowe obejmują sytuacje wniesienia skargi przez podmiot, który nie jest legitymowany do jej wniesienia. Postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pojęcie interesu prawnego jest kategorią normatywną, mającą swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia i ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania. Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Interes prawny musi być nadto indywidualny, bezpośredni i wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony wydaniem zaskarżonej decyzji, realny (por. wyrok NSA: z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1043/10; z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Musi on być wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania tej skargi (por. wyrok NSA: z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 355/14; z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). W postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją skarżący nie brali udziału jako strony. W związku z tym należy stwierdzić, że skarżący nie posiadają własnego interesu prawnego do wniesienia skargi, a w konsekwencji nie posiadają legitymacji do jej wniesienia. Wobec powyższego Sąd uznał skargę wniesioną przez skarżących za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane w uzasadnieniu postanowienia są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl